Chwilą fragmenty myśli

 Podejdź  do mnie  zuchwale choćbyś pomyliła  mnie  z kimś  kto jedynie  w snach był  wyobrażeniem właściwego  z wcieleń  






Czy ująwszy palcami  frywolność co łasząc  często twą  szyję niejeden  kosmyk włosów  uczyni mi tą przyjemność...

Czy wtedy  usłyszysz koralików  szmer których  ma toń  z każdym  przepływem  prowadzi  na właściwy  ląd..

Czy zbiegły  się w oddechu oczekując mego muśnięcia ust, a on cię wstrzymał  blisko  omdlenia do mych ramion.... 


Uchwycić  to co w przyrodzie  stęsknione  pnie się  ku górze...

To co widzisz to młodości tak bardzo  świadoma  swojego  przeznaczenia ...

Wpierw  była wędrującym pędem wprost 

z ziemi ku wschodzącemu słońcu..

Rozkwitła...

Czy  to co pragniesz  poczuć  to delikatne  mrowienie  moich palców  po twej aksamitnej skórze... 

One przywykły tobie służyć gdzie  wśród świadomych  muśnięć  są lekturą twojego  oddechu... 


Pozwól  bym ożywił  sztukę której niejeden  artysta  jeszcze  w swej wizji  stworzonej  przez myśli zaniemówić zdążył...

Poczym mu się zmarło...

Wydawać się  iż  to nonsens iż wśród dat ukrytych  w ludzkiej  podświadomości  gdzie  sami ucząc się  wielce  niektórych  nie możemy  zrozumieć  i próżno  szukać 

takich właśnie przykładów...




Stęskniony  ten  mój świat  w którym  zabrakło najważniejszego serca...

Stęsknione  nasze  oczy  którym  odebrano  blask  wszystkich  pokoleń...

Wciąż  nie zabrakło mi  nadziei  która  jak kielich  przymierza wydaje świadectwo  wiary 


W każdym  ćwierćwieczu nieszczęśliwy  człowiek  wysyła  nieświadomie  do wszystkich  żywiołów  list...

I nie jest  to z pewnością  korespondencja do świętych którzy zawarli  ze  mną przymierze...

A teraz popatrz  przed  siebie wyobrażając sobie  ileż  jest nas teraz smutnych  pozbawionych  życia  istot  którym nie zdołamy pomóc... 


Świat  oszalał jak niejeden  triumfalnie  przodujący  żywioł... 


Żyję...

Ten urlop  jest  nijaki  bo kiedyś  był  planowany  głównie  pod pomoc  przy sianokosach  bądź  żniwach...

Ten tydzień  także  rozpoczynam w podobny sposób  zbierając  plony  pszenżyta  w worki...

Trudno jest  się  rozstać  z minionym  życiem  gdzie  nowe w cywilizacji próbuje  odnaleźć właściwą dla siebie  przystań ... 


Tak bardzo  pragnę  przysiąść  jak zwykłem  to czynić  wpatrzony w twe krągłości które  nieraz obejmowały  me dłonie...

Czy już  na samą myśl  można  wyczuć  przeskok  elektryzującej iskry  pomiędzy twoimi krótkimi  spodenkami  a moimi  palcami....

A ileż  razy  zdążysz  ich przegonić swą dłonią dopóki  w dotyku  mój  podbródek   nie pojawił się pomiędzy  zaciśniętym darem pokus  za którym wszelkie  oczy od zarania dziejów błądzą. 


Ileż  wystarczy  pieszczot co me usta  twą  dłoń drobnymi  czułościami  przekupić  zapragnęły...

Ile...

I jak nazwać  tą  grę wstępną  kiedy wciąż  każde z nas  swoimi palcami  droczy się ściskając pomiędzy  nimi  zdjęty  chwilą  koronkowy skrawek...

I znów  wygrałaś  chowając  ich skrzętnie  najdalej  ode mnie...



Gdybym  mógł  przewidzieć  każdą twoją emocję  to która  była tą pierwszą...

Którą  skradło już  zwierciadło widząc  w mimice  twej  twarzy swawole  mojej wyobraźni przy której  orszak  dreszczy   powiadomił oddech...

Jakże  on obsesyjnie nurzając się wielokrotnie samą  klatką piersiową 

o pościel powił z twych  ust  właściwe  westchnienie...

To przez me palce które  pomiędzy  krągłościami  zaczęły  soczyście stroić na raz każdą  twoją rozkosz....

Od podbrzusza  po same  słońce...











Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...