Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Uzdrowienie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Uzdrowienie. Pokaż wszystkie posty

Żyję...

 Żyję...

Nie potrafię pisać  o smutku  którego  dotyka  większość  naszej populacji...
Nie potrafię  pisać  o rozpaczy  co w częstym  mym gniewie  wśród  galaktyk  krzyczy...
Tutaj  nie mogę gdyż  w ludzkości nadal pokładam  nadzieję...

Pod wpływem chwili

 To czym  jest zauroczenie  które od zawsze  zastawiając swoje  wnyki próbuje  złapać mnie jakbym  był  ostatnim  żyjącym  gatunkiem...

Jak wzniośle  w tym momencie  kreśli urządzenie  swój  wykres  badając jak zachowuje  się  zahipnotyzowane serce do którego  próbuje  się  przebić każda obronna myśl  z mózgu...
Jeszcze  nie zdążyliśmy  się  poznać  gdy w każdym płciowym  przykładzie pojawia  się  najdoskonalszy zapach  którego nie sposób  z siebie  zmyć...

Czy tak powstają  zdrady...
Czy tylko ja  z nimi musiałem  wciąż  walczyć by jej uniknąć...


Czegóż  to moje  dłonie  na tobie  doświadczyły,
czym się  zachwyciły podróżując  po linii bioder
iż  nie przeszkadzał  im migrenowy  twój  ból  głowy...
Czegóż to  zamiast chwyciwszy  twych  skroni do masażu,
wybrałem instrumentalny kształt twych  pleców,
nawet niekończąc na dysplinie apetycznych pośladków,
ugasiłem to co naprawdę  bolało...

Toć nie  tylko  szeptem  starajmy  się  dokonywać  swych cudów...


Przenikając piękno  dojrzałości  wysublimowane  przez  życia  drzazgi...
Tegoż  nie doświadczyła tytułem  pomyślności dobrana  pomadka  do twych  ust...
Tejże  metafory mógł  jedynie poczuć  skupiony chwilą nasz wzrok...

Zaniedbanych najczęściej  decyzji próżno  szukać wśród  żywych tegoż  świata...
Czy aby na pewno...
Czy zawsze  na końcu  każdej  drogi  pojawia  światełko w tunelu...


 










 Ewolucja...

Każdej  nawet  nazwanej  przez krąg  sztukmistrzów trzeba  doświadczyć... 


Gdzie  teraz jestem...

Gdzie oddalony  tak bardzo  od rzeczywistości  świat  w swym odbiciu  żyję ciszą  którą  jedynie  powiew  sobie  chwali  unosząc ziarenka  piasku  na pustyni...

 




Przywykłem w wieczności  wyciągać  ze swego  boku zatrute  strzały,
lecz  jeden ich  grot  utkwił  za głęboko wiążąc  mnie z tobą  niespotykaną  do tej pory miłością...


 Przybywam z omdleń,

z wymiętej pościeli wonnością tkliwą twą nakarmiony...
Przybywam  jako  ogrodnik  przez twe usta  doceniony
iż  mogły  w  powietrzu  stworzyć  symfonii  najczulszy fragment  którego  z niedowierzaniem w odbiciu naszego  zwierciadła  będziesz  szukać...

 O czym myślisz  nucąc każdą  z sylab znanej nam melodii...

Czy  bliżej  mym dłoniom  w dotyku  do kołyszących  się  w jakże  z wolna takt  twych bioder...

To o czym myślisz...

Czy ten dotyk to skarb  który niejedną  szkatułę swą czułością otworzy tchnąc w nią  życie...


Tyleż  złocistych barw  przez twe  oczy  do dziś zmysłowością  utkane, 

napełniły  każdą  z naszych  stągwi...

I tak powstał  świat  dzieląc  się  na pory roku...



Czas Uzdrowień

 Oddechem  ...

Czy  właściwym  jestem  kiedy  przechodzisz  przeglądając  się

w niewidzialnym  dla wszystkich  zwierciadle.

Czym jestem kiedy to z myśli  przyrządzam  odpowiednio dobrane przez nich składniki

by zostać wskazanym przez  czas uzdrowicielem...






Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...