Podejdź do mnie zuchwale choćbyś pomyliła mnie z kimś kto jedynie w snach był wyobrażeniem właściwego z wcieleń
Czy ująwszy palcami frywolność co łasząc często twą szyję niejeden kosmyk włosów uczyni mi tą przyjemność...
Czy wtedy usłyszysz koralików szmer których ma toń z każdym przepływem prowadzi na właściwy ląd..
Czy zbiegły się w oddechu oczekując mego muśnięcia ust, a on cię wstrzymał blisko omdlenia do mych ramion....
Uchwycić to co w przyrodzie stęsknione pnie się ku górze...
To co widzisz to młodości tak bardzo świadoma swojego przeznaczenia ...
Wpierw była wędrującym pędem wprost
z ziemi ku wschodzącemu słońcu..
Rozkwitła...
Czy to co pragniesz poczuć to delikatne mrowienie moich palców po twej aksamitnej skórze...
One przywykły tobie służyć gdzie wśród świadomych muśnięć są lekturą twojego oddechu...
Pozwól bym ożywił sztukę której niejeden artysta jeszcze w swej wizji stworzonej przez myśli zaniemówić zdążył...
Poczym mu się zmarło...
Wydawać się iż to nonsens iż wśród dat ukrytych w ludzkiej podświadomości gdzie sami ucząc się wielce niektórych nie możemy zrozumieć i próżno szukać
takich właśnie przykładów...
Stęskniony ten mój świat w którym zabrakło najważniejszego serca...
Stęsknione nasze oczy którym odebrano blask wszystkich pokoleń...
Wciąż nie zabrakło mi nadziei która jak kielich przymierza wydaje świadectwo wiary
W każdym ćwierćwieczu nieszczęśliwy człowiek wysyła nieświadomie do wszystkich żywiołów list...
I nie jest to z pewnością korespondencja do świętych którzy zawarli ze mną przymierze...
A teraz popatrz przed siebie wyobrażając sobie ileż jest nas teraz smutnych pozbawionych życia istot którym nie zdołamy pomóc...
Świat oszalał jak niejeden triumfalnie przodujący żywioł...
Żyję...
Ten urlop jest nijaki bo kiedyś był planowany głównie pod pomoc przy sianokosach bądź żniwach...
Ten tydzień także rozpoczynam w podobny sposób zbierając plony pszenżyta w worki...
Trudno jest się rozstać z minionym życiem gdzie nowe w cywilizacji próbuje odnaleźć właściwą dla siebie przystań ...
Tak bardzo pragnę przysiąść jak zwykłem to czynić wpatrzony w twe krągłości które nieraz obejmowały me dłonie...
Czy już na samą myśl można wyczuć przeskok elektryzującej iskry pomiędzy twoimi krótkimi spodenkami a moimi palcami....
A ileż razy zdążysz ich przegonić swą dłonią dopóki w dotyku mój podbródek nie pojawił się pomiędzy zaciśniętym darem pokus za którym wszelkie oczy od zarania dziejów błądzą.
Ileż wystarczy pieszczot co me usta twą dłoń drobnymi czułościami przekupić zapragnęły...
Ile...
I jak nazwać tą grę wstępną kiedy wciąż każde z nas swoimi palcami droczy się ściskając pomiędzy nimi zdjęty chwilą koronkowy skrawek...
I znów wygrałaś chowając ich skrzętnie najdalej ode mnie...
Gdybym mógł przewidzieć każdą twoją emocję to która była tą pierwszą...
Którą skradło już zwierciadło widząc w mimice twej twarzy swawole mojej wyobraźni przy której orszak dreszczy powiadomił oddech...
Jakże on obsesyjnie nurzając się wielokrotnie samą klatką piersiową
o pościel powił z twych ust właściwe westchnienie...
To przez me palce które pomiędzy krągłościami zaczęły soczyście stroić na raz każdą twoją rozkosz....
Od podbrzusza po same słońce...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz