Żyję...
Nie potrafię pisać o smutku którego dotyka większość naszej populacji...Nie potrafię pisać o rozpaczy co w częstym mym gniewie wśród galaktyk krzyczy...
Tutaj nie mogę gdyż w ludzkości nadal pokładam nadzieję...
Żyję...
Nie potrafię pisać o smutku którego dotyka większość naszej populacji...To czym jest zauroczenie które od zawsze zastawiając swoje wnyki próbuje złapać mnie jakbym był ostatnim żyjącym gatunkiem...
Jak wzniośle w tym momencie kreśli urządzenie swój wykres badając jak zachowuje się zahipnotyzowane serce do którego próbuje się przebić każda obronna myśl z mózgu...O czym myślisz nucąc każdą z sylab znanej nam melodii...
Czy bliżej mym dłoniom w dotyku do kołyszących się w jakże z wolna takt twych bioder...
To o czym myślisz...
Czy ten dotyk to skarb który niejedną szkatułę swą czułością otworzy tchnąc w nią życie...
Tyleż złocistych barw przez twe oczy do dziś zmysłowością utkane,
napełniły każdą z naszych stągwi...
I tak powstał świat dzieląc się na pory roku...
Oddechem ...
Czy właściwym jestem kiedy przechodzisz przeglądając się
w niewidzialnym dla wszystkich zwierciadle.
Czym jestem kiedy to z myśli przyrządzam odpowiednio dobrane przez nich składniki
by zostać wskazanym przez czas uzdrowicielem...
Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...