Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Codzienność. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Codzienność. Pokaż wszystkie posty

Mix szarego życia

 Ostatnio  uwielbiam  poczuć  to samo  uczucie  którego  często  próbowałaś  mi dostarczyć  w naszym  domu.

Pamiętam  dokładnie  jak chowając  się za drzwiami  każdego  z pokoi czekałaś  na właściwy  moment  by mnie przestraszyć...

Byłaś  w tym najlepsza  wywołując tak silny  wstrząs  psychiczny  coby każdego  śmiertelnika  wpędziło do stojącej  obok trumny... 


Tak mnie tylko wzięło  na wspomnienia..



Nie  zwykłem  kupować  róże którym ostatnio niejeden  ogrodnik  odebrał  życie..

A Ty zwykłaś  mi to powtarzać bym ich pielęgnował  jak również  w duchowym  rozwoju kusząc  nierozpieszczał  by wciąż  cieszyły  się  swoją  wolnością... 


Spaceruję we mgle zamiast w ciebie wtulony używać  swej dłoni  do każdej  psoty...

Nigdy  nie mogłem  oprzeć jak niejeden  liryk zwabiony do właściwej swej muzy...



Przywiozłem  dzisiaj  ze sobą twoją  woń...

Teraz  mam wszystkie z odczuć 

łącznie  z gęsią  skórką...

Dziś  wiem  że  jesteś  ze mną... 


Spaceruję we mgle 

bynajmniej  nie jest to sen w którym milknie  cały  zgiełk  pozostawiając  wystukiwany w oddali  odgłos czworonożnych okutych  ssaków...

Wciąż  mnie pilnujecie wyznaczając granicę  między nami a zaświatami...

Niepotrzebnie..

To przejściowe jak każda  śmierć  co bywa  nowym początkiem  w czasoptrzennych korytarzach...




A gdyby  świat  jakego znamy inaczej  wyglądał...

Cywilizacyjny  amok wciąż  trwa...

Jest niczym  innym  jak gonitwą  do częstszej mrzonki która  i tak kiedyś  musi  się  skończyć masową  lub pojedynczą  tragedią...

W tym szaleństwie  którego głównymi niewolnikami jest ludzki  gatunek  są  również  dusze  w mniej  lub większej świadomej reinkarnacji...

Skąd jednak wiadomo  kto jest kim  trzeba  będzie  spytać  pierwszego  napotkanego  na swojej wędrówce  anioła,

bo póki co przez  niewielką  szybkę  w drzwiach  mojego  powozu niewiele  widać.. 


Na czasy jestem niepoprawny coby nie pomyśleć w tym ostatnio smutnym  żywocie  nie stracił swej niezłomnej cierpliwości nadworny  mój medyk kiedy  próbował za wszelką cenę moje życie uzdrowić... 

Niepoprawny 

co zwykłem nim  być od zawsze  w naszej sypialnianej gospodzie gdzie choćby  ze  swej skromności  fotel  wobec przenikliwej operetki  radował  się  jak nikt  nigdy  przedtem...





Tonę  wśród  wszelkich myśli  gdzie  niejeden  eliksir życia swą  barwą  iskrzy...

Tonę  kreując  szkice  w których choć żwawo  powstaje w nich  życie  

jak dotąd żadne nie było  na mnie  gotowe...

Poza Tobą 

Muzą wieszcza ... 


Teraz mi przyjdzie samą armię ożywić,

niech wpierw  się zabawią karmiąc  swe zmysły  jak na kobiecy  seksapil  przystało...


Znalazłem  siebie  w kadrze...

Co prawda  nie jestem już młody,

lecz pasował  bym do granej tej roli 

oczywiście prócz  tej zazdrości co w każdej scenie prawdziwej  fascynacji  odbiera  istnienie...

A gdybym  się od tak zauroczył raz jeszcze 

gdzie  w swej młodości  miało to miejsce,

kim będę wpatrzony  w twe oczy

właściwym księżycem  w naszej wieczności...





Fragmenty mojego umysłu

 Czy będę  szaleńcem  nazwany  wiedząc  iż  potrafię  usłyszeć  jedno z najważniejszych słów  kilkakrotnie  w ciągu dnia...

A ile razy ja je wymówię  w samej  myśli  co pozwala  uspokoić  nas oboje... 


W tle  powtarzający się w nieskończoność  fragment  namiętności...

W tym samym momencie  pojawia  się pytanie...

Dlaczego  nigdy  nie kupiłeś  mi takiej  jagodowej pomadki...

Bo była  by na twoich  ustach tylko dla mnie... 

Gdy doświadczysz opinii  która  nijak  nie wpłynęła  na mnie ale ponoć  nowoczesny  ród  ma rację  twierdząc  iż  mam  schizofrenie...

Zatem  tak od urodzenia czy nieco później  zaraz po chmurze  radioaktywnej z Czarnobyla albo w momencie  kiedy poraz  pierwszy  poczułem  po sobie  iż  jestem zbiorowym  wcieleniem  który ożywił  ciszę 

i wyległy  dusze  zmarłych  co już  pomarli.



Żyję... 


Przeszło  20 lat temu  porzuciłem dla mojej  pani miejski  klimat....

Tak po poprostu spakowałem  się jednego  dnia  i się wyprowadziłem  na wieś otaczającą  ją  zewsząd  lasem...

Nie żałuję...

Chociaż  teraz  po  stracie  jestem typowym  duchem  któremu  odebrano  najważniejszy w życiu  skarb...

Nasze  serca... 


Być  kobietą ...

Dedykuję  to mojej  małżonce  która  potrafiła  wszystko  począwszy  od każdej  pracy  typowej  na wsi...

Potrafiła  dobrać  każdą  część  swojego  ubioru  by dorównać  profesjonalnym kreatorom mody...

Na wszystko  znalazła  czas 

gdzie w pierwszej kolejności  były zwierzęta nawet  dla tych których  ludzie  bezmyślnie  wyrzucali  jadąc  samochodem...

Kochała  ich jak one ją  wyczuwając  wszelkimi  zmysłami  potęgę  troski  o życie...

Nie bała  się wyzwań   gdzie  wśród  ich różnorodności  także  ja w nich byłem  jako mąż przyjaciel  i kochanek  w jednym...

Teraz  pozostała  jedynie  niekończącą tęsknotą  w której  narodziła  się prawdziwa  miłość... 


Ileż  to istnień stanie  się  pożywieniem w Nilu kiedy to każdy  z gońców przynosi  z zaświatów  złą odpowiedź...

Tak to bywa  kiedyś  prosisz  o kolejne  wcielenie  dla swojej  małżonki...




Nie ma jak  sobotni wieczór  

w towarzystwie  żywej  twórczości kina akcji...

Fantasy...

Już  nie patrzę z niedowierzaniem  na ciebie  pławiacą  się w strugach  wody...

Już  tylko  słyszę  melodyjne westchnienie  wśród  nieśpieszno  podążających  krwinek  z twej szyi...

Jeszcze  tylko  brzdęk rozbitej  szyby  poprzez  którą trzeba  porwać  twoje ciało do mojej winnicy... 


Jakież  to wydaje się romantyczne...

Tylko  zębów  brak nie wspominając  już  

o tych właściwych ...


Miłego wieczoru 

fragmenty myśli

 Poznasz  mnie tutaj  po wiecznej  świecy   co w naszej  komnacie  wciąż  tęsknotę  wybudza ...

Dziękuję  że  przyszłaś dzisiejszej  nocy tyleż  szkoda  iż  tak krótko ten fragment  dwuskładnikowy w moim śnie istniał...

Teraz tak właśnie  wygląda  życie  po śmierci gdzie  kinowym  ekranem  staje  się noc... 


Przysiadłem  w swej fascynacji kiedy  to każde  drzwi  przede mną były  zamknięte,

lecz nie przed  moimi  myślami  co już  długo upominane  przez  kwarc  w mojej klepsydrze stały  się  żarzącym się  na powrót ksieżycowym  pyłem....



Byłem  nie poprawny w swej fascynacji  kiedy  widząc  jak zniknęłaś  za drzwiami  toalety oczekiwałem swej wizji  spełnienia...

Czy pamiętam twój  chichot co w następstwie  nastał  wspomnień  o których  jedynie  duch lasu  wiedział i jego zbrojne  dzieci...

Jeżyny...

A nas...

Jakbym nazwał  kiedy  to niejedno życie  po zmroku  naszą  namiętność  widziało...

Doskonałymi  kochankami  żywej  czułości... 


Czegóż  to każdy  centymetr  materiału   doświadczyć  może ufnie  spoglądając  z każdej strony  w zwierciadło...

Czy pozazdrościł  niejednej kropli  wody   która  wtenczas przez twój  ręcznik  nie wchłonięta była  zwieńczeniem  porannego rześkiego uzdrowienia  po nocy...



Mrok  w nowiu  księżyca...

Gdybym  jednak  został  szaleńcem  wystarczy  nam ludziom  podać  na tacy  odpowiednie  zaklęcie...





Dla Ciebie

 Jaśmin  już  przekwitł  lecz  nie  ty w mym uwielbieniu...

A wziąwszy  ciebie  za dłoń  jakem  tak stał   przekroczywszy próg  naszego  balkonu  nęcił ją jak za pierwszym  razem  tkliwie każdą  z wyznaczników  wiecznej podróży ...
Kto by wiedział..
Kto by się domyślił  iż  połączone  ze  sobą  jak w najdoskonalszym horoskopie
już oczekując ciszą  tłumiły  każde  z emocji...

Ach ten Jaśmin...
Jak nasz osobisty  strażnik
jak również coby sam księżyc  przeze mnie pouczony nie dał  nam zasnąć w ramionach wtuleni...
Nie tej nocy  co im bliżej  w swych dziennikach spisana  jest nam bliska niż kiedykolwiek
bo łączy  wszystkie nasze  wcielenia jak leksykon prawdziwej miłości ...

fragmenty mojego umysłu

 Życzysz  sobie  cobym przeszedł  po naszym  dworze jak cień  wśród  świeczników sunący z oliwiarką...

Czy nie prościej byłoby  nasłuchiwać,

ileż  to fascynacji to nasze  łoże łączy  z  całą  tą orkiestrą spełnionych  doznań... 


Cisza... 


A ja wciąż uwielbiam  jak trzeszczy wiedząc  kto tak na prawdę rumienców  nabiera...

Nasze  zmysły...



Kiedyś  nie wypadało pożądliwie patrzeć na twe  rozpromienione oczy  bo sama  swe lica  których sztukmistrz blask  skrzętnie skrywał  pod różem  wybornie  zdobionym wachlarzem  skrywałaś...

My Lady...



Ponoć  prawdziwa tęsknota  zabija 

to czegóż  nasz stwórca  mnie przy mej jeszcze  trzyma...

Czegóż  mi nie pozwoli  ująć  w klepsydrze  czasu  ziarenek  kwarcu  kilkunastu 

bym poczuł  się na  powrót  szczęśliwy...

Cóż  ja ci uczyniłem  będąc  głupcem który  wśród  każdej  strofy  umieścił szaleństwo  swych myśli... Im wciąż braknie  tegoż  co nas  łączy wśród  łaskawych  kolców   pozostawionych  w wiecznej  hibernacji...Nie smuć ...ani nie dąsaj kiedy to ci nadal  piękno  służy...


Chwilą fragmenty myśli

 Podejdź  do mnie  zuchwale choćbyś pomyliła  mnie  z kimś  kto jedynie  w snach był  wyobrażeniem właściwego  z wcieleń  






Czy ująwszy palcami  frywolność co łasząc  często twą  szyję niejeden  kosmyk włosów  uczyni mi tą przyjemność...

Czy wtedy  usłyszysz koralików  szmer których  ma toń  z każdym  przepływem  prowadzi  na właściwy  ląd..

Czy zbiegły  się w oddechu oczekując mego muśnięcia ust, a on cię wstrzymał  blisko  omdlenia do mych ramion.... 


Uchwycić  to co w przyrodzie  stęsknione  pnie się  ku górze...

To co widzisz to młodości tak bardzo  świadoma  swojego  przeznaczenia ...

Wpierw  była wędrującym pędem wprost 

z ziemi ku wschodzącemu słońcu..

Rozkwitła...

Czy  to co pragniesz  poczuć  to delikatne  mrowienie  moich palców  po twej aksamitnej skórze... 

One przywykły tobie służyć gdzie  wśród świadomych  muśnięć  są lekturą twojego  oddechu... 


Pozwól  bym ożywił  sztukę której niejeden  artysta  jeszcze  w swej wizji  stworzonej  przez myśli zaniemówić zdążył...

Poczym mu się zmarło...

Wydawać się  iż  to nonsens iż wśród dat ukrytych  w ludzkiej  podświadomości  gdzie  sami ucząc się  wielce  niektórych  nie możemy  zrozumieć  i próżno  szukać 

takich właśnie przykładów...




Stęskniony  ten  mój świat  w którym  zabrakło najważniejszego serca...

Stęsknione  nasze  oczy  którym  odebrano  blask  wszystkich  pokoleń...

Wciąż  nie zabrakło mi  nadziei  która  jak kielich  przymierza wydaje świadectwo  wiary 


W każdym  ćwierćwieczu nieszczęśliwy  człowiek  wysyła  nieświadomie  do wszystkich  żywiołów  list...

I nie jest  to z pewnością  korespondencja do świętych którzy zawarli  ze  mną przymierze...

A teraz popatrz  przed  siebie wyobrażając sobie  ileż  jest nas teraz smutnych  pozbawionych  życia  istot  którym nie zdołamy pomóc... 


Świat  oszalał jak niejeden  triumfalnie  przodujący  żywioł... 


Żyję...

Ten urlop  jest  nijaki  bo kiedyś  był  planowany  głównie  pod pomoc  przy sianokosach  bądź  żniwach...

Ten tydzień  także  rozpoczynam w podobny sposób  zbierając  plony  pszenżyta  w worki...

Trudno jest  się  rozstać  z minionym  życiem  gdzie  nowe w cywilizacji próbuje  odnaleźć właściwą dla siebie  przystań ... 


Tak bardzo  pragnę  przysiąść  jak zwykłem  to czynić  wpatrzony w twe krągłości które  nieraz obejmowały  me dłonie...

Czy już  na samą myśl  można  wyczuć  przeskok  elektryzującej iskry  pomiędzy twoimi krótkimi  spodenkami  a moimi  palcami....

A ileż  razy  zdążysz  ich przegonić swą dłonią dopóki  w dotyku  mój  podbródek   nie pojawił się pomiędzy  zaciśniętym darem pokus  za którym wszelkie  oczy od zarania dziejów błądzą. 


Ileż  wystarczy  pieszczot co me usta  twą  dłoń drobnymi  czułościami  przekupić  zapragnęły...

Ile...

I jak nazwać  tą  grę wstępną  kiedy wciąż  każde z nas  swoimi palcami  droczy się ściskając pomiędzy  nimi  zdjęty  chwilą  koronkowy skrawek...

I znów  wygrałaś  chowając  ich skrzętnie  najdalej  ode mnie...



Gdybym  mógł  przewidzieć  każdą twoją emocję  to która  była tą pierwszą...

Którą  skradło już  zwierciadło widząc  w mimice  twej  twarzy swawole  mojej wyobraźni przy której  orszak  dreszczy   powiadomił oddech...

Jakże  on obsesyjnie nurzając się wielokrotnie samą  klatką piersiową 

o pościel powił z twych  ust  właściwe  westchnienie...

To przez me palce które  pomiędzy  krągłościami  zaczęły  soczyście stroić na raz każdą  twoją rozkosz....

Od podbrzusza  po same  słońce...











Żyję .....

 Żyję...

W nijakiej  wędrówce  która  skupiwszy  się  na choćby  drzemce  przed właściwym  snem potwierdza  iż  mój skarb przybywa  wciąż  obok  mnie...
Dosłownie...
Tyleż  wciąż  nie widoczna wykorzystując  ułamek sekund  by mi swym dotykiem  siebie  przypomnieć...


Przywykłem  tworzyć  historie  do których niejeden  autor z zaświatów zacierał swe dłonie czując  w nich powstający  żar...
Żyję...
Istniejemy  w świecie  pełnym  tajemnic  gdzie  pomimo  niekiedy  odkrywczego  tegoż  faktu próbujemy  za wszelką cenę ukryć
mimowolnie odczuwany  przypływ dreszczy...
Powiadają zmarli iż dzięki  nim stworzyłem coś  czego ludzka  dusza nie jest  w stanie  ogarnąć ...
Być  może  dlatego  jeszcze  żyję.


Ponoć cisza jest najlepszym słuchaczem emocji...
Ileż pytań do niej zadajesz,
a ileż w nich zawartych próśb...
Ja proszę o swoją  śmierć 
gdyż  wcieleń  już mam  aż nadto...

1811 -

Żyję...
Mego żywotu   chyba  nikt  nieugadnie  szukając  właściwej  odpowiedzi...
Musiał  by to  uczynić wyłącznie lekarz duszy stwierdzając iż  moja  od początku  jest obłąkana  i pod wpływem  wyobraźni dostosowała  się  do ludzkiego  bytowania  na tej ziemi...
W tle  każdego etapu mojego  upartego psychicznego rozwoju  zawsze  przejawia  się  stan  głęboko  skrywanych  emocji  które wybuchają poparte najczystszą ich formą...
To skąd  wiadomo  czy jestem  prawdziwy  kiedy  to każde z moich zwierciadeł  wciąż  doszukuje się  odpowiedniego  dla mnie  wcielenia...


Poczym cię  poznać...
Jak zdefiniować  ten fakt kiedy wołasz  swojego  kota  w znacznej  odległości  od mojego  słuchu...
Skąd  słyszę  twój  głos  kiedy to należy  wspomnieć  iż  mieszkamy  oboje  obok  ruchliwej  ulicy...

Przedwieczny dał  nam wolną wolę  jedynie nie wspomniał  w swoich  naukach dosłownie o odpowiedzialności za życie  którego  jesteśmy  siewcami...

Żyję...
Korytarzem  myśli  podróżuje  dziś   każdy...
To określenie  istniało  od zawsze  tyleż  nikomu  nigdy  nie przyszło  do głowy  by przenikając nagromadzone  w  mroku  jak w gwieździstą noc pojawiające całe dialogi  spróbować  zrozumieć...
Żyjemy  w świecie  którego  strukturę  trudno  już  nazwać  normalnym i jakby  go inaczej  nie określał i ja swój  byt od wieków  próbuje  odnaleźć...
Żyję...
Dziś  kogoś we śnie  uratowałem  a to świadczy  iż  pojawił  o jeden więcej  dobrych uczynków na właściwej szali..



Przybywam po prośbie nie mniej słyszalnej od tęsknoty  poczętej  w smutku...
Przybywam zamyślony  jakbym  od dawien chłonął szukając  skutecznej metody
o milsze nasze  życie  które  wśród  każdej  z pokus nie tylko  nie jest odwzajemniane a wręcz dyktowane wyrafinowanym chamstwem...
Czy znalazłem  już  odpowiedź  która  dzielnie  stawi  czoło  wszelkim schorzeniom...
Czy może  lekarstwem  na wszelkie  zło  tego  świata jest wiara  w której  i ja często na klęczkach  błagam o bliźniego  swego...








Powiadają bym
na skraju lasu zawsze zwolnił w swoim locie,
bo unosząc się nad ziemią nie dostrzegę właśnie tego,
jak czeremchy urodziwe  szepczą,
w leśnej jaźni skrępowane za nadgarstki przywiązane do swych dębów...
Bo cóż mam rzec
kiedy  to sam wicher szepcze poruszony,
gdy na myśl każdego kwadransa,
przedstawieniem wciąż  si syci,
z którym dotyk im oczy spowił,
opaską mroku i magią przyjemności.....







.

Żyję

 Żyję...

Nijak  opierając  każde  ze  stwierdzeń  swojej codziennej  egzystencji mój  umysł  nadal  milczy  zdawkowo  podsycając moje sny...

Niewiarygodne...
Kiedy  tracąc  ukochaną już nie należysz  do tego świata...
A może  nigdy  do niego nie byłem stworzony zapamiętując  wszystkie  ludzkie  skłonności...



Wyobrażeniem  każdej formy  dostojeństwa ostatnio bardzo odbiega  od pierwowzoru..
I tak skończyłbym swój  wywód myśli  widząc przed oczami  kadr ze swojego  snu  gdzie  zmarły z niebywałym  zdziwieniem przyglądał  się mojej rozmowie  ze  świeżą  wdową po nim...
Czy tak teraz  będzie  wyglądać  moje  życie...




O młodości  której  łaknę  jak  niejeden mój  rękopis nawołując  swą  treścią  do pragnień...

Najdroższa ...
Miłuj mnie gdziekolwiek  jesteś niczym  poselstwa  naszych  królestw  ponownie  uczynią  nasz ród zwaśniony ...

Które z  wrót  wam mam otworzyć...
Czy te pełne  przepychu  przy których  zdeptane życie  ostatkiem sił  cedzą  modlitw niewyraźne brzmienie...
Czy kolejne o których  każde  z pokoleń swą  dziatwę  straszyło chcąc ich nauczyć czym  jest odpowiedzialność za własne  czyny...
Które są właściwymi
a o których  nie wspomniałem  wystawiając  ludzkość  na różnorodność  ich myśli...

ile razy  o tobie myślę...
ilekroć  opuszkami palców dotkniesz lustrzanej tafli...
Gdzieś  w  oddali słychać  trzepot skrzydeł który milknie  wraz z onieśmieleniem  kronikarza który  w tym momencie nie był  w stanie  podnieść rękopisu...
I tak  zastygłem gapiąc  się  w nagie  twe  uda  oczekując  na swą  śmierć...
Serce  jest wyżej...
Serce  jest wszędzie  gdy ma  dla kogo bić...




Żyję

 


Czy każdy  z nas  nie zasłużył  na odkrycie  tegoż  co  obcująca wrażliwość  w każdym człowieku  może  nam przekazać...
Czy każda  z cnót  nie wydaje się  nam czasem  zapomniana  jakim nasieniem  została  stworzona...
Pomiędzy  nocą  a dniem  wśród zebranych  w jeden potężny  tom nasze  myśli  wołają ...
My chcemy  żyć...




Ponoć  sprzyjam  i tegoż  co przez to słowo  odgórnie  przemawia  mam zacząć  ludzi  uzdrawiać...

Czas..
Młodym był  kazdy z nas,
lecz  ja byłem przenikającym sens życia duchem..
Być może  w innym wcieleniu spiąłem  się  po nie właściwej  drabinie stąd  teraz  kolejne  tak bardzo  osobliwe...
Wrażliwe...

Żyję...

 Żyję...

Nie potrafię pisać  o smutku  którego  dotyka  większość  naszej populacji...
Nie potrafię  pisać  o rozpaczy  co w częstym  mym gniewie  wśród  galaktyk  krzyczy...
Tutaj  nie mogę gdyż  w ludzkości nadal pokładam  nadzieję...

 

Mrok...

Czy wtenczas  brakowało  mi siebie  we własnym  swym  ciele...

On taki wrażliwy  przeżywa niezrozumiałą  dla niego śmierć... 


Od kiedy otworzyłem  tą okropną  księgę  

jestem każdym jej fragmentem który  rości sobie prawo  do życia...



Zasiadłem...

Najczęściej  staram  się  wybrać  mniej wygnieciony mebel  gdzie  na siedzisku  pomiędzy  uchylonymi  moimi udami  prawie  w każdym  fotelu  jest  znamię  po twoim obcasie... 


Tyleż  szczęścia  w awangardzie

iż  go nie zliczę wpatrzony  oko w oko z wyważonym  dyskrecją owocem który  za nylonową siecią lśnił każdą kroplą twej esencji... 


W sam raz  na mój  dotyk ...

I odkryją  nas  w innym  świecie,

w nienaruszonym stanie,

w ziemnej  krypcie gdzie  wśród  starannie  rzeźbionej  przez czas  dębinie   nigdy  nie przemija piękno...

I nikt  się  nie pomylił  czyniąc zamierzony  w nas atak  budując  na  niejednym  cmentarzysku  nowe  osiedle ...

I tak będzie  jak w każdej  nowej ekranizacji co niewiele  mają  wspólnego  

z tym co autor  pisząc chciał  przekazać ... 


To jaką  Bestię  wam wskrzesić...



 To co wiecznym gotykiem spisane bywa nazbyt rządne wśród dociekliwych naszych zmysłów...

To przykłady...

To rozprawy...

To w końcu  i przede wszystkim przyciągające każde oczy wnętrze czarno białej ilustracji...

Czy dla swej przyjemności wśród wszelkiej możności swym ciałem karmisz doskonały mrok,

czy dla mego zachwytu który we mgle spijał z twych nagich ramion ogrzaną z westchnień rosę ...


Mrok...

Najdoskonalszy introligator z  rzemieślników który potrafi sprawić że każda twoja fantazja swój początek wyraża się już w  myślach...

Nie unikniesz sylab mniej sławnej operetki co poprzez uchylone usta pojawiać się będą na scenie

i jak na nie zareaguje twe serce od zawsze bezbłędnie swój ton wyrażające..... 



 Ten twój uśmiech,

co wśród najczęściej upojonych nocą gapiów sprawił możność pozyskania odwzajemnionych pragnień...

Szepnąłem wówczas dygocząc,

gdzie wargi rozchylały me dłonie,

czy ci dobrze...

To był  ten moment gdzie taniec i każdy bezwiednie skomponowany rytm twoich bioder sprawiał ci przyjemność...

Niezwykła psychologia...

 Spojrzenie...

Czasem i jego zabraknie gdy patrzysz w otchłań...

Różnimy się...

Ty jako kobieta sukcesu,

siedząca pod parasolem niedaleko miejsca w którym po prostu przejeżdżam swoim niepozornym autem...

Nie mam na czole,

ani na samochodzie napisane wytłuszczonym drukiem że to ja zaginiony w zaświatach poeta.

Zawsze w takim momencie zastanawiam się czego nie masz,

szukając wzrokiem czegokolwiek w stojącego na rabacie jaśminu...

Nie mam dostatecznej wiedzy

i z daleka zielone światło nie pozwoliło mi na stosowne przemyślenie,

a jedynie na zakręcie z niepochlebnych myśli,

wydobywa się zarys...

Nie lubisz stringów...

Czasem ich noszę....

W tym czasie oboje znikamy sobie z pola widzenia,

a mógłbym przysiąc że nastąpiło w moją stronę twoje spojrzenie....


Przerwa...

Coś o mnie gdy moja godność zawarta w profilu

zaczęła już dawno wątpić w siebie.

Jak sobie to wyobrazić...

Po umówionej uprzednio wizycie u pani psycholog, 

zjawiam się w ten dzień przed jej gabinetem.

Mój wygląd nie przypomina  niecierpliwego człowieka,

jestem nad wyraz opanowany.

Stanowcze puknięcie w drzwi i wchodzę wyglądając ciebie w bieli...

- Dzień dobry -

- Ja do pani -

Perfekcjonistka w swej dziedzinie,

po krótkiej przechadzce po śwoim gabinecie, już zaczyna mnie świadomie lustrować.


Słucham...

W jej kobiecym głosie można wyodrębnić zarówno nuty o charakterze przywódcy,

jak także takie co wskazują na ledwo zapoczątkowane w intymnej sferze doznania.

Wszystko się dzieje w ciągu chwili która właśnie mija i w dodatku wydłuża, lecz nie powtarza tegoż jednego słowa.

Nie widzę jej nóg, rajstop których tego dnia podarła sprawdzając ich elastyczność.

Po krótkiej relacji której żadne z nas nie odczuło, wręczam pani doktor kopertę z napisanym opowiadaniem.

Kobieta nie odmawia, poczym każdą przeczytaną część tekstu konfrontuje ze mną.

- Wygląda pan jak człowiek -


Każda linijka czytanego w ciszy wyznania powoduje coraz szersze spektrum pytań.

- Czy stres występuje dosyć często -

Przed uzyskaniem mojej odpowiedzi, pani psycholog dopiero teraz zauważa naniesioną pod koniec zdania znak graficzny.

Legenda poniżej specjalnie sformułowana oznajmia że jednak w mojej głowie dzieją dziwne rzeczy.



Sceny mroku

 Pisane z natury....


Idę przejść, bo ponoć umysł który utracił natchnienie winien odwiedzić stare kąty w leśnej przestrzeni. Niesłychane że w dzisiejszych czasach zerkasz na mapy w telefonie i widzisz nawet wydeptaną ścieżkę.

Gdzie jest jej koniec...

Cisza...

W niej słychać z daleka porywczy ruczaj ze leśnego źródła...

Na niewielkim nasypie wyznaczającym granice państwowego, choć wolałbym użyć słowa bezpańskiego stawu, dosłownie na chwilę przystanę....

Zarośnięty jesteś...

Ilekroć bym to powtarzał,

to nigdy tego nie powinno się wymawiać gdy słońce zajdzie.

Dlaczego...

Może dlatego że przed samym zmrokiem zbiera się widowiskowa mgła...

A może dlatego że w niej skrywana niejedna zbłąkana dusza płynąć starą łodzią, wyskakuje w toń...


W tym samym miejscu wciąż stoję, choć przez pierwszy moment przyznać muszę że nie mogłem opanować dreszczy.

Tam w oddali słychać było nagłe wtargnięcie w topiel...

Ależ oczywiście że mogło być to zwierzę które znęcone żywym jeszcze jadłem skoczyło do wody...

Mrowienie się nasila,

wzrok płata figle,

gdzie się nie spojrzeć nie widać niczego,

a jednak poczuć można podążającą we mgle falę...

Nagle ktoś chwyta mnie za ramię....







Ekspresja...

 Ekspresja Nauczyciela...

 zacznę opowiadać przydało by się odczuć jeden ze zmysłów.

Słychać w tle gwiżdżący czajnik,

 bez odrywania wzroku od lektury widać poruszającą się niespiesznie kobietę.

Czy jej słuch jest w stanie tylko odczytać hałas dochodzący od kuchni,

czy przez przypadek usłyszy spadający pasek z wieszaka w szafie.

Nieistotna pauza,

w waszej codzienności co sekundę jakiś fatałaszek ląduje na uzbieranej na podłodze sporej kupce ubrań.

Odłożona na chwilę książka na marmurowym blacie,

to konieczność, gdy chcemy się napić pysznej kawy.



Zawsze się zastanawiam cóż takiego ciekawego posiadła opowieść, że byłaś gotów sparzyć język. Na szczęście nie doszło do tej czynności, ba miałem w tym swój udział nie tyle zrzucając kolejną bluzkę w szafie, co otwierając jej drzwi na rozcież. Na drugie szczęście filiżanka tylko drgnęła muśnięta przez opuszki palców.


To się nazywa dopiero podryw, w dodatku we własnym mieszkaniu ubiegam się o Twoje względy. Na przekór wszystkiemu to najbardziej przekonujący sposób, byś zwróciła na mnie uwagę.


To niesamowite i mało prawdopodobne że udało mi się Ciebie zwabić. Na przystawkę jeszcze wypadły zapomniane już szpilki...

Ile miałaś wtenczas wiosen,

nie pytam,

dla mnie liczy się chwila w której wystarczy kucnąć...


Ponoć przez barwny stos w nieładzie dostrzec można wszystko,

a jakże miło widzieć Cię w tej pozycji,

aż przyklęknąć zmuszona byłaś  by zobaczyć coś więcej.


Światełko w tunelu...

Ten przebłysk raczej  pokusą twe oczy zaprasza,

ciut jak lektura w kąt odrzucona,

bo ją masz codziennie,

a moją fantazje teraz...



Czy bez zastanowienia wyciągając dłonie jesteś gotowa  sprawdzić lśniący punkt w tak ciasnej już garderobie,

czy wystarczy przekroczyć próg...


Szczęście się do mnie uśmiecha,

powoli Ciebie wciągam,

wyczuwalne w zarysie koszulki sutki miały leżeć spokojnie,

lecz w tej stercie Twojego odzienia,

trafiły na chłodną klamrę od paska.


Z punktu widzenia nijak wytłumaczyć można pojemność tego schowka.

Jeszcze Ci stopy gołe wystają,

gdy w środku dojrzewa obraz.


Pierwsza myśl przez prawie przywarte oko do tajemniczego wizjera odstrasza,

widzisz lustrzane odbicie drugiego które z pomalowaną powieką na Ciebie zerka.

Czy po drugiej stronie ktoś także  znajduje nieocenione przejście w inny wymiar.

W pewnym momencie słychać przesuwany mebel, przekazywany obraz aż trzeszczy szorując po tępej podłodze.

Czy nastąpiło już coś czego sam nie przewidziałem...

Przez niewielką szparę widać leżącą na stole kobietę,

to jej jeden z najważniejszych zmysłów mogłaś podziwiać.

Leżąca na plecach kochanica celowo ma zwróconą twarz w kierunku swojej garderoby. 

Panujący spokój nie zbyt pasuje do klimatu o którym zapomniałem wspomnieć.


Zwróćmy na każdy szczegół,

bowiem już na samą myśl niczym nieskrępowane Twe ciało zaczyna drżeć.


Po drugiej stronie wysublimowane i delikatne piękno powróz złączył.

Akurat działo się to wszystko, kiedy Ty trzymając w dłoniach odnalezione korale skupiłaś na nich wzrok.


Stopa do kreowanej przez stolarza antycznej nogi,

nie jeden raz już w życiu niejedno widziała,

a to nie wszystko,

pochwycono również nadgarstek tą samą liną i tak powstał akt swawoli nauczyciela.

Wyniesione  i całkiem nagie krągłości nadzorował spokojny jeszcze oddech.

Wtedy szepnąłem ci słowa,

że aż chce się was podglądać,

kiedy wpatrzone jesteście na siebie,

a ja jak mistyczne zwierzę uwalniając kilkakrotnie ciekawski aplauz,

zacieram dłonie.


Wasze skupienie przerywają kroki, wyczuwalne drgania włoskiej roboty działają na drewnianą podłogę jak operowy akompaniament.

Już także słychać przyspieszenie którego Twoje serce nie jest w stanie zrozumieć.


Nacisk na klamkę, wyostrzony przez zmysły ruch mechanizmu i w końcu nie nasmarowane zawiasy otwierają drzwi.


Mężczyzna wchodzi do pokoju,

utrzymując kontakt wzrokowy z roznegliżowanym ciałem, podrzuca marynarke na oparcie krzesła.

Przy kolejnym spojrzeniu jego rozporek wypiera podniecona bestia.


Przeoczyłem barek i choć nie jest tak bardzo istotny w tej opowieści, to jednak występuje.

Zbliżony szpikulec do bryły lodu rozbryzguje daleko swoje najmniejsze odłamki.

Czy już wiesz gdzie docierają,

czy są w stanie dotrzeć w najczulsze miejsce...

Aż miałaś przed chwilą ciarki...


Łyk szkockiej zaliczony,

ruchome podbrzusze stopniowo wyhamowuje u każdej z Was oddech...


Ponownie liczymy kroki,

podwinięte mankiety,

a wraz z nimi dłoń która urządza sobie spacer wzdłuż nieokiełznanej prawej nóżki.

To ją celowo pozostawiłem, drapieżną jak Twój wzrok po zmroku...





  










Ekspresja Nauczyciela...

Niczym zacznę opowiadać przydało by się odczuć jeden ze zmysłów.

Słychać w tle gwiżdżący czajnik,

 bez odrywania wzroku od lektury widać poruszającą się niespiesznie kobietę.

Czy jej słuch jest w stanie tylko odczytać hałas dochodzący od kuchni,

czy przez przypadek usłyszy spadający pasek z wieszaka w szafie.

Nieistotna pauza,

w waszej codzienności co sekundę jakiś fatałaszek ląduje na uzbieranej na podłodze sporej kupce ubrań.

Odłożona na chwilę książka na marmurowym blacie,

to konieczność, gdy chcemy się napić pysznej kawy.



Zawsze się zastanawiam cóż takiego ciekawego posiadła opowieść, że byłaś gotów sparzyć język. Na szczęście nie doszło do tej czynności, ba miałem w tym swój udział nie tyle zrzucając kolejną bluzkę w szafie, co otwierając jej drzwi na rozcież. Na drugie szczęście filiżanka tylko drgnęła muśnięta przez opuszki palców.


To się nazywa dopiero podryw, w dodatku we własnym mieszkaniu ubiegam się o Twoje względy. Na przekór wszystkiemu to najbardziej przekonujący sposób, byś zwróciła na mnie uwagę.


To niesamowite i mało prawdopodobne że udało mi się Ciebie zwabić. Na przystawkę jeszcze wypadły zapomniane już szpilki...

Ile miałaś wtenczas wiosen,

nie pytam,

dla mnie liczy się chwila w której wystarczy kucnąć...


Ponoć przez barwny stos w nieładzie dostrzec można wszystko,

a jakże miło widzieć Cię w tej pozycji,

aż przyklęknąć zmuszona byłaś  by zobaczyć coś więcej.


Światełko w tunelu...

Ten przebłysk raczej  pokusą twe oczy zaprasza,

ciut jak lektura w kąt odrzucona,

bo ją masz codziennie,

a moją fantazje teraz...



Czy bez zastanowienia wyciągając dłonie jesteś gotowa  sprawdzić lśniący punkt w tak ciasnej już garderobie,

czy wystarczy przekroczyć próg...


Szczęście się do mnie uśmiecha,

powoli Ciebie wciągam,

wyczuwalne w zarysie koszulki sutki miały leżeć spokojnie,

lecz w tej stercie Twojego odzienia,

trafiły na chłodną klamrę od paska.


Z punktu widzenia nijak wytłumaczyć można pojemność tego schowka.

Jeszcze Ci stopy gołe wystają,

gdy w środku dojrzewa obraz.


Pierwsza myśl przez prawie przywarte oko do tajemniczego wizjera odstrasza,

widzisz lustrzane odbicie drugiego które z pomalowaną powieką na Ciebie zerka.

Czy po drugiej stronie ktoś także  znajduje nieocenione przejście w inny wymiar.

W pewnym momencie słychać przesuwany mebel, przekazywany obraz aż trzeszczy szorując po tępej podłodze.

Czy nastąpiło już coś czego sam nie przewidziałem...

Przez niewielką szparę widać leżącą na stole kobietę,

to jej jeden z najważniejszych zmysłów mogłaś podziwiać.

Leżąca na plecach kochanica celowo ma zwróconą twarz w kierunku swojej garderoby. 

Panujący spokój nie zbyt pasuje do klimatu o którym zapomniałem wspomnieć.


Zwróćmy na każdy szczegół,

bowiem już na samą myśl niczym nieskrępowane Twe ciało zaczyna drżeć.


Po drugiej stronie wysublimowane i delikatne piękno powróz złączył.

Akurat działo się to wszystko, kiedy Ty trzymając w dłoniach odnalezione korale skupiłaś na nich wzrok.


Stopa do kreowanej przez stolarza antycznej nogi,

nie jeden raz już w życiu niejedno widziała,

a to nie wszystko,

pochwycono również nadgarstek tą samą liną i tak powstał akt swawoli nauczyciela.

Wyniesione  i całkiem nagie krągłości nadzorował spokojny jeszcze oddech.

Wtedy szepnąłem ci słowa,

że aż chce się was podglądać,

kiedy wpatrzone jesteście na siebie,

a ja jak mistyczne zwierzę uwalniając kilkakrotnie ciekawski aplauz,

zacieram dłonie.


Wasze skupienie przerywają kroki, wyczuwalne drgania włoskiej roboty działają na drewnianą podłogę jak operowy akompaniament.

Już także słychać przyspieszenie którego Twoje serce nie jest w stanie zrozumieć.


Nacisk na klamkę, wyostrzony przez zmysły ruch mechanizmu i w końcu nie nasmarowane zawiasy otwierają drzwi.


Mężczyzna wchodzi do pokoju,

utrzymując kontakt wzrokowy z roznegliżowanym ciałem, podrzuca marynarke na oparcie krzesła.

Przy kolejnym spojrzeniu jego rozporek wypiera podniecona bestia.


Przeoczyłem barek i choć nie jest tak bardzo istotny w tej opowieści, to jednak występuje.

Zbliżony szpikulec do bryły lodu rozbryzguje daleko swoje najmniejsze odłamki.

Czy już wiesz gdzie docierają,

czy są w stanie dotrzeć w najczulsze miejsce...

Aż miałaś przed chwilą ciarki...


Łyk szkockiej zaliczony,

ruchome podbrzusze stopniowo wyhamowuje u każdej z Was oddech...


Ponownie liczymy kroki,

podwinięte mankiety,

a wraz z nimi dłoń która urządza sobie spacer wzdłuż nieokiełznanej prawej nóżki.

To ją celowo pozostawiłem, drapieżną jak Twój wzrok po zmroku...





  






























1q

Dlaczego ludzie Nas krzywdzą... ?

Każdy kij ma dwa końce...

Czy tak jest z naszym darem,
że potrafimy zarówno czynić dobro,
jak również krzywdzić...
Nas,
Krajan przepełnionych wrażliwością istot,
można zamieść pod kobierzec,
ot tak,
przecież Ci co zostaną bez serca,
bez Nas przeżyją...

Czarny scenariusz z życia ludzi na ziemi,
to jaki...?

W głębi duszy każdy zazdrości
i tego nie da ot wyplenić...

Wyobraźmy sobie mnie,
taki zwykły szary człowiek,
zacznę w końcu tejże wszystkiej pomyślności Wam zazdrościć,
czy zejdę na zła drogę,
czy po prostu nie zostanę nie zauważony wśród tego luksusu,
co może się skończyć...
Moi Drodzy

Czy zawsze zastanawiacie się ileż  ksiąg przeczytałem,
że prawidła Wam sypie  w nieskończoność mojego żywotu.
Pomyśl przez chwilę,
lecz niczym ona w rzeczywistości nastąpi,
Zjedź na pobocze drogi,
bo nie warto ryzykować własnego i cudzego życia...
Prawda.. ?

Myśli.....

W każdej wrażliwej istocie,
drzemie niewyobrażalny pokład myśli,
a w nich prawo łaski.
To od Nas zależy czy z niej skorzystamy,
by wybaczyć...

Różnorodność

Nikt od nas nie powinien się domagać ujawnienia naszej tożsamości,
Mamy do tego prawo,
jak także Wy Moi Drodzy Czytelnicy,
Macie takie samo prawo mi nie wierzyć.

Mi wystarczy że próbuje zmienić świat,
a Tobie.. 
Każdy gdzieś się śpieszy ...
Wspomnie z wczoraj,
ambitna młoda kobieta ucząca się jazdy samochodem,
spogląda we wsteczne lusterka.
Owszem nie kryję swojego uśmiechu,
ale w tym wszystkim chodzi o jedno życzenie,
życzę jej pomyślności.

Stwierdzenie...

Jestem jak tele audio,
tyleż wybierany numer do mnie,
łączy wszystkie pokolenia,
także i takie o których  paranormal niesie przed sobą świadectwo,
My istniejemy...

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...