Natchnieniem wprost z bezimiennej krypty

 Jam jest ten którego  mrok  wybrał...

Jam jest  tym który go spisał...
Jam sięgnął  fantazji  której  niejeden  umysł  w zaświatach  strzeże
i stałem  się  jak on sam
jak wygłodniałe  zwierzę...

Jedno ze spojrzeń

 Wcielenie które hipnotyzującym wzrokiem ukryło całe mnóstwo tajemnic we właściwej kolekcji w czasie..

Zdumiewające iż ilekroć wpatrzony jestem w twe oczy sięgam po właściwy wątek w którego wpleciony sekret za każdym razem wywołuje niedosyt..


Niejedne wrota w swym żywocie odwiedziłem....Do niejednych cierpliwie dążyłem... To co zawsze było za nimi tego próżno szukać w dzisiejszym świecie... 


Rozczulam się widząc niejeden taki pejzaż...

W oddali można usłyszeć wyrazistą radość która poniekąd nie tylko upojona jednym ze zmysłów..

 

Bezkres

 Wędrowałem niczym poszukiwacz skarbów przeszywając dotykiem każdy skrawek otulającego twą skórę materiału.

Wędrowałem jako kronikarz zmysłów,

gdzie moje wścibskie opuszki palców bez pardonu docierały do nieznacznie odsłoniętych pól zmysłowego diagramu który miał swój początek przy cienkich ramionczkach sukienki i ciągnął się swym hipnotyzującym wzornictwem do dolnej części skąpo zakrywając twe uda...

Wtenczas byłem uczniem kiedy to niejeden z nas wodząc onieśmielony twym wzrokiem utonąć zapragnął 

w karmelizowanej rozkoszy ...

Dziś swym ustom wydaje spełnienie dla każdej skrywanej przez ciebie tęsknot...


Przykucnąc pragnę..

Ustami wspólną opowieść powić

jak było mi dane czułością zaskarbić twe zmysły codziennym trudem chłostane...



Tęsknotą...

Kiedy przestaję w siebie wierzyć,

to właśnie ty Skarbie we śnie dajesz mi siłę mego istnienia...


Zapamiętałem chwilę...

Przelotne utkwione spojrzenie całkiem przed siebie...

Zapamiętałem akurat ten moment,

przeszywający mą duszę,

przecie nie ciało już nie takie młode nieco zgarbione bez właściwej postawy...

Zapamiętałem całkiem sporo 

a jednak w jej oczach był rodzaj nostalgii,

bo w tym życiu wciąż byliśmy sami...

 


Dla Ciebie

 Zasłynęły twoje zmysły na niejeden intrygujący każdą parę oczu detal z twej garderoby...

Nie zabrakło na liście odważnie wyważonych sandałów na wysokim obcasie, 

tudzież szalonych za kolano kozaczków...

Nie zabrakło sukienek którym sam powiew wiatru nigdy nie szczędził radości podwiewając a i owszem ich delikatność ..

Nie zabrakło ci niczego co twój wzrok zdążył zapamiętać,

także i nas w ciasnym tunelu wszelkiej eksplozji figlów...







Z dedykacją

 


Uwielbiam  karmić twoje zmysły,
W sypialni zakradać  się jak dzikie zwierzę  by każdy ze spędzonych wspólnie wieczorów upajał się  niekończącą  się  falą  westchnień...

I tak dziś  przykucnąłem skrywając siebie za bordową kurtyną dzielącą nasz świat ze skutymi mrozem okiennicami.
Wewnątrz temperatura utrzymywała  się  na wyznaczonej skali  gdzie  jak wiadomo parno  dopiero miało  nadejść...

Przysiadłbym blisko Ciebie,
zwrócony do twej intensywności
którą to nawet woda  po gorącej  kąpieli  nie zmyła pozostawiając swobodnie  podróżującą na twym  ciele znaną  mi woń...
Wtem  ponownie  mnie  usłyszysz..
Wiesz...
Jesteś naturalnym  afrodyzjakiem
gdzie  jego skład pilnie  strzeżony  przez twe oczy wraz z seksapilem potrafi zadurzyć w nich moje...

Nieraz czułaś  to wiwatując mimiką swej twarzy,
kiedy  to na mojej  onieśmielenie wciąż  uparcie  ze sobą  walczyło...
Czy zdążyłem ulec...
Przeciwnie...
Zacząłem  cię  czytać jakbym  był niedoświadczonym  jeszcze uczeniem namiętnej  alchemii...
I wtenczas  przykucnąłem poraz  kolejny tym razem naprzeciw podatnych  na drobne pieszczoty  twoich stóp co skryte  w pościeli powoli  przyciągnąłem  do moich muśnięć...
Nie mogłem  się powstrzymać...
Ani  moich ust...
Ani moich dłoni  które  sięgając  coraz  wyżej  w końcu  szarpnęły całą  tobą bym  mógł  skosztować już  pobudzonej podbrzuszem rozkoszy...
A przywykłaś  wtulić się  w moje  ramiona
kiedy to dzisiejszego  wieczoru,
właśnie na nich nie mogły  się  doczekać  twoje  uda...
I świat  wokół  zawirował..
I poddał grawitacji chylące  ku zdumionej twarzy twoje  piersi..
I każdą  kroplę westchnień  którą  nie zdążyłem swymi ustami chwycić...

 

 Sięgnąwszy po blask niejednej  ze  świec,

nie sprawie że  płochliwy ich płomień na mój widok przygaśnie...
Sięgnąwszy po twą  dłoń  zależeć  mi będzie byś  poczuła odwzajemnioną więź która  rozkwita niczym każdy kwiat
w moim ogrodzie...
A sięgnąwszy do wnętrza,
gdzie  niejedna  z szat dawno mi już  uległa,
zapragnę poczuć  jak wydobywane skurczem tętni  w twej piersi serce...
W końcu  dumnie  tętni...


 Widziałaś mnie...

W naszej codzienności życia staram się zbytnio nie wyróżniać w tłumie każdego

 z podążających ludzkich istnień ...

Widziałaś mnie...

W swoich myślach które wysyłając sygnał do poszczególnych zmysłów nieopatrznie były dla mnie pokusą,

bym przystanął podróżując 

w niezrozumiałym dla wszystkich czasowym tunelu...

Co tak naprawdę zdążyłaś ujrzeć...

Czy zdążyłem niejeden portal zamknąć pozostawiając swobodnie przepływającą twoją fantazję co w końcu dumnie

ze swego piękna słynące zareagowało zewsząd na twoim ciele dreszczem...

Dziś byłem twoim kochankiem... 


Pozwól mi bym tobą zafascynowany uległ twoim fantazjom..

Pragnę się nimi delektować, 

 każdym kęsem zasmakować

kiedy one były na wyciągnięcie mej dłoni 

i kiedy skrycie patrzyliśmy sobie w oczy...


Z dedykacją 

dla twych ust ktore wydobywając natchnione samogłoski nie poprzestały 

o ponowną rozkosz wołać...

Z odwzajemnioną dla moich co pieszcząc każdy zakątek cierpliwie wiją się łechcąc kolejną twoją nutę..

Z dedykacją...

Dla wyniosłości która dziś wypięta przed moimi oczami nie może się doczekać obfitych po sobie wypieków...

Ze wzajemnością dla mych odważnych dłoni co dobierając pęd pozostawiają na twych pośladkach wybrany z palety kolor... 

 Złoci się  karmel  w twoich oczach,

iskrzy  gwiezdnym  pyłem
a zebrawszy każdą  z łez  wciąż  niezmiennie  dodaje  ci sił...

 Przyodziej proszę szaty w których moja latorośl będzie z twą skórą obcować...

Przyodziej utkany delikatnością woal

na widok którego aż gwarno wśród spływających po twym ciele kropel wody...

One tak jak mój dotyk 

dniem i nocą pragną wodzić po tobie

jak po niekończącej mapie skarbów...



 Nów księżyca 2026


Matczynym sercem
Echem  potomstwa
Niech będzie  w każdej  rodzinie prawdziwa  zgoda...

 I zebrawszy  niejeden  uśmiech

i każdy  kolejny każdego dnia  mi podarowany
do swych kuzynek pragnę go wysłać,
a one  choć wśród  księżycowych nocy
w swej talii skryte,
i jak zawsze wśród ciekawości życia astralnego pilnie uczone
w podziękowaniu  pomnóżą  nam
miłosne skry w naszych oczach..

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...