Pokazywanie postów oznaczonych etykietą komentarz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą komentarz. Pokaż wszystkie posty

Jedno ze spojrzeń

 Wcielenie które hipnotyzującym wzrokiem ukryło całe mnóstwo tajemnic we właściwej kolekcji w czasie..

Zdumiewające iż ilekroć wpatrzony jestem w twe oczy sięgam po właściwy wątek w którego wpleciony sekret za każdym razem wywołuje niedosyt..


Niejedne wrota w swym żywocie odwiedziłem....Do niejednych cierpliwie dążyłem... To co zawsze było za nimi tego próżno szukać w dzisiejszym świecie... 


Rozczulam się widząc niejeden taki pejzaż...

W oddali można usłyszeć wyrazistą radość która poniekąd nie tylko upojona jednym ze zmysłów..

 

Komentarz

 komentarz...

Z tęsknot co z mą bliskością  związane  wiąże  się  ze skrytym przesmykiem  pod każdym  woalem...

A są to twoje  smutne  dzisiaj  oczy...

Policzki a na nich mój dotyk któremu towarzyszyła zawsze magia  czułości bo przecież  bez niej nasze szczęście  tylko  błądzi...Pozdrawiam 


komentarz...

Popatrz w toń wtulona we mnie ...

Jakże  ona majętna ze swej czeluści  przyjmuje  każdą  dobroć  matki natury...

A my...

Cóż zdobyliśmy wśród zwabionych sylab,

zapisanych pragnień...

Serce  czy duszę...

Co odwzajemnione przemierza  swoją  wędrówkę  w każdej  z nas pokus...


Życie twórczość

 I przystanąłem  na przeciw naszego  zwierciadła  gdzie ponoć  w ludzkim  świecie  zwane  potocznie  lustrem ukazywało moje oblicze...

Posiwiałem  z tęsknoty  którą  ty dłonią  po drugiej  stronie jego odbicia  dotykasz...

Wiedz  że  ciała  swego nie zmienię jak również  wzroku  który  wśród  odcieni  przydymionego szafiru  wciąż  będzie  rozpoznawalnym  moim  bogactwem... 


Żyję ...

Dziś  jak co sobota pracowicie  spędzając  czas  na wsi szukałem  odpowiedzi ze  snu...

Czyżbyś  już  wybrała  dla siebie  wcielenie  które  uratuje  ten świat ... 


Jak się  czujesz...

Czy wogóle  siebie czuję  kiedy to umysł  płata  figle którym towarzyszy wędrówka  robactwa  po nagiej mej skórze...

Co widzę  bądź  co ujrzałem  niczym niejeden świecznik  zawieszony na wewnętrznej  ściance tegoż powozu  przygasł  czując  naskok drewnianego  koła  na wybrukowanej drodze...

A co może  ujrzeć ten  który  leży  już  w trumnie którą sam  rzemieślnik na rauszu zbijał tworząc prześwitujące  szpary. 


Mrok...

Mój towarzyszu życia co w każdej  z komnat  zafascynowany  przybywasz kiedy  niejeden  płomyk świecy  gaśnie...

Z czym  dzisiaj  do mnie przychodzisz...

Dokąd swe pokusy prowadzisz ...

Do łaźni 

A jużci  jedne  z dreszczy  snując  się na po posadzce zdobione przędzą  do samych mych  stóp opadły pozostawiając  nagie  twe  plecy cobym  z nich czytał...

Tyś dla  mnie...

Ja dla Ciebie ...

Plonem siewcy ... 


Bezsilności  która  dotyka  wnętrza  mej duszy okaż  mi litość kiedy  przyjdzie  czas 

Miłuj mnie niczym świat  wśród zwabionych  wad do twych  stóp złożę...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie...

Moją żoną..

Ja twym mężem...

Wylewny  ten dar którego  skrywasz  w swym  majestacie...

Komu bije...

Kto jak nie ty nim drygujesz łapiąc  w nieskończoność  oddech którego  oboje  łakniemy..

I tak krążę wokół ciebie...

Niemniej  ująwszy plecionkę  co zwięźle  przyległa pomiędzy  moimi  palcami do twych  pleców,

czekam  jak do mych ust szepniesz,

czegóż  ci brak,

czy strofujących cię myśli niemniej tkliwych co w nich niejedno przymierze zawarło serce  z rozumem...

Tyś dla mnie..

Ja  dla Ciebie... 


Czegóż  nie zostałem krawcem co przemierza  w swych dłoniach historię tak znakomitego rzemiosła...

Dotyk...

Jakże kojarzony  ze swobodą,

z nieocenioną  wolnością  która  prześlizgując pomiędzy  warstwami utkanego materiału szczodrze pozostawia wybrany  zbiór  emocji...

I nie prysnął  jak się pojawiłem...

Przeciwnie nabrał  apetytu...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie...







Z natchnienia

 Pod parasolem  jest najbezpieczniej  kiedy  mogę  przytulić  swym ciepłem  serdecznie...

Popatrz  przed siebie  kiedy  to tonący świat wraz  ze  swym  dziećmi łzami nadal  jest uleczany ...

I my będziemy  jeszcze  się  swym szczęściem dzielić...

Będziemy  przy wielkiej  nadziei...



Stworzona  by karmić każde bezwzględne oczy... 

Stworzona by się  narodzić się  na nowo wśród  wszelkich  pokus życia...

Zabrakło  w przedmowie  najważniejszego  gdzie  nasz skarbiec  ukradkiem  łzy  pielęgnuje  jak szlachetne diamenty... 


Czyż  sercem  jako że w podróży  im dalej  od siebie  jesteśmy  tym bardziej swej tęsknoty nie opiszemy...

Czym mam  szeptać  jakem pisać  począł do twej szyi  zbliżony  ciepłym  oddechem..

A skrywszy się  na wietrze  w twych  włosach czy wyrażę ich emocje  muśnięciem...

A dano nam tak wiele 

i poczuć każdej spływającej łzy wędrówkę do naszego szczęścia. 


Nie poraz pierwszy  otulone zostały słodycze rozkoszy w kolorowy kruszec... 

Czy to przez moje  dłonie

Czy muśnięciem twej  skroni tak czule...

Złoto  każdej plaży  które nie chcąc  rozstać  z twą  nagą  skórą   jeszcze  długo lśniło wielbiąc razem ze mną twoje  piękno... 














Dla Ciebie

 Milczę  wsłuchując  się w mityczne brzmienie...

Ile nut słyszysz ...
Jaką  wiarę wyznajesz  ważąc  ludzkość  na szali...
Milczę  pozostawiony  w obłędzie niebios  które  uchyliwszy  wśród  zwabionych  do wrót  dusz oczekują sumiennej  decyzji..
Milczę  jak poszukiwacz zaginionej  relikwi  do której  bym przywarł spiechrzniętymi ustami i spijał sączącą się  esencję...
I tak milczę  obsesyjnie zamieniając  ziemię  w popiół ...

idealna gdzie każdy niesforny  choćby  kosmyk  twych  włosów  stawał  się osnową  dla przenikliwego diademu jakim były  twoje oczy...

Czym jestem  kiedy  z mych szat ręcznie skrojonych i tym samym  według  wzoru  uplecionych  w habit  mam ten zaszczyt  szeptać  do królowej  co w tych czasach  tym bardziej  musi walczyć  z robactem tegoż  świata...


Patrzyłem   i nie raz  spojrzeć  mi będzie dano na każdą  ilustrację uchwyconą światłem...
Ileż  w nich zmysłowości  a Ileż  lęków  które  niczym  spisane zostaną  wpierw  tworzą  na twej poduszce prawdziwy pamiętnik życia...

Miłuj mnie takiego jakim leciwa młodość  we mnie ziarno zasiała...
Pokochaj każde  z moich  wcieleń które  datowane esencją  życia wskrzesza utracone szczęście...
Nasze  wciąż  jest sekretem...


Oto ja powróciwszy  z niejednej  podróży wyszedłem  z mroku...
Ja ...
Ten sam którego  dłonie wtenczas  zajęte niejedno  trzymając  zwierciadło,
zwabiony do każdej  z komnat prawił tobie komplementów bogactwo...
Bo czym jest  to piękno  którego doświadczyć  pragniemy,
czy nie każdą  z emocji  co nawet  w odwadze  onieśmieleniem wyjąka  sylaby...
A jakże...
Ku prawdzie.. 

Żyję

 ileż  bym stągwi  życiodajną  esencją napełniał czy zdołam dorównać twej doskonałej naturze ...


Ileż  emocji  w każdej przedmowie  skryły  twe włosy...
o czym szeptał  intrygujący  wyraz  twarzy  który we wrażliwości pokonał  czas..
Nam nie tylko  zazdroszczą  ludzie ...
Nam zazdrości  cały świat ...

Dotyk...
ileż  mu jesteśmy wdzięczni gdzie  on  wyczuwając każdą z emocji podpowiada miejsce

Czy będę  pamiętał...
W swej pamięci  przechowywał każdą  wygrywaną  przez  twe ciało  melodię...
Mrokiem  dziergana  fantazja...
A jakże  z naszego poselstwa...

Pytasz  czy o swej tęsknocie  powiadomiłem  wszystkie  kwiaty  w naszym ogrodzie...
Rozkwitły jak niejeden każdy dotyk nadal  tak bardzo  pamiętliwy...

Szukałem  na twoich  plecach  wrażliwego splotu który  w dotyku  resztą  sił  wybudza  nasze  skrzydła...
Nie bez  powodu  nazywają  nas nieziemskimi  istotami  które  mają  dar  odrodzenia  się  na nowo...

Roku Panskiego  2024 28 kwietnia


Żyję...
Dziś  dokładnie  dziś  ostatni  raz  się do mnie  uśmiechniesz...
Zapewne  będzie  to tak  jak  rok temu  kiedy  to 29 kwietnia  wypadał  w sobotę...

Żyję...
Obolały  od wszelkich  ćwiczeń  podczas  szpachlowania...
Ten sam proces  uprawiałem  całe 20 lat temu  ale wtedy  była  niekończąca się  werwa młodości...
Przynajmniej  zająłem  czymś  myśli w zbliżającą  się  rocznicę śmierci żony...



Żyję...
A pomyśleć  iż większości  mojego długiego żywota  byłem  bożkiem rzemieślniczym odlewem w którym  alchemik  zatopił  tak bardzo  cenny klucz  dla każdego  ze  światów...
Teraz  już  nie jest ważne...

1811-

Dla Ciebie

 Ileż cebrzyków mogło  doświadczyć  twego  piękna  kiedy  nabierając  do nich  esencji  życia  za każdym razem  wodna  toń stworzy idealnie spokojne  zwierciadło...

Taką  cię  zapamiętam...

 jak  wyobrażałaś  sobie  naszą  podróż  co wzdłuż  wyciągniętej  do poduszki dłoni  wczesnym  świtem  zaległy  się  motyle...

I tak  już za każdym razem  gdy uwolnione  do światła  ulecą  tobie  pozostawią wspomnienia na nagiej  twej skórze...

 Nie było  mi dane  ująć w swe dłonie Twoich,

pomiędzy  palcami  subtelnie przesunąć

I obudzić twych  uczynków  wdzięczność co w  zachwycie będą  od teraz fenomenem na każdych salonach..

Winszuję życząc dalszej  pomyślności...

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...