Jam jest ten którego mrok wybrał...
Jam jest tym który go spisał...Jam sięgnął fantazji której niejeden umysł w zaświatach strzeże
i stałem się jak on sam
jak wygłodniałe zwierzę...
Jam jest ten którego mrok wybrał...
Jam jest tym który go spisał...Wcielenie które hipnotyzującym wzrokiem ukryło całe mnóstwo tajemnic we właściwej kolekcji w czasie..
Zdumiewające iż ilekroć wpatrzony jestem w twe oczy sięgam po właściwy wątek w którego wpleciony sekret za każdym razem wywołuje niedosyt..
Niejedne wrota w swym żywocie odwiedziłem....Do niejednych cierpliwie dążyłem... To co zawsze było za nimi tego próżno szukać w dzisiejszym świecie...
Rozczulam się widząc niejeden taki pejzaż...
W oddali można usłyszeć wyrazistą radość która poniekąd nie tylko upojona jednym ze zmysłów..
Wędrowałem niczym poszukiwacz skarbów przeszywając dotykiem każdy skrawek otulającego twą skórę materiału.
Wędrowałem jako kronikarz zmysłów,
gdzie moje wścibskie opuszki palców bez pardonu docierały do nieznacznie odsłoniętych pól zmysłowego diagramu który miał swój początek przy cienkich ramionczkach sukienki i ciągnął się swym hipnotyzującym wzornictwem do dolnej części skąpo zakrywając twe uda...
Wtenczas byłem uczniem kiedy to niejeden z nas wodząc onieśmielony twym wzrokiem utonąć zapragnął
w karmelizowanej rozkoszy ...
Dziś swym ustom wydaje spełnienie dla każdej skrywanej przez ciebie tęsknot...
Przykucnąc pragnę..
Ustami wspólną opowieść powić
jak było mi dane czułością zaskarbić twe zmysły codziennym trudem chłostane...
Tęsknotą...
Kiedy przestaję w siebie wierzyć,
to właśnie ty Skarbie we śnie dajesz mi siłę mego istnienia...
Zapamiętałem chwilę...
Przelotne utkwione spojrzenie całkiem przed siebie...
Zapamiętałem akurat ten moment,
przeszywający mą duszę,
przecie nie ciało już nie takie młode nieco zgarbione bez właściwej postawy...
Zapamiętałem całkiem sporo
a jednak w jej oczach był rodzaj nostalgii,
bo w tym życiu wciąż byliśmy sami...
Zasłynęły twoje zmysły na niejeden intrygujący każdą parę oczu detal z twej garderoby...
Nie zabrakło na liście odważnie wyważonych sandałów na wysokim obcasie,
tudzież szalonych za kolano kozaczków...
Nie zabrakło sukienek którym sam powiew wiatru nigdy nie szczędził radości podwiewając a i owszem ich delikatność ..
Nie zabrakło ci niczego co twój wzrok zdążył zapamiętać,
także i nas w ciasnym tunelu wszelkiej eksplozji figlów...
Sięgnąwszy po blask niejednej ze świec,
nie sprawie że płochliwy ich płomień na mój widok przygaśnie...Widziałaś mnie...
W naszej codzienności życia staram się zbytnio nie wyróżniać w tłumie każdego
z podążających ludzkich istnień ...
Widziałaś mnie...
W swoich myślach które wysyłając sygnał do poszczególnych zmysłów nieopatrznie były dla mnie pokusą,
bym przystanął podróżując
w niezrozumiałym dla wszystkich czasowym tunelu...
Co tak naprawdę zdążyłaś ujrzeć...
Czy zdążyłem niejeden portal zamknąć pozostawiając swobodnie przepływającą twoją fantazję co w końcu dumnie
ze swego piękna słynące zareagowało zewsząd na twoim ciele dreszczem...
Dziś byłem twoim kochankiem...
Pozwól mi bym tobą zafascynowany uległ twoim fantazjom..
Pragnę się nimi delektować,
każdym kęsem zasmakować
kiedy one były na wyciągnięcie mej dłoni
i kiedy skrycie patrzyliśmy sobie w oczy...
Z dedykacją
dla twych ust ktore wydobywając natchnione samogłoski nie poprzestały
o ponowną rozkosz wołać...
Z odwzajemnioną dla moich co pieszcząc każdy zakątek cierpliwie wiją się łechcąc kolejną twoją nutę..
Z dedykacją...
Dla wyniosłości która dziś wypięta przed moimi oczami nie może się doczekać obfitych po sobie wypieków...
Ze wzajemnością dla mych odważnych dłoni co dobierając pęd pozostawiają na twych pośladkach wybrany z palety kolor...
Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...