Życzysz sobie...
przede wszystkim normalności,
a jaka była przed pandemią...
Wywołując mój omen,
bym niepostrzeżenie przybył nie wystarczy przeklinać,
gdzie za chwilę u podnóżka twojego łóżka,
ochoczo się wypniesz kręcąc swoją dupiną,
bym i ja swoje zmysły postradał....
A jednak potrafisz zachęcić...
Życzysz sobie kreśląc gotyckim pismem literę za literą,
gdzie przez myśl w twych ustach nikt by ciebie nie postrzegał,
iż moje imię znałaś będąc jeszcze dzieckiem,
a teraz gdy rozkwit piękna twoją duszę nęci,
dla mnie zgrzeszyłaś...
Życzysz sobie miłosnej magii,
etiudy w której niekończący się akt każdej z pieszczot zrównoważony,
nie ocenia nabytych w życiu wad,
nie ocenia skrytego piękna w rozciągniętej koszuli do kolan...
Drżysz...
To bardzo ważny odruch...
Życzysz sobie kolejnej litery która przysłoniła twój erotyzm ciasną przełęczą,
w której jedynie koronkowe dzieło sztukmistrza odczuwa tkliwość wyburzonych dreszczami sutków...
Litera...
Już się pojawiła w tym zdaniu określając symbol aktu...
Siedem zaklętych liter,
gdzie tak bardzo twym wdziękiem okraszony
zaniemówiłem,
że nawet pobudzona obficie marmolada ze sztyftu wyległa do twojego lustereczka
i iskrzy jak niejeden w kuferku skrywany błyszczyk....
Powiedz,
jak życzysz sobie coraz częstych wskazówek gdzie esej jak dzwonnica zabrzmiał w twej piersi echem,
to zbiór w swej potędze dreszczy,
chełpi się że zatriumfował wzmagając odwieczny apetyt
na duszę
i wędrówkę po twoim ciele...
Ponoć poznając twe imię,
mój nieprzemijający czas
stworzył wyjątkowe algorytm pragnień
a w nim tak bardzo ważny dla mnie twój oddech,
jak spisana odręcznie dedykacja wspina się po wszystkich żebrach...
Czym jest twe ciało,
gdy wciąż iskrzy ku niekończącej się przygodzie,
ty jeno nasłuchujesz czy bliżej mi do twego serca,
w tej wyjściowej pozie,
czy do wzroku który jeszcze nie żądał ujawnienia twojego obłąkania,
czując moje dłonie pochwycone za podbródek,
bo prawdą niekoniecznie jest magia....
Życzenie,
częściej w ludzkim umyśle zwane seksem,
od dziś będzie spektaklem gdzie na każdym rogu na samą myśl skapnie zacierając swój ślad,
przynajmniej w majtkach...
To odczucie to wiosna
i wciąż nieodgadnięte moje imię...
Pozdrawiam...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz