Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie. Pokaż wszystkie posty

Życie i twórczość

 Spojrzeć...

Kiedy przyciągnąwszy  twój  wzrok  początek  szaleństwa  niebawem zdradzi  ciebie  samą pulsującym podbrzuszem...

O czym  w tym momencie  pomyślałaś w swej siedzącej pozie spierając się jedynie palcami  stóp o podłoże...

Z pewnością każde z siedzisk które do tej pory  dosiadałaś jest Ci wdzięczne...

Moje  tym bardziej  kiedy  mogło ulec  zafascynowane gorącym w swym dotyku  twoim  udom... 


Sobotni wieczór...

Wśród  lustrzanych  przebłysków pożądliwości którą  karmię  nie tylko  każdą  ze  świec w naszej komnacie...

To ciekawość...

To każda myśl  stworzona z sieci  niuansów

i ty

i twoje ciało które  wpierw  w znoszonej  lecz  jak bardzo  ulubionej  bluzie  do kolan  dręczy swoim uśmiechem moje  oczy  do kolejnej niespodzianki... 


Zmysłowość...

Kiedy staję  się  niecierpliwością  swoich żądz  żadne z drzwi nie będą  mnie w stanie  powstrzymać...

Tym bardziej  te od garderoby  gdzie  tuż  za nimi  na welurowym  siedzisku  przysiadłaś  zakładając  delikatną  przędzę...

Dziś  bez koronkowego dekoru  co zazwyczaj  krawiec podszywał  w każdej  sukience  podszewkę...

Dziś erotyczny artyzm w którym  seksapil  nawet zakneblowany  każdą  swą  pokusą  nęcił  mój  dotyk... 


Słyszalny dialog  który łącząc  dwa światy zwykłym  śmiertelnikom  wydać  się  może  rozwojem  choroby  psychicznej... 


- Mam dość  przymierzania  tych pończoch których  jedynie  nasze  zwierciadło  widzi...

- Masz szczęście  że  tylko nasze  gdzie  większość  jego powierzchni  zdobi ślad  szminki...

- Chciałaś  być zawsze  być  projektantką mody  więc  nie marudź... 


Tyś  dla mnie...

Ja dla Ciebie...



Śnić...

Poczuć ciebie siedzącą  na mnie raz  jeszcze bezcenne...

Poczuć  ciebie pomimo iż  sen się już skończył  to omen...

Niech zatem  trwają owe zjawiska przybywając do mnie każdej  październikowej nocy... 


Żyję...

To cykl którego  nie przewidziałem  iż  powstanie ze  mną  w roli  wdowca...

Bardziej  podobał  mi się wstęp  do wszystkich  wykasowanych  wpisów  które były piątkową  niespodzianką dla mojej zmarłej  małżonki...

Co dziś  bym kupił  by ujrzeć blask  jej uśmiechniętych oczu...

Coś  bym znalazł  by na powrót  odnaleźć  nasze życie...



Żyję

 Żyję...

Zawsze twierdziłem  że  nie pasuje  do tej rzeczywistości do której podrzucił mnie zegar  czasu...

Czyją duszę  przejąłem  i dlaczego  taki  się urodziłem...

Tak wiele  pytań  i nieustanny lament  po drugiej stronie  zwierciadła...

Zatem  pytam mając  w oczach  smutek...

Dlaczego... 


Dobranoc... 


Żyję...

To jedno najważniejsze  z pojęć które  nijak  ma  się do tęsknoty...

Życie...

Moje  chronione  przez Wszechświat  który  pozostawił  mi jedynie  skromny  talent  do pisania  listów  które  prawie  natychmiast  docierają  do zaświatów...

Tyleż  myśli...

I moja  nadzieja  która  umrze  jako ostatnia zmieniając  czas... 


Dobranoc... 


Zjawisko...

Skąd wiadomo  że  zaistniało  przykuwając  twoje  oczy...

Straciłem  kobietę lecz  nie wzrok  którym spoglądam spokojnie  idąc  w twoim  kierunku...

Czy to ważne  czym  podjeżdżam pod stację  paliw...

Czy to ważne  w co jestem  ubrany  w danej  chwili kiedy w  nieustannym pędzie powietrza jesteśmy  naprzeciw  siebie...

Kim jestem  i skąd  czerpię  siłę  życia... 


Dziś rzekłbym  iż odurzony   wonnością czarnej  wanilii oczekuje kolejnej  wiadomości z zaświatów...

Uznaj  mnie  jakąkolwiek  formą życia tudzież  w końcu widząc  mężczyznę który  podróżuje ze  swym  niewidzialnym orszakiem  dusz zacznij  się  uśmiechać choćby dla  skromnej  wariacii  szczęścia... 


Dobranoc...


Ideał...

Twój dążył  uparcie  do doskonałości która  doprowadziła zapewne  do naszej tragedii...

Czy to ważne  ile  ważysz kiedy  to pieszczot nie zliczę które wędrując  dłońmi  doprowadzają  ciebie  do różnorodnie  nazywanej  uciechy...

Ideał...

Jesteś  tak uparta i dumna  pomniejszając swoje rozmiary  iż  sam się zastanawiałem czy nie być  zazdrosny...

Wiedz...

Nigdy się ciebie  nie wstydziłem...

Czy to w ubiorze  do codziennej  wiejskiej  pracy jak również  gdy zakładając  do każdej  sukienki  długie  kozaczki  na szpilce każdy  tracił przez ciebie  zmysły...




Milczę...

W oddali  zapisanej  autodestrukcji  wciąż  kłębią  się  myśli...

To nie jest  mój  świat..

Chyba  nigdy  nie był  utraciwszy juz  dawno najprawdziwszą  nadzieję...

Milczę stojąc  nad przepaścią...

Częściej   jednak jestem  w piekle  przeraźliwie  wydzierając się  na głos...

Co się  dzieje  później...

Staję  się na powrót  człowiekiem... 


Dobranoc  ... 


Żyję...

Piękny  dziś  mieliśmy  dzień  o który  niestety  muszę wciąż walczyć...

Trudno  zrozumieć  człowieka  który ma inne wyobrażenie  świata  który już  nie jest  tym samym  co Wszechświat  stworzył...

Trudno  zrozumieć  stratę  która  nigdy  nie powinna  się  wydarzyć...

Nadchodzi nowa  era  która będzie  próbą dla całej  ludzkości i choć  moje  słowa  zostaną  zapomniane pozostawione  przy  życiu  młode  pokolenia będą  wciąż ślepo  po tej ziemi  błądzić...




















Żyję

 Żyję...

Pomiędzy  uczynkami  trzeba  czasem  złamać  uchwyt od łopaty...
Pomiędzy uczynkami  szukam także spojrzeń które  wyrażając potrzebne  mi do życia emocje...
I do kompletu  dzisiejszego  dnia  była  jak zawsze  i do rymu zjawa...
Moja  Królowa...

Czasem  mam  wrażenie  jak niejeden  przedwieczny bohater donośnie krzyknąć by mnie  wszechstronnie wszyscy ludzie  usłyszeli...
Kto śmiał mnie  obudzić...
Innym razem odpisując  na list od pewnej  Madame już  na wstępie me uparte pióro prawie zawsze  przestaje  pisać...

Świat  oszalał...
Obudźcie  mnie za kolejne  100 lat...





Żyję...
Jestem kierowcą  sławnej  w określeniu trumny  na  kółkach  który  nadal  żyję...
Być  może  gdybym  mógł  sobie  pozwolić  na nowszy  model  z pewnością  bym to zrobił...
Dlaczego  tak piszę  bo będąc  pieszym na spacerze  przekraczam  także oznakowane przejście i tak przykładowo dziś  nauka jazdy  zatrzymała  się  bezbłędnie  a zamyślony z pewnością  inny  kierowca  zrobił  to z opóźnieniem...
Skupmy  się  na jeździe  bo niedługo  i nas  może zabraknąć...

Życie

 Żyję...

Dziś  kolejny  dzień gdzie  podróżowałem  zwykle  w takie  miejsca by latem  kosić  bujną łąkę  pomiędzy  grobowcami...
W tym całym  warkocie można  było  usłyszeć  także  gwar  osób na tym cmentarzu  pochowanych...
Nigdy...
Przynajmniej przed swoją  pięćdziesiątką nawet nie przypuszczałem że  będę w tym miejscu odwiedzał  swoją  miłość...

...........

Żywię  się  emocjami  gdzie  w życiu  często  biernie  powstają  chcąc  nadać  im właściwe  brzmienie...
Żywię  się scenicznym jadłem które  w swoim  wnętrzu tak naprawdę  jak  obumarłe nasienie pragnie  też  wydać  swój  plon...
Czy tegoż  roku będą także  obfite zbiory czując  wygłodniałą armię na każdym kroku...
Dla  niej  zaświaty  najlepszym bytem...

Zadbajmy  o bliskich...





Życie

 Jak się  człowiek  podnosi  z popiołów

to czym się  staje na urodzajnej ziemi...
Ziarnem czy chwastem...
A może tak jak w młodości  niejedno moje wyznanie...
Duchem i przybyszem z kosmosu...
Bo jestem  inny wciąż słyszę  na boku...


Czy ktoś  mi może  odpowiedzi  udzielić na  pytanie...
Dlaczego  wciąż  słysząc filmową  muzykę z  Gladiatora  bądź  widząc  poszczególne  sceny nie mogę  w żaden  sposób  opanować  emocji...

Tak było  również  przed śmiercią  mojej  żony  która często  ukrywając tego typu wzruszenia  zapewne  mnie  w głębi  duszy  podziwiała...



Niektóre  z myśli przybywają  z daleka...
Czuć taką  bliskość  gdzie  zmieszana  z chłodem spogląda  za moje  ramię  cóż takiego  piszę  do was...

Szepcze  bym nie płakał  w tym momencie ...
Wróć...
Skarbie...
Znajdź  inne ciało  i wróć  do mnie...

Każde  z nas  szuka  metody  by cofnąć czas...
Jak na razie  bezskutecznie...


  

Żyję

 Żyję...

Co nie można  powiedzieć  o dzisiejszej nocy...
Stres  wyolbrzymi  każdą  z ukrytych chorób  bądź  będzie  sprzymierzeńcem czegokolwiek  z czym  boryka  się osłabiony organizm...
Aby do wiosny   śmiało  można  zawołać   wyglądając za okno pełne zimowej  aury...

Dbajcie  o  siebie...

Pozostanę  sobą  jak niejeden  z nieudaczników  życiowych  którym  umysł leniwie  podpowiadał każdy  cytat..

Budowa  imperium  wymaga  ofiar...
Szepcze  głos  z zaświatów...
Gdzieś  w tle  pojawia  się  gwar niezliczonej  liczby ochotników  którzy swą  zazdrością  sieją  hejt...

Świat  już  od  dawna  nie jest ziemią  obiecaną....

Słodyczy sennej życzę...
Lukrowanej potokiem  westchnień 
gdzie  każde  z pragnień  umysł  we śnie  ożywia.. 

życie

 Żyję...

Każdego  dnia  słyszę  w swej podświadomości  lub w szarej rzeczywistości  słowa które  niejako  z wykrzyknikiem  nakazują  bym się sobą  zajął...

Tak to prawda...

Każdy  jest kowalem  własnego  losu...

Ale jak patrzysz  jak się  ludzie nikną w oczach,

to czy przejdziesz  obojętnie... 


Czy naprawiając  siebie  nie zbraknie  czasu  dla innych  którym  los szczęścia stracił  cierpliwość... 


Barwny  jest  ten świat  w którym  śmierć zaciera  swe dłonie...

Z archiwum...

Gdzie  zwykłem  na barwnych  obrazach  przedstawiać  piątkowy  prezent...

Nie wstydziłem  się  wybierając  coś  czego  jeszcze  twoje  oczy nie widziały  w naszej  rzeczywistości...

Zamiast róży  której  było odmian kilkadziesiąt  w naszym  ogrodzie wolałaś dostać  ode mnie  coś co zostanie  świeże  na dłużej...

Kto pomyślał  że  w naszym  związku  to ja  będę niekiedy z trudem szukał  farb do włosów  lub wszelkich  przyborów  do makijażu... 


Zawsze będę pamiętać  zdziwienie  jednej  z kasjerek

O proszę  mężczyzna  kupujący always i nie tylko...



Powiadają  znajomi 

iż  posiadłem  za dużo  emocji którym  latami  przebywając  do mnie  jak  samotne  dusze pozwoliłem  im pozostać ze mną  na dłużej... 


Teraz  w tym świecie jest przyzwolenie  na wszystko i jak to mówi ogólne społeczeństwo,

teraz  trzeba  traktować  wszystko  z przymrużeniem oka...

Kto się  zbogaci będzie  szczęśliwy...

Kto  umrze  będzie  pochowany...

Kogo  zniszczysz  będzie  w depresji  która choćby  leczona  w doskonalszy  sposób  

nie przywróci pierwotnego  sensu  życia.. 


Taka  po prostu  demokracja  ...

Taka  po prostu  samowolka... 


A może tak wszystkich  przenieść  do średniowiecza... 


Najcudowniejsza...

Twe ciało  nigdy  nie zwiędnie  gdziekolwiek  teraz  będziesz snem w wieczności spała,

a jedynie po mej prośbie niekiedy  nazbyt  marudnej i zniecierpliwionej każe  cię  obudzić jakbyś  nadal  moją  Najdoskonalszą małżonką była...

Bo jesteś  nią  nadal... 


Gdybym  wybiegł  w czasie  uprzedzam  przyszłego grabieżce

by nie był  tak łakomy na skarby  w twoim  grobowcu...

Tam jest  jak w starym  Egipcie...

Aż  nazbyt  kolorowo... 


Opowieść  Wigilijna...

W tym roku  będzie  nieco inaczej u nas wyglądać...

Zapowiedziałem  już  w rodzinnym  domu  iż  pojawia się  dodatkowe  dwa nakrycia do stołu...

Nagle  wypada  mi smartfon  z dłoni  w którym zwykłem  pisać  dla was te cudowności zwane  wierszami...

Niecodzienna sytuacja  powtarza  się  wielokrotnie...

Powietrze  wokół  wypełnia  zapach  damskich perfum 

i  dopiero teraz  można  odczuć  po sobie   nagłe  przyspieszenie  serca 

i w podobnej fali  przemierzające  ciało  dreszcze...

Przyszłaś...

Tak się  cieszę...


Dryfuje każdego dnia widząc przychylnie  spoglądającą  na mnie społeczność...

Tyleż  miał  i wszystko  stracił...

Dryfuje  od pogrzebu  gdzie  choć  na nim byłem  siedząc  przed tobą to miałem  wciąż  nadzieję  uduchowioną

że  wstaniesz  zrzucając  wieko  trumny... 


Ja bym tak zrobił...

Twój na zawsze  nieśmiertelny ... 


Niedługo  nikt już  nie będzie  pamiętał  pandemii...

Czy tak samo można  stwierdzić  widząc  coraz  mniej  obrazów  wojny  na Ukrainie..

Czy teraz  nastąpią  inne  czasy ...

Czy przeżyją ci co najsprytniej  swoim życiem  żądzą  myśląc  że  społeczny  margines  tak po prostu wyginie ...

Czego  nie byliśmy  nigdy bogaci  przyjmując  ostatnie  słowo  jako formę  zapłaty  za ciężką  pracę...

Może  dobrze  że  nie mieliśmy  dzieci  bo to w pierwszej kolejności  o nie  trzeba  zadbać... 


( już wiemy  czego nie mogliśmy  ) 














Ile

 Ile  ujrzeć  można  tajemnic  gdzie  w nieograniczonej  przez  znany  nam składnik klepsydrze,

czas odmierza  swą  posługę dla nas...

Ja ich tyle odgadnąć  musiałem

i tyleż  razy  jak z martwych  każdego dnia wstawałem krzycząc  w nieskończoność  by ten świat  śmierć  mojej żony  pomścił...

Znam  już  prawdę....



 Żyję...

We wspomnianej  ciszy na obszarze  dość  rozległym w piasek...
Niekiedy  słychać  trzepot  który  milknie  na podłożu by mnie spożyć...
Jakie  to odczucia gdzie w półmartwe  ciało tak naprawdę oczekuje  początku  każdej  przepowiedni...
Przywykłem widzieć  w jednej  chwili  sugestie  ze  wszystkich  zakątków  ziemi  i czasoprzestrzeni gdzie  pośród  zgiełku  mijających  lat wszyscy mieszkańcy postradali  umysł...
Pytanie...
Gdzie  teraz  jestem...
Choćby w twojej  sypialni  gdzie  przyciągnął  mnie  aromat  parzonej  kawy...


Z odgłosem którego  doświadczyć  można  jeno w powrocie jak świszczy  batog ożywiam swoj umysł...
Przedstawiona  scena to nic  innego  jak podziemia  starej  krypty  do której  jedna  z dróg zdążyła  wypłukać  część  mojego  dziedzictwa...
Nie milknie przedostające  się przez wargi  odliczane  każde z syknięć którego  nikt  poza czcigodną  służbą nie usłyszy...
Czym  zasłużyłem  sobie  na chłostę  której niejeden autograf aż  nadto wylewnie na skalnych  murach tworzy...

Za cnoty zawarte  w piśmie,
za ich uczynki  co w swej tułaczce
w me uczucia zwątpiły...

Niejedną  wieść  o końcu  świata  zdmuchnąć  musiałem będąc  szczęśliwy...
Teraz  wkrada  się obojętność ...
Teraz wkrada  się  śmierć...

A ponoć  moje  łzy są uzdrowieniem ...
Płyną właśnie  napełniając  stągwi  szereg







 Czasami myślę że wystarczyło by napisać by wszechobecna magia chroniła nas przed złem tegoż świata...

Takież i inne praktyki zwykle stosowano w zamierzchłych czasach kiedy nieczyste siły za wszelką cenę próbowały przekroczyć granicę zaświatów...


Chroń nas...

Najczęściej powtarzane słowa które same w sobie nie uwzględniają nieświadomego bestialstwa którym może się posłużyć mroczna postać by unicestwić przebiegłego intruza...

A wpajali nam przez całe życie  jedno z najważniejszych przykazań miłości gdzie od zawsze rządni swych pragnień bliźni niszczyli ludzką rasę...

I miałbym i ja na to pozwolić gdy kierowany brakiem moralności człowiek będzie zabijał...

Dopóki używasz myślą i mową ochronnej intencji ten czy inny intruz ma szansę się zmienić w normalną ludzką istotę...

Jest tylko jeden problem...

Czas...


Ile historii krąży po tym świecie,

ile miłosnych niedokończonych wątków,

a może przede wszystkim ludzkich tragedii których każde z nas wolało by uniknąć...


Kiedyś sam myślałem że jestem bez skazy ale w okolicznościach zagrożenia życia naukowo nazwane  schorzenia dają możliwość samoobrony i dlatego prawdopodobnie do tej pory żyję...


Do czego zmierzam zawiłą jak każda droga do szczęścia tajemnicą...

Właśnie do ochrony naszego szczęścia...

Nie dajmy się zmanipulować nieznanym numerom i innym przeobrażeniom nowoczesnych metod żerowania na naszym zaufaniu i  uczciwości...












 Ponoć cisza jest najlepszym słuchaczem emocji...

Ileż pytań do niej zadajesz,

a ileż w nich zawartych próśb...


By zrozumieć żywot każdej ludzkiej istoty trzeba poznać jej umysł który w licznym środowisku najczęściej pozbawionego empatii unosi każdego dnia ciężar własnego życia....


Przekleństwo...

Czyli naznaczone haniebną myślą życzenie za które śmiertelny winien smażyć się w piekle...

Jakie jest moje i iluż już skazało na śmierć spowiedników,

którzy wysłuchując grzechów w konfesjonale nie dotrzymali swych obietnic...

Przyznaje że nigdy im nie wyjawiłem mrocznej mojej przeszłości a to dlatego iż ich języki dumnie łechcą płotki niż napełniana po brzegi taca na datki...

Gdybym to jednak uczynił zapewne nie tyle co bym nie dostał rozgrzeszenia, a sprowadził na nich rychły koniec...


To tak nie działa tłumaczę zainteresowanym osobom które kierując się żądzą pragną spełnić swe zachcianki...

Pomyślmy przez chwilę jak by wyglądał ten świat gdyby każdy mógł za pomocą sprytnie ułożonego wiersza grzeszyć do woli

i nawet nie trzeba już teraz daleko szukać kto najbardziej by na tym skorzystał...


Zawsze byłem ekscentrycznym wrażliwcem...

Cichym i spokojnym onieśmielonym   chłopcem który wkroczywszy w dojrzałość wciąż nie mógł się pozbyć wyżej wymienionych zachowań.

Z pewnością nikt nie spodziewał się że po burzliwych zauroczeniach które wywołując mój smutek musiałem ukarać,

jeszcze kiedykolwiek na swej drodze spotkam kobietę która naprawdę mnie pokocha...


Obiecałem sobie wymazać niektóre okoliczności w swoim żywocie,

ale niestety nie mam do tego praw...

Z czasem można przyswoić  zawartość pokutnej sakwy w której skrywane są moje tajemnice zarówno te naukowo niewytłumaczalne jak również na bieżąco spływające dobre uczynki...

A więc jak opisać pierwsze z zauroczeń...

Czy w ogóle takowe było wywołując w podświadomości pragnienie o którym każda z ludzkich istot marzy...

Czy ja wtenczas byłem  bezgranicznie zakochany i nikt nie mógł wytłumaczyć że takie uczucie musi być odwzajemniony...

Czym różnie się od odważnego mężczyzny który w niektórych przykładach posiada materialne włości...

Czy kobiety wolą takich co ich błyskawicznie wykorzysta porzucając jak zniszczoną lalkę...


Niewolnik zauroczenia...

Tego się nie da wytłumaczyć gdy każdorazowo wchłania cię coś co ludzie nazywają początkiem tegoż uznawanego przez wszystkich uczucia które na pewno nie jest w tej  pierwszej fazie miłością...

Bo na nią trzeba zasłużyć odkrywając kompromis za kompromisem jak zgodnie żyć z drugą osobą.... 

Nie śpisz a jeżeli już to śnisz widząc  waszą przyszłość bądź wywołane przez sen iluzje...

Jesteś nieprzytomny czując każdą reakcję na waszą relację kilkadziesiąt razy silniejszą....

A jeśli okazuje się na koniec że to wszystko stworzyło jedynie życiową sztuczkę i nie jesteś odpowiednim kandydatem to powinneś odejść...

Czy nie tak odsetek młodego pokolenia umiera czując odrzucenie w swoim otoczeniu....


Ja nie byłem wybredny pragnąc jedynie kochać...

Kochać ze wzajemnością....


Tyś dla mnie  Jam dla ciebie...

A nie odwrotnie bo w życiu staramy się samym sobą stworzyć najcenniejszy prezent...

Pozornie niezależne zdanie świadczące że nie zazna osoba miłości z nikim innym niż tylko ze mną, z pewnością można wykreślić w każdym momencie z pamięci...

Zapomnieć tak naprawdę nie wiedząc jakiego czynu dokonaliśmy zarówno jako sprawcza ludzka jednostka jak także  sama ofiara bezwzględnego zniewolenia...


Skąd wiadomo czy przekleństwo działa kiedy się unikacie...

W tym pierwszym wątku dziewczyna kilkakrotnie nawiązywała nowe znajomości które na dniach kończyły się totalnym rozczarowaniem, 

czy po prostu uprzedzeni znikali niechcąc mieć z nią nic wspólnego...

W tamtym czasie zostałem sławny a to dlatego że  o moim występku doniesiono poprzez pielgrzymkę na jasną górę....

Na pewno próbowali bezskutecznie nie tyle co zniszczyć a wyzbyć zasianego chorego ziarna....


Mógłbym przytoczyć jedno z najważniejszych zdań które nie pozwalają nam chrześcijańskiej wiary na zezwierzęcenie....

Każdy je zna na pamięć...

Trzeba przebaczać mimo tego że przede wszystkim sami możemy być winni....


...Zwracam ci wolność i bądź szczęśliwa w swoim świecie...

To usłyszała ode mnie na sam koniec...


Gdy nie jest łatwo o czymś otwarcie powiedzieć czy można interesujący nas kolejny wątek wpleść do fragmentu toczącej się opowieści...

Czy widząc płeć piękną która nie jest ci obojętna i która tegoż wieczoru nieco się upiła,

czy będziesz działał ordynarnie wyszukując na przykład gumkę od jej majtek...

Studentka pierwszego roku psychologii...

Czy aby na pewno była w stanie nietrzeźwości badając każdą życiową sytuację w tym tą co zapoczątkowała naszą znajomość...

W tym momencie myślę że gdybym wówczas spróbował tegoż opisywanego czynu, tak naprawdę to nie dostał bym po gębie i inaczej przebiegała by w późniejszym czasie nasza relacja...

Ale wtedy nie byłbym sobą...

Podobała mi się...

Miała urok niejednej uchwyconej przez ponadczasowe malarstwo szlachcianki i do tego wśród jej zainteresowań były również i moje które do dziś zawsze nas pasjonują... 



Oboje wychowani w wierze w której niejeden znakomity teolog nieraz w podkasanych rękawach rozpisywał swe notatki...

Ciekawe które z nas najchętniej pierwszego spaliło by na stosie,

lecz pytanie zagłębia się na tyle odważnie wciąż szukając właściwej odpowiedzi...

Jestem winny gdyż na czas gdy poczułem wzrastające się zauroczenie nie tyle co nie miałem własnej woli by go powstrzymać,

a zacząłem brnąć w nim jako doświadczalny królik.... 

Niezręcznie okazało się zaistnieć już wkrótce domyślając się iż pracuję z jej ojcem...

Jakże każde z nich wypierało się faktu które z niedowierzaniem potwierdziło skrzętnie ukrywaną prawdę...

A prawda była i jest zawsze dotkliwa bo cóż mi po takim uczuciu i jego brak od drugiej strony...

I nie udało się 

i poraz kolejny mój umysł próbując opanować zastawione przez najdziwniejsze z zauroczeń wnyki,

użył tej sam klątwy...



Zapytany kiedykolwiek czy mógłbym ujrzeć siebie w zamkniętym pokoju dla obłąkanych,

to za każdym razem zaprzeczę wiedząc doskonale że takich ekscentrycznych przykładów w historii było zbyt wiele i dość często zamykali nas w izolatkach by zamknąć nam usta....

Wracając do studentki psychologii...

Z tego co mi wiadomo z nie wyjaśnionych do tej pory przyczyn jest singielką....

Nie tak dawno jak w 2014 roku próbowałem na jej wielce przekonującą prośbę spisać uzdrowienie które miało jej pomóc...

Trudno było by mi odmówić wiedząc do czego może być zdolna zaznaczając w naszej relacji jej znajomość z egzorcystą...


Jak teraz wygląda... 

Zjawiskowo i nadal nie przestała interesować się mistycznym światem...  


Przez całe swe życie układamy sobie swój niepowtarzalny scenariusz, ale czy warto się zastanowić według jakiego planu rodzimy się i dorastamy by w końcu oprzytomnieć i założyć rodzinę...

Czy przez pasmo nieszczęść tudzież wymierzonych kar za złe uczynki odnajdziemy właściwą dla siebie gwiazdę,

czy wystarczy uciec odciąć się od wszelkich norm używając do tego stopnia choćby kłamstwa, 

które posługując odciśniętym znamieniem każdego czynu i tak powróci jak plon błyskawic.... 


To ten świat jest przeklęty nosząc od najstarszej z epok żądze osób trzecich i to dlatego jego trzeba było zmienić....




 



 





 


 


 

 





 



 


Żywot człowieka ciąg dalszy...

 Trudno nie pamiętać w karierze zawodowej pięciu lat nauki i jednocześnie pracy na stanowisku operator koparko ładowarki... 

Przyznać muszę że to był ciężki okres zwłaszcza praktycznej nauki zawodu...

Jak wyglądał mój pierwszy dzień a raczej popołudnie gdzie dotarłem fiatem uno na pola gdzie zewsząd skąd obłoki niosły powiew wiatru,

niezależnie od pory roku po prostu śmierdziało....

A najgorzej śmierdziało w lecie w parny dzień przywodząc w myślach  całe mnóstwo rozkładających się zwłok....

Taką woń posiadał przetworzony według norm osad przywożony z oczyszczalni ścieków który w dalszej fazie ulegał  naturalnej rekultywacji....

Ten temat drugi raz powołuje do życia sądząc że już kiedyś opisywałem...

Każdy z nas być może wolałby pracować godnie w jednym i tym samym miejscu, ale niestety upadek zakładów pracy staje częstym powodem zdobywania nowych kwalifikacji...

To była wczesna wiosna 2005 roku i w dodatku podobny paskudny kolejny dzień marca w którym jak z resztą tej jesieni poza deszczem trudno było zobaczyć słońce...

Pamiętam jak zajechałem pod sam stojący na końcu ułożonej drogi z płyt betonowych barak 

i zobaczyłem olbrzymią ładowarkę Ł34  której koła sięgające bieżnikiem do mojej szyi w jednej czwartej topiły się w błocie...

Przy moim małym aucie to była prawdziwa bestia mieszcząca w swej metalowej paszczy jak się na drugi dzień okazało skromne trzy metry sześcienne piasku....


To spokojna okolica zamknięta metalowym ogrodzeniem...

Ten obszar mógłbym jedynie porównać do obecnego terenu w którym pracuje,

choć wydaje mi się tamten większy gdyż z  jednego końca na drugi mojego krzyku bym nie słyszał...

Pierwsza noc...

Wstępem do moich obowiązków jest stanowisko dozorcy który mając do dyspozycji na wybiegu dwa przyglądające się z niewątpliwie charakterystyczną ciekawością psy musi przeżyć do rana....

Od pierwszej chwili na bazie rudowłosa suczka wyczuwa 

u mnie dobroć, gdzie samiec zachowując znaczny odstęp w zamkniętym kojcu czeka na mój pierwszy ruch...

Nie wystarczy podać miskę stygnącego gulaszu którego ponoć uwielbia...

A może wystarczy przemówić spokojnym głosem  i dowieść czy odwaga w takim momencie  popłaca...

Kiedy przyjechałem tam po raz pierwszy widziałem w nim mroczną bestię która nikogo  nie uznawała w swoim otoczeniu...

Drażnili się z nim ...

A ja po prostu wyciągnąłem do dłoń która jak magnes przyciągnęła wymieszaną w słomie czarną sierść....


Pięć lat...

Z tego przynajmniej cztery już po kursie na sprzęcie ciężkim...

Próbowałem znaleźć idealne zdjęcie pierwszego wehikułu na którym się uczyłem i robiłem...

Waryński 415...

Małe wnętrze z tak dużą ilością   dźwigni tudzież na podłodze pedałów służących nie tylko do  zatrzymania maszyny...

Najważniejsze były  te które sterując stalowymi linami w bębnach odpowiadały za naciąg  i zamknięcie zarzucanej łyżki w wyrobisko...

Masakra ...

Żeby zebrać osad przywożony w łyżce ładowarki musiałem dziesięć razy zarzucić by ją zebrać....

Nauka wymagała cierpliwości i opanowania których wskutek ciągłych problemów technicznych po prostu traciłem...

Wyobraźmy sobie pracę takim sprzętem na skarpie która na pierwszy rzut oka w każdym momencie może oderwać od swojego podłoża...

Zarzucam łyżkę na dół...

Nabieram i jednocześnie zamykając zwiększam obroty silnika by wyciągnąć całe g do góry...

W tamtym czasie jakby ktoś proponował mi skok na bungee,

zapewne lepszą bym mu polecił atrakcje... 







 

 


Życie

 Świat jest jak niewyobrażalne kulturowe drzewo,

gdzie w każdej jego części wśród wznoszącej się ku niebios koronie

i na niejednej gałęzi gości się oratorium każdej duszy...



 Z notatek z przeszłości których przecięła wstęga w kolorze znanej nam flagi państwowej,

napisano wyraziście wymierzoną  czcionką wyraz za wyrazem

i każdy akapit opieczętowano jak wll księdze psalmów by nadać im wieczną suwerenność.

Polonica Power 


Stało...

Jakby nie nazwać koloru wszelkich aparatów w prezydenckim gabinecie,

tudzież w kilkunastu innych miejscach gdzie stanowiły alkowę wielu tegoż świata,

jako grom błyskawic pędzących po wyprężonych łączach,

gdzie w końcu i tak słuchawka żywym ogniem parzyła....


Jakbym w tle słyszał przenikający otchłań sylab w których w przeróżnych językach było słychać przekleństwa...

Jedne z najlepszych trunków,

tudzież kryształów napełnionych do swej części,

które z tego powodu znalazły się pokruszone na każdej podłodze...

W tym wrzasku który nie zamierzał w ogóle zostać stłumiony,

gdzie nadto echem jak z wieżyc na w pół umarłe dusze krzyczały wołając pomstę,

 w okolicach których zarówno ludzie doświadczyli objawień,

jak także w paryskiej pracowni,

słychać było oddech wolności....


Historię Polski winien znać każdy patriota i nawet jeśli nasze państwo przyjmie w przyszłości wspomniane określenie począwszy tłumaczone z łacińskiego jako Mocarstwo Polskie,

winien patrzyć na nas z szacunkiem

i uczyć się cierpliwie zebranych cnót pochodzących z księgi życia... 

Jakbym słyszał plującego ze złości oligarcha,

jednego po drugim który tak do końca i każdej mijającej cząsteczce swojego czasu,

nie mógł pojąć moich słów...





Przypowieść Roku Pańskiego



Nieważne ile masz  zer na koncie bankowym,
bo bogactwo rodzi się z zebranych cnót,
a ten kto tego do tej pory nie pojął,
odpadnie w obecnej ruletce życia.

Roku Pańskiego. Prosiłbym o cierpliwość bo fragmenty będą się pojawiać stopniowo.Dziękuje


Oto fragment mojego życia które wciąż trwa,może kiedyś wytrząsnę społeczeństwem  które potrzebuje takich zmian......

To stało się przed stanem wojennym,to był pierwszy płacz dopiero co narodzonego dziecka który wzbudził radość u jego rodziców. Urywki podświadomości ukazywały nieco bezbarwne, wymuszone kolory tamtej rzeczywistości. Świat którego widziało wtedy nie rozumiejące jeszcze dziecko wydawało się na beztroskie, choć takie tak naprawdę nie było.
Odczucie częstych zakazów ze strony ojca i wtapiającą się w to matczyną troską, kreowały postać mami synka. Wydawało się że będzie to trwało w nieskończoność, odparł narrator widząc siedmioletniego chłopca którym kiedyś był. Zakazywana wciąż ciekawość kusiła go przy
każdej okazji w której się przypadkiem znalazł. Z resztą jak każde dziecko chciał poznawać to obce było, choćby takie lampki choinkowe które świeciły i nagle przestały. Warto był sprawdzić, wspominał dostając w dupę za to, ale takich sytuacji w jego młodym życiu nie wiele było. Dorastając w takiej rodzinie zawsze szukał swobody, patrząc wokół na rówieśników. Nie wiadomo czym
kierował się jego młody niewykształcony jeszcze umysł, gdy znalazł przypadkiem opakowane szczelnie baloniki. Prawdopodobnie to odkrycie zapoczątkowało dziwne w nim ożywienie które starał ukryć nawet przed sobą samym. Nie ważne już były dotąd zakazy które i tak go już nie interesowały, bo chłopiec choć nie wiedział czy dobrze robi, stawał się duchem zwykłej ludzkości. Nawet fakt wstydliwości przekroczył skrycie w samym dzieciństwie, odkrywając pewną znaczącą u kobiet różnice.
Zawsze był cichym i przestraszonym dzieckiem zamkniętym w czterech ścianach swojego umysłu który stopniowo nabierał niezwykłej wyrazistości. W szkole podstawowej był poniżany przez rówieśników i choć uczył się cierpliwości, czasem musiał po prostu wybuchnąć. Wciąż skryty obserwował innych i tak wracał do swojego mrocznego zainteresowania, którego przecież nikt nie
znał. Poznawał wszystkich którzy choć na chwilę zwrócili na niego uwagę, poznawał ich inaczej, a w szczególności dziewczyny wywoływały u niego rumieńce na twarzy. Był zawsze tak onieśmielony że w przypadku banalnej rozmowy z nimi coś go zatykało i tłumiło. Jednak nie bał się ich sugerując się choćby zapamiętanym fragmentem filmu, serialu którego w domu oglądał.
Pamiętam jak wyglądał stojąc przed oknami swojej młodszej koleżanki, wyglądał jak młody prześladowca. Nikt wtedy tak naprawdę nie rozumiał że mógł się w niej zakochać, dlaczego pytam się, bo był inny. To nie trwało zbyt długo, wkrótce rodzina zmieniła miejsce zamieszkania i czar prysł pozostawiając wspomnienie. Wiek dojrzewania mimo różnic nie odbiegał od normy, choć chłopiec był bardzo skryty. Czasami nie miał już sił walczyć z rówieśnikami którzy często drwili z niego. Czasami zdarzało się że potrafił wpaść w furię która kończyła się zwykle tak szybko jak jej powód wywołania. Po prostu nie radził sobie w życiu,a jego wzorce do naśladowania stawały się tylko wyblakłym od słońca skrawkiem papieru. To musiało kiedyś wydarzyć, powtarzał sobie stojąc oparty o okienny parapet. Wychylił się maksymalnie przez otwarte okno, ale nie miał odwagi zrobić tego co w zamyśle jego było.
W tym młodym wieku musiał podjąć życiową decyzję,a jak mu było wiadomo nie miał nigdy odwagi na coś więcej,niż odrobina magii.
*********************************************************************************
Zacznijmy układać życie,
szepnął Demon w swym głosem jak kiedyś co młodzieniec przywołał, wcale nie tak późną nocą jak wszystkim wydaje.
Czy jesteś gotów..?

Tarmosił bezbronne ciało młodzieńca, jakby miał w nim wyzbyć wrażliwość na piękno, on jeden z wielu książę grzechu.
Poddaj się w końcu, wnet krzyknął, widząc łzy w młodych wciąż oczach,
czyż nie zasłużyłeś  by wyjątkowym zostać na dłużej mym pośrednikiem zranionej duszy.
Wspomniałem czas wstecz zaistniały,  który otworzył moje rany i tych co mogłem skrzywdzić, swą ciekawością, czy nazwać mnie można potworem.
Czy w ten czas młodym uczonym który na lekcjach życia, pomieszkiwał w sercach istot  mniej, czy bardziej ufnych, pamiętam dokładnie, czasem dosadnie każde z porzuceń,
jak skamlę o bliskość wzajemnej duszy, bo ciało nierozumne  było zawsze.
Powiadali mi wtedy na stażu młodzi studenci, że dorosłem do wieku w którym pracę zacząłem jako pierwszy, powiadała również pewna dama jak zwykłem kobiety nazywać której nie brakło optymizmu wobec swoich podopiecznych. Czy mówiła nam prawdę starając się nam pomóc, przez  rzucane często kłody pod nogi, były lżejsze. Jaka rola była w tym dla mnie, na pewno była, iż w każdej chwili gdy byłem w potrzebie, choć nie wtedy gdy się w niej zauroczyłem.
Wybacz Mój Drogi Tomaszu, szeptała w swym gabinecie,
chcąc nie chcąc widok mojej wrażliwości rozdrażnić,
nie możemy być razem, odparła a  zabrzmiało to w jej drżącym wciąż głosie, bo prawda musiała mieć swój początek, jak też koniec przyjaźni co tłumnie w obłokach wirowała i upadła bezwiednie.
Zapytać wam przyjdzie czy walczyłem, widząc ich dwoje zakochanych w sobie,
jakbym mógł im to zrobić i siebie skarać na wieczne potępienie,
tylko demon zgrzytał kłami,
bo zdążyłem w czasie, tą miłość uchronić przed nami.
*********************************************************************************
Że też w ten czas moi rówieśnicy takie pomysły mieli, że czasem wstyd wspomnieć, ale w porównaniu z tymi co teraz się dzieje w gatunku ludzkim to naprawdę niezauważalna zmiana.
Prawda.... ?
Pamiętam czasem zbyt dużo, dlatego że byłem powietrzem którego wydech osób postronnych był zbytnio nawalony, z resztą jak całość mojego towarzystwa.
Czy mam wspomnieć, o wciąż barwnych postaciach, których mi przyszło poznać od innej strony,
czy też wywołać kolejny niesmaczny finisz którego byłem świadkiem.My tak młodzi, uchlani do nie przytomności, bo nie powiem że do innej skłonności.
Zmierzam do celu, powoli, jakbym miał na ratunek młodości przystać, lecz cóż mi przyjdzie, ciekawość stłumiona, częściej rozgoryczona , że ona wybrała jego i nim  była zauroczona,tylko się pytam po co. Powiem otwarcie by przy nim stracić coś co bezcenne i dziś ważone w milionach
odsłon na internecie.
Zakochałem się ponownie nie w tej kobiecie, która jak ja swą wrażliwość miała, lecz mnie niestety nie pokochała.
Cholera jasna,przeklinam siebie w ten czas co wracać mi przyszło samotnie w progi domu , w którym mieszkał ze mną a raczej we mnie demon,który miał mi pomóc.
Cóż zrobić, jak począć być nie podatny na ludzkie słabości,
czy jeśli się skryje głęboko,
przestanę myśleć tak bardzo o tej co kocham w ten czas miniony bezpowrotnie.
Umarłem ponownie krzywdząc nie tylko swe życie, gdy demon w swej nadludzkiej wypowiedzi, sięgnął wtedy po księgę dokładnie po tą, co w niej odnalazł słowny monolog.
A brzmiał on niedorzecznie, w swej nikłej strukturze, nie miał również zamiaru leczyć, wymierzając jedynie karę która echem wiedziona na stałe, będzie każdej przypominać żeś ty uczeń wielkiego mistrza, który w pomstę do niego przystał, by to one w niej zapisane były przez czas tak potraktowane jak twą wrażliwość, która ze zgliszczy odnowię wszędzie, a nie tak jak ich zdrowie.
Ech , wzdycham gdy opowieść ta snuję, wiedząc że tyle zła wtedy wyrządziłem, zakopując skrypt w leśnej gęstwinie, co się dotąd zieleni się, oddalona ode mnie pół godziny drogi powozem współczesności.
Zapytany nie tak dawno czy czuję się winny, odparłem jak także w tej chwili, a cóż mogłem poradzić ze swym sumieniem którego zostawiłem, tak samo jak każdą miłość, bądź zauroczenie głęboko zakopane, które mnie nie chciało. Bo kim ja wtedy byłem, gdy chciałem pomóc widząc smutek, bo chciałem kochać jak mi to było dane.
Przyszło mi teraz naprawiać swoje, ale też czyjeś błędy, wiedząc że jestem przeklęty, bądź obdarzony auto sugestią w czasie szyfrowaną jak niejedne cyfry, kim będę za sto lat, tego nikt nie wiem poza czasem który wciąż biegnie.
*********************************************************************************

Taniec w esencji zmysłów i wszystko zdarzyć się może......

I choć w ciszy zegar nuci kołysankę to gdy zamkniesz swoje oczy ujrzysz coś co może cię przenieść gdzie kolwiek gdzie tylko chcesz.
Znalazłem się na środku wybrukowanego placu na którym w jednej chwili zastygł cały uliczny zgiełk,to była dość dziwna cisza zważywszy że prawdopodobnie w tym konkretnym miejscu ktoś zatrzymał czas.
Wszystko wokół mnie zastygło jak przy pauzie sugerowanej przez odtwarzacz muzyki,jedynie  obłoki towarzyszące zachodzącemu słońcu wydawały mi się że pokonują dość szybko swoją drogę,mój wzrok zatrzymał się dopiero wtedy gdy dostrzegł wznoszony wiekami temu gmach w którym palił się ogień.Niczym się zorientowałem gdzie jestem usłyszałem trzepot skrzydeł i stado kruków utworzyło krąg wokół mnie.
I choć w ciszy zegar nuci kołysankę to gdy zamkniesz swoje oczy ujrzysz to o czym pragniesz,wpierw umysł oczyść bo co możesz ujrzeć będzie jak żywy sen proroczy.
Przypływ emocji w tańcu jak fala wezbranych uniesień,wzrok wpatrzony w powstający nastrój odprężenia,widok spoconych ciał które prawie w szaleństwie tworzą ten stan i choćby wywoływany był przy odrobinie eliksiru co daje życie to wciąż wirują  w migoczącym świetle stroboskopu.
Z pianką czy bez zapytał flirtująco barman do znajomej która poprosiła o kufel piwa,na jej twarzy zaczął pojawiać się tajemniczy uśmiech którego brakowało w zwykłej codzienności.
W klubie było mnóstwo ludzi i choć wiekszość wydawała się znajomo była zawsze ostrożna bo nigdy nie było wiadomo kto jest kim pod wpływem alkoholu. Z każdą chwilą czuła pozytywne wibracje które pobudzały biodra do każdego znanego jej rytmu,czuła wyrazne rozluznienie które sprawiało jej przyjemność.
Każde kolejne brzmienie,każde oczu mrużenie wydawało by się nieskończonością pokonywanych przez ciało gestów a to właśnie jest taniec, pełen swobód i  wprost nieziemskich wrażeń.
Jakże nie wiele potrzeba by wtopić się w tłum i poczuć ten przypływ emocji,you are the woman of my dreams and dreams wyszeptał ktoś,wyszeptał jej dotykiem od barku po same splecione z nim dłonie,a ona intrygująco odpowiedziała tuląc się tyłem do jego torsu i wznieśli ręce do góry ocierając się wzajemnie o siebie.
To chwila, choć w blasku trwa wiecznie gdy możesz poczuć subtelną przyjemność i skryty uśmiech kobiety,ta chwila i każda następną odwzajemniona tworzy jedność jak w natchnieniu pisane słowa.
Poznajemy każdą melodię w której nuty zebrane niczym plony wydają swój rytm który pobudza myśli i rozgrzewa ciało które nie potrzebuje ognia bo  bo sama płonie. 
Poznajemy siebie dotykiem gdy jest nam dobrze i chcemy by to nie był moment tylko szcześliwe życie,choćby w petli czasu zatrzymane na wieczność.


Opowieść z mojego życia ....

To co w nas uderza jest jak grom z jasnego nieba. Odziany w szaty z laurem na głowie myśliciel szedł boso po młodziutkiej trawie, zdążył jeno  wyjść z bibloteki w której przebywał latami ....


Podnieś swój tyłek krzyczał łapiąc mnie za rękę medrzec stary, przecież nie bedziesz użalał na sobą nie widząc nikogo w pokoju przecierałem swe oczy ze zdumienia, chyba oszalałem i gdy ponownie chciałem ulec na wersalce spadłem na  podłogę z hukiem, co do cholery przeklnąłem patrząc się na łożko ktore stało tam gdzie zwykle.
Dobrze pomyślałem zdjąłem z drzwiczek szafy jesienną kurtkę i wyszedłem z domu, gdzie teraz spytałem swych myśli ku mojemu zdziwieniu obraz który się pojawił w skrytej  wyobrazni doprowadził mnie do bibloteki, wszedłem mówiąc dzień dobry obszedłem wszystkie regały i chodu do drzwi wyjściowych które się przede mną zatrzasnęły.*
Próbowałem wyjść szarpjąc klamką przez dłuższą chwilę co wzbudziło zainteresowanie moją osobą opiekunki książek,podchodząc powoli do mnie usłyszałem ponownie głos z krainy cieni że jeśli wyjdę to mi już nie pomoże, wtem drzwi się drgnęły otwierając się na roścież.
Zamilkłem i zwróciłem się do biblotekarki która była już za moimi plecami że chciałbym założyć kartę na wypożyczanie książek i oboje udaliśmy się do biurka a ja spoglądałem w nicość.
Początki są zawsze trudne odrzekł głos z zaświatów bądz ja zwiedzający muzeum podchądz do kazdego regału i zachwycaj się dziełami i ich autorami,przeglądałem zatem naprawdę wiele tomów  wsród których wybrałem Sens życia Alfreda Adlera a gdy wciąż wertowałem książki natchnięty Sigmundem Freud  pewien Zarys... i zachichotałem zbudzając spojrzenia innych czytających.*
Świat który mi poznać dano starał się we mnie obudzić to czym jest wrażliwość piekno twórczość i wszystko co znimi związane, z czasem odkrywałem wszystko na czym wzrok przychylnie mój spojrzał .
Co dalej bedzie ze mną zapytałem będąc najbliżej regału który skrywał parapsychologię do której już wcześniej zaglądałem,lecz mej ciszy nikt nie przerwał zrobiłem pare kroków do przodu i wziałem następną pozycję którą zawsze wyrywał mi z dłoni i tym razem nic się nie stało,przestraszyłem się i za chwilę wyszedłem z bibloteki.
W pokoju panował porządek na regale które zawsze modyfikowałem stały nie tylko ksiązki z bibloteki ale również te prywatne, oprócz tego pare buteleczek z wodami toaletowymi i kadzidełka które wtedy dawały nastrój do wolnych myśli.
To była prawdopodobnie kolejna noc którą będę pamietać po kres,siedzący na ławeczce stary sąsiad moich dziadków nigdy ze mną nie rozmawiał a tu przemówił a zjego ust pojawiły się te same słowa które słyszałem na początku....*






Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...