Pokazywanie postów oznaczonych etykietą żyję. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą żyję. Pokaż wszystkie posty

Żyję

 Żyję...

Otrzymując  korespondencję dosłownie zza grobu...

Czy według  każdych  wskazówek powinnem  się  zmienić,

czy wciąż  w swej  tęsknocie  

podniesionym  głosem  obwieszczać  wszystkim  iż  czekam na cud...

Dziś  widziałem  na mnie obrażoną  żonę 

i wszystko  co było  wokół  nas nigdy  nie miało  jeszcze  miejsca...

Ilekroć  powtarzałem  jej imię  

tyle samo  ona  nie chciała  na mnie spojrzeć...

Pewnie  chodzi  o ten różaniec  który  tylko tydzień  czasu  odmawiałem...



Żyję nieustannie szukając naszego istnienia

 Tęsknotą  ...

A w każdej  nasz fragment...

Na dzień dobry i dobranoc  zawsze  mogłem  liczyć  na słodki  twój wyraz twarzy  niekiedy  wspomniany  jako psotliwy 

gdzie  po melodyjnym  całusku pokazałaś  mi język...

A odwzajemniałem się tym samym nie wypuszczając  twej dłoni  w której  mój palec  wskazujący znaczył  każdą  przyjemność...

Tacy byliśmy...  

Czegóż  ja nie mogę  być  wodzirejem tyle  razy nie w pełni  docenionej twórczości piany  co każdy  eliksir  do kąpieli  odpowiednio miarkowany  otula  twe ciało...

Cóż bym  odsłonił...

Cóż  bym powoli odkrywał wzbudzając  ciekawość coby w odwzajemnionym dotyku wpierw jak błyskawica  została ujawniona twoja najzwyklejsza  psota...

Dostało  mi się...

A jakże...

Tyleż nie zdążyłaś  swej stopy na powrót  schować w obłoki  mieniącej  w wannie fantastyki...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie... 


Jak Cię  nazwać...

Kiedy to na salonach  błysnęłaś  szpilką,

częściej  po zmroku  boso korytarz  przemierzyłaś  by  po chwili  mogłem poczuć wtulone we mnie zimne twoje stopy...

Jak Cię nazwać...

Kiedy późną nocą  w gospodarstwie  walcząc z mdłości sama ze sobą  odbierałaś poród cielęcia... 


Nieustraszona.. 


Upiłem  się  filmem...

Kochali się...

Pieprzyli się...

Kłócili się...

Ale zawsze  do siebie  wracali...

A my jedynie  we śnie  

I tylko  wtedy  kiedy znajdę  właściwy  klucz do naszych  serc... 


Żyję...

Wypatrując  od Ciebie  wiadomości...

Nie jest  już nam dane widzieć się w tej rzeczywistości a jedynie  w snach... 

I nie tak jak komu się wydaje  iż kurier jak na zawołanie  listy  moje tam zanosi,

chyba  że  się  mylę..

Dziś we śnie  widziałem  mnóstwo  pełzających  węży  których próbowałem  zniechęcić  coby ciebie  nie atakowały  kiedy ty  ratowałaś jak zawsze  zwierząt  życie... 


Najdoskonalszej Tobie której  niejeden  kreator złożywszy  do twych stóp najdelikatniejsze z szat pozostawił wybór...

A jaki miał być  mój kiedy to przyglądając  się moim oczu strofujesz  podszywany koronką szafirowy obłęd... 


Ponoć każde onieśmielenie przyciąga  piękno  które  ze starannością  skrywając  swoją  wrażliwość pragnie  się  odwzajemnić  tym samym choćby  w mimice  twarzy...Pozdrawiam 


Nieocenioną  bywa tęsknota  której  w każdym  momencie  naszego  życia zabrakło samej bliskości...



Krzesło...

Ileż  to razy jego autor sunąwszy swoją  dłonią po  każdej poręczy  ze starannością sprawdzał jej gładkość...

Ileż  razy chłonął dogłębnie  lecz z umiarem  uginające z lekka siedzisko...

Pragnę ujrzeć  tam twoje  kolana  w tej idealnej pozie  co wznosząc swoje stopy  ku górze,

to właśnie dla mnie kiedy do nich przycupnę będą soczyście nagradzane poprzez  każde  z moich muśnięć... 


Krzesło..

Czegóż  to oparcie tą  przyjemność zyskało tuląc w nocnej koszulinie wzniośle rozrochocone maliny...

Mnie pozostawiło sprośne,

jeszcze skryte w teatrze zwierzeń pośladki do których właściwe nuty naszych  westchnień układam...

Tyś  dla mnie...

Ja dla Ciebie...










Życie i twórczość

 Żyję...

Dziś  podróżując  w codziennych zajęciach w pracy  wsiąkłem

na chwilę  w kobiecą  woń...

Czy ją ujarzmiłem  w swoim  zachwycie udając  iż  krzątam  się  bez celu 

w swojej  wędrówce..

Skądże...

Zdążyłem  jedynie  wymieszać  z moim  ponadczasowych którego pierwowzór  zapewne  kiedyś  zdobił  stronice 

w samym playboyu... 


Kiedy pierwsza  kropla esencji wypęłznie  pomiędzy  twoimi palcami,

gdzie błyskawicznie odruchowo  do języka zbliżysz skaleczone  miejsce,

wten  zakwitnie w umyśle twój  uśmiech...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie...

Żyj gdziekolwiek  jesteś  i spełniaj swe pragnienia... 


Za czym tęsknię...

Za poranną  rosą na wsi...

Za tobą która  nie znając  granic pełna uśmiechu śniadanie  mi zawsze  podawała  do łóżka...

Za słońcem przed którym  chowaliśmy  w kopcu  świeżego  siana...

Za wieczorami  gdzie  wtuleni  byliśmy  jednością...

Za wszystkim  co z tobą  powite  wśród zwabionych  pragnień 

i spełnień ...

To było nasze  życie ... 


Żyję...

Czegóż  mi potrzeba  w tej odległej teraz ode mnie  oazie  gdzie  internet  milknie  wariując wszechobecnej ciszy... 


Dziś jak zwykle  wyjąłem z jednej z szaf koronkową szatę...

Zapewne  w powietrzu  pojawił  się twój  grymas  toteż  zastąpiłem  ją  kolorową chustką ... 


Żyję...

Przed tragedią  w taki sobotni  dzień  przekazywałem tobie  korespondencję   którą  poza  nami  jedynie  odbiorca  we wszechświecie  mógł  poznać....

Dziś  sam ją  spaliłem w misie  na  naszym balkonie... 


To ile  istnień  uratuję  kiedy  przeszywający  zapisane  kartki papieru  ogień trawił... 


A jeśli  przestałem w to  wierzyć ... 


Nazwijmy  siebie wśród   każdej  z tęsknot   zbiorem wszelkich emocji  które sam kronikarz  czas dla nas  próbował zawsze spisać...

To ile zdążył   napisać ksiąg obserwując  nasze  życie... 

A ileż  zamknął  wieczystą  pieczęcią  bym mógł  rozpocząć  się  nowy rozdział... 


Kim jestem kiedy  ciebie  tutaj  nie ma...

Czy ja wogóle  istnieje spoglądając na nasz świat  pełen  tęsknot  do pojętego  szczęścia...

Tak nieraz  obiecałem tak wczoraj  pod wieczór  spróbowałem  twojego  eliksiru...

Stał  się  przyprawianą pół  wytrawną gorzałą  po której  mogłem  we śnie  ujrzeć  twoją  przyszłość  w tamtym świecie...

Przynajmniej  tobie  się  udało...



Żyję...

 

Żyję...

Pomiędzy  dwoma  światami...

W naszym  tęsknię...

W twoim  wołam słyszalną  formułą  która  niosąc  moją  wiadomość  przez knieje każdorazowo  udziela się  dreszczem... 


Zapytany  czy dostałem  od ciebie  odpowiedź  poznał  jedynie  twój  piesek  który  zaraz  po późniejszym  jak zwykle  spacerze  zaglądał  czując w każde  z miejsc gdzie  poczuł  twoją  obecność... 


Jestem  nauką  zgromadzonych prawd,

dziełem  wszelkich cnót  których siewca  jak dorodne  plony przez swą  wieczność zbierał...

Wszelkie cuda  są wpisane   w naszą  egzystencję lecz ulegając  pokusie zamiast  czynić  dobro  sprawiamy  sobie  piekło... 


Żyję... 


Ileż  jest  myśli  w każdym  naszym skarbcu...

Ileż  jest  tych właściwych  co dyktuje  nam przeczucie...

Ileż  dane   było  nam chwil  zwątpienia...

" Mogłabym się  wszystko  zmienić  gdyby  nie śmierć " 


Do takich  wniosków  dochodzimy  zbyt  późno  w swoim  życiu i niedługo  po nim...

Czy aby  zawsze jest za późno...

Czy w tamtym świecie  też  pojawię ściągając  delikatnie  twoją  dłoń gratulując  tegoż  sukcesu co w tym życiu  przepadło  w  kontynuacji ciężkiej  pracy  na wsi.. 


Diadem Diademu  nie równy i każdy  niepowtarzalny  w swym Boskim rzemiośle....wystarczy  spojrzeć  w twe oczy  by w nich dostrzec  tak nie dostrzegane przez  innych  emocje... 


Byłem  najszczęśliwszym mężczyzną   który  w dniu  naszego  ślubu  płakał  ze  szczęścia...

Byłem  tym mężczyzną  który  pokochał tak mocno iż wiedziałaś  o tym jedynie  Bóg  

Żyłem...

 Żyłem wpatrzony  w ciebie  jak w najcudowniejszą ikonę  jaką  zbiór wszelkich  emocji  powołał  do życia...

Mogłem  godzinami  wpatrywać  się  w każdą wywołaną mimiką twarzy psote wiedząc iż  pokochałem skrycie  wieszczkę  na którą  cały  świat  czekał...
Zatem na cóż  mi wylewać teraz  żale  kiedy  ludzki  ród  w depresyjnej trwodze  przestał  już  wierzyć  w to co boskie...

Żyłem  smakując  ciebie  codziennie
i choćby mi brakło  kiedykolwiek  powietrza zawsze  wiedziałem  że  przetrwam widząc wygiete z rozkoszy  twe ciało..
Twój  osobisty  kochanek  i mąż


Zapomniałem...
Ciebie  będę  pamiętał choćby  kolejne  100 lat  tyleż  świat  teraz tego może  nie doczekać...

Skarbie...
Na cóż  ci to było  zwiedzać  późną  nocą skrytą  kryptę  w Zawieprzycach...
Nikt  mi teraz  nie pozwoli  tam do ciebie  dotrzeć ani skrawka  ziemi  odrzucić
by w końcu właściwą  postać  zapytać czym  zwabił twą  ciekawość...
Na cóż  ci było siebie  zatracać
nieufnie do mych  słów podchodzić  kiedy wielbiłem twą  urodę...

A dzisiaj  ponownie stukałem   kołatką  by twe ciało w grobie  wiedziało  iż  przyszedłem  do ciebie...

Niewyobrażalnym doznaniem jest  cierpienie które  dotyka nas ludzi,
tyleż  w naszym  raju  życie toczy  się  dalej...
Dzisiaj  zawiozłem świeżo ścięte lilie których  zapach  jakimś cudem  czuję wspominając nasze życie...
Jam ci był  twym przeznaczeniem 
wciąż  tak  bardzo żywym wśród wypalonych wcieleń...
Teraz każde z nich roni potok  łez...

Ożywiłem  niejeden  obraz  w swoim życiu..
W swym  żywocie niejednym  dał  się  odczuć łapiąc  za gardło...
A najważniejszego nie potrafię  tworząc  ze swej cząstki  doskonałość...
Sensem  nieśmiertelności nie jest  dać  się pogrzebać  żywcem  obok mojej królowej,
a jedynie otworzyć  właściwe  bramy...

Tymczasem pojawia  wiadomość z zaświatów  bym zabrał  twoją  sukienkę,
nawet  wiem  gdzie  jej szukać  w przepełnionej po brzegi  garderobie...
Wciąż  przy ramionach  twoimi  mokrymi włosami pachnie...

Byłbym  pomyleńcem  gdzie wyszukując  trafnie  określające słowa twą  urodę mój duch  z tobą   nie zapragnął  obcować...  
Pamiętasz...
Czy już  teraz  temu ożywieniu nie towarzyszy intrygujący odgłos co rozbrzmiał bezwładnym zsunięciem szpilki  z twej stopy na posadzkę...
Tak specjalnie...
Tak bym przyklęknął  jak zawsze tyleż teraz  dzieli  nas granica bezbłędnie w swym  kwarcu oszlifowana...
A wszystko dedykuję  nadprzyrodzonej tobie wciąż  tak świadomej naszej  miłości...

Fragment  listu którego treść  jedynie  spalona  nad świecą dociera  pod wskazany adres...

Najdroższa...

ile już  chrząstek  połamałaś  znanemu  jedynie  w zaswiatach  wiecznemu  kompozytorowi...
Jak ciebie  ujrzał...
Skądże...
Jak ciebie  ugościł w tej niedostępnej  dla śmiertelników  starej krypcie  pełnej nostalgii  sonatą...
On na emigracji  umarł a wydaję się  że  jeno posiwiał w samotności...
A my jak myślisz...
Jak długo będziemy  szukać  naszego  szczęścia...







Żyję

 Żyję...

To cykl  który  nastał w moim skromnym żywocie do nieskończoności...
Ileż  bym dał  bym mógł  cofnąć czas który  jedynie  zdawkowo  ukazuje po mej szczerej  prośbie upragnioną osobę,
ale on jedynie  milczy  gnając  swoje jednostki do następnej  doby...
Dziś  jeden  z ostatnich  leczonych  kanałowo  zębów  u samej  górze  próbuje  mi przekazać  swoją  przewagę...
Zarówno on i ja nie poddajemy się...

Żyję...
Trochę  obolały  w swej bezimiennej wieczności która niezwykle  uparta  w swojej nieustannej gonitwie  popycha  wskazówki  starego  zegara..
Na cóż  ciekawego  mogę  liczyć  tej nocy  gdzie  z malowideł których mój  przebiegły darczyńca okazale  tworzy  każde przedstawienie...
Czy  odrobinę  radości...
Czy też  pełną  sakwę cierpliwości...


Szukam  wspomnień  kiedy to nie w tym życiu  byłem  kimś  kogo do tej pory mogliśmy poznać..
Wśród  szkiców na których  już  skruszał nieco postarzały ryt węgla ujrzeć można zanikający w czasie  kobiecy  kształt...
Bez zbędnych  imion  w tle kiedy  to wzrok  skupiwszy  się  na swej roli  czytał w danej chwili wierszowany  klucz do właściwych naszych drzwi...

Czy to jest  ten świat  którego  stworzyliśmy wtuleni  po jednej z wielu zwycięsko zdobytych krucjat..

Dobranoc...




Żyję...
Mrok...
W nim najczęściej  czai się  wszystko  czego nie możemy  pojąć...
Kiedy we śnie  większość odpoczywa w mitologicznej otchłani,
nas wiecznych podróżników ktoś  kogo dobrze  znamy  prawie zawsze  potrafi  nas ostrzec...
Kto tym razem  zastawiając na grubego zwierza wnyki próbował odnieść  sukces...

Kiedyś  wierzyłem  w naszą  przyjaźń,
a teraz  miewam  wrażenie że najchętniej  pozbyłby się  mnie z tego świata dla swojej materialnej  korzyści....

Nigdy  bym nie sądził  że  dostanę  właśnie  taki pocztówkę  z niedalekiej  przyszłości..

Najbogatszy  jest  ten który doświadczył  przemiany szczerych  łez  w swoim  powołanym  do życia  szczęściu...
.




Żyję

 Żyję...

Czy jestem  zjawiskiem  którego  aura  chwilowo wywołuje połączoną z odwagą ekscytacje w której powstaje tworzący  się w mimice   twarzy niepowtarzalny  uśmiech...

Tak to prawda...

Jeżdżę  autem  który  w umowie  kupna  sprzedaży  miał  wstawiony  kolor  gumy  orbit...

Ale to raczej  szacunek w krótkiej relacji do drugiego człowieka emanuje  swoim  walorem... 


Żyję...

Wtenczas  obległy  mnie  przyjazne gołębice,

nie tak wczesnym rankiem  jak to było  zawsze  oczywiste...

Dotąd  w odległej drodze  mych wspomnień towarzyszył  mi jedynie czarny mistyk  co swym urokiem strzegł  mnie jako wędrowca  co pomiędzy  stada swą  opowieść  opowiadał...

Tak było...


Żyję

 Żyję...

To takie  oczywiste  że  wśród  grobów pamięci  o bliskich  nigdy  nie będę  sam...
Kolejny  dzień...
I kolejna  sobota  gdzie  ofiarowane choć zwykle  przez ciebie  niepożądane  kwiaty  składam wśród  zniczy...
Naprawdę  wolałbym  kontynuować  cykl  piątkowych prezentów które  zawsze cieszyły  twe oczy...
Kwiatów  miałaś  pod dostatkiem  w naszym  ogrodzie a od niespodzianek byłem właśnie  ja...

Przywykłem  do ostrzy  którymi  podcinali  mi  zawsze  skrzydła,
toteż wątpiąc  w ich odnowę postanowiłem zawsze  stąpać stopami  po ziemi...
Kim jesteśmy  jeśli  nadal  istniejemy podając  swoją  dłoń...
Czy do tej pory  każdy anioł stróż  nie wpadł  na pomysł by poraz pierwszy  udać  na wysłużony  wiecznością  urlop...

Gdybym  mógł  zasłynąć
gdzie potajemnie urządzam  naszą  schadzkę,
czy przygasły  by wnet latarnie  tworząc  nastrój...
Chodźmy  na spacer gdy nasz główny  poeta księżyc w niejednej swej pełni ze swego mistrzostwa  w powietrzu namieszał unosząc życie...
Tęsknię...





Żyję

 Żyję...

Wśród  niezliczonych  obserwatorów  wszelkiego  życia...

Dla jednych  próbuje  być  pomocą częściej  odwzajemnioną niż  to było  kiedykolwiek...

Być czy nie być  obojętny...

Gdzie  na szali z przewagą każdego z kowali  swego losu  nie tyle co  brakuje  dobrych  uczynków co zwykłej  empatii... 


Idę przed siebie....

Chodzę tak w codzienności  życia które  tak po prostu przemija...

Czasem wydaję mi się  że jestem uprzywilejowany wśród  skrzydlatych  mych braci którzy  zwabieni wszechobecną pokusą porzucili ludzkość...

Nieśmiertelność nigdy  jest  tak oficjalna... 


Żyję...

Dziś  wstałem  z uśmiechem

Śniłem widząc ukochaną  siedzącą  na kaflowym piecu...

Do tej pory  pamiętam  jej słowa...

"Dziś  ubierz się  ciepło" 


Ileż  bym dał  by z tej sennej scenerii każdy  z kadrów  mógł  przedstawić powołany  na świadka  czas...

Siedzimy w ławkach...

Czy bez opamiętania  będę się  gapił na twe kolana wiedząc  iż  zostanę  uszczypnięty tuż po chwili..

To ze  szczęścia którego można było ujrzeć  w twoich oczach...

A ja wciąż  pragnę  zerkać 

I nieraz  jeszcze  się  Tobą  zachwycić... 


To dla  mnie  zawsze założyłaś   niejedną  z kusych szat  w której  nikt  poza naszym zwierciadłem nigdy  ujrzał...

Było tak jak sobie  życzyłaś...

Może  poza  tym nikłym  świadkiem  którego  reprezentowała w naszej  sypialni zapalona  świeca jako jedna z nielicznych co przetrwała  wydychany kompromis z twych ust ...

Idealna...

Idealna  dla której  podarowałem  siebie...








 Żyję...

Chyba  wejdzie  mi w nawyk  ustalania  napraw samochodu  w wyjątkowe  dni...

Ale to prawda bo kiedy  odwlekasz  w nieskończoność  słyszalne stukanie  w zawieszeniu można zachęcić  śmierć do oczywistego działania... 


Żyję...

Ale czy wystarczy gdzie  niejeden  zapytany anioł stróż w dość specyficznej korespondencji rozkłada  swe skrzydła wskutek  ludzkiej fanaberii...

Dajesz  życie to je pielęgnuj ... 


Żyję...
Ostatnio mojemu ożywieniu towarzyszy coraz  częściej  muzyka która  w naszym  raju była  kompromisem  nazbyt  wytłumiona...
To czego dziś  słuchamy w aucie  gdzie  akustyka  chwilami  dławi  membranę  skromnych głośników...
The-Sound-Of-Silence-Cyril-Riley-Remix

Prawda...
Niebywałe iż  jeden utwór  potrafi sprawić  poprawę  samopoczucia..

Żyję...
Dzisiejszy dzień  przejdzie  do szuflad  mej pamięci  jako lekcja psychicznego przetrwania..
Dziś  także  mogłem doświadczyć obojętności w stosunku  do mnie  w realnym świecie...
I dlatego  jestem  sam dla siebie  lekarzem
I dlatego  chcę  być jeśli  to  będzie możliwe właściwym  przyjacielem...

Życie...
Moje  dryfuje  wśród  dramatycznych  wizji  z którymi  sam próbuje  walczyć..
Jeden kadr...
Jeszcze  nieco  skryty  za siewcą zamglonej scenerii za którą  z obłoków wynurza  się  słońce...
To dla nas w prezencie  jej wysokość  łaskawie  spoglądając  na wciąż  urodzajną ziemię  niejedno  bicie  serca  przyśpiesza...
To nieoceniona nadzieja...
Od dziś  nie zbraknie  jej i nam...

Słodyczy sennej życzę...


Żyję...

Ostatnio mojemu ożywieniu towarzyszy coraz  częściej  muzyka która  w naszym  raju była  kompromisem  nazbyt  wytłumiona...

To czego dziś  słuchamy w aucie  gdzie  akustyka  chwilami  dławi  membranę  skromnych głośników...

The-Sound-Of-Silence-Cyril-Riley-Remix 


Prawda...

Niebywałe iż  jeden utwór  potrafi sprawić  poprawę  samopoczucia.. 


Żyję...

Dzisiejszy dzień  przejdzie  do szuflad  mej pamięci  jako lekcja psychicznego przetrwania..

Dziś  także  mogłem doświadczyć obojętności w stosunku  do mnie  w realnym świecie...

I dlatego  jestem  sam dla siebie  lekarzem

I dlatego  chcę  być jeśli  to  będzie możliwe właściwym  przyjacielem... 


Życie...

Moje  dryfuje  wśród  dramatycznych  wizji  z którymi  sam próbuje  walczyć..

Jeden kadr...

Jeszcze  nieco  skryty  za siewcą zamglonej scenerii za którą  z obłoków wynurza  się  słońce...

To dla nas w prezencie  jej wysokość  łaskawie  spoglądając  na wciąż  urodzajną ziemię  niejedno  bicie  serca  przyśpiesza...

To nieoceniona nadzieja...

Od dziś  nie zbraknie  jej i nam... 


Słodyczy sennej życzę...










Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...