Żyłem wpatrzony w ciebie jak w najcudowniejszą ikonę jaką zbiór wszelkich emocji powołał do życia...
Mogłem godzinami wpatrywać się w każdą wywołaną mimiką twarzy psote wiedząc iż pokochałem skrycie wieszczkę na którą cały świat czekał...Zatem na cóż mi wylewać teraz żale kiedy ludzki ród w depresyjnej trwodze przestał już wierzyć w to co boskie...
Żyłem smakując ciebie codziennie
i choćby mi brakło kiedykolwiek powietrza zawsze wiedziałem że przetrwam widząc wygiete z rozkoszy twe ciało..
Twój osobisty kochanek i mąż
Zapomniałem...
Ciebie będę pamiętał choćby kolejne 100 lat tyleż świat teraz tego może nie doczekać...
Skarbie...
Na cóż ci to było zwiedzać późną nocą skrytą kryptę w Zawieprzycach...
Nikt mi teraz nie pozwoli tam do ciebie dotrzeć ani skrawka ziemi odrzucić
by w końcu właściwą postać zapytać czym zwabił twą ciekawość...
Na cóż ci było siebie zatracać
nieufnie do mych słów podchodzić kiedy wielbiłem twą urodę...
A dzisiaj ponownie stukałem kołatką by twe ciało w grobie wiedziało iż przyszedłem do ciebie...
Niewyobrażalnym doznaniem jest cierpienie które dotyka nas ludzi,
tyleż w naszym raju życie toczy się dalej...
Dzisiaj zawiozłem świeżo ścięte lilie których zapach jakimś cudem czuję wspominając nasze życie...
Jam ci był twym przeznaczeniem
wciąż tak bardzo żywym wśród wypalonych wcieleń...
Teraz każde z nich roni potok łez...
Ożywiłem niejeden obraz w swoim życiu..
W swym żywocie niejednym dał się odczuć łapiąc za gardło...
A najważniejszego nie potrafię tworząc ze swej cząstki doskonałość...
Sensem nieśmiertelności nie jest dać się pogrzebać żywcem obok mojej królowej,
a jedynie otworzyć właściwe bramy...
Tymczasem pojawia wiadomość z zaświatów bym zabrał twoją sukienkę,
nawet wiem gdzie jej szukać w przepełnionej po brzegi garderobie...
Wciąż przy ramionach twoimi mokrymi włosami pachnie...
Byłbym pomyleńcem gdzie wyszukując trafnie określające słowa twą urodę mój duch z tobą nie zapragnął obcować...
Pamiętasz...
Czy już teraz temu ożywieniu nie towarzyszy intrygujący odgłos co rozbrzmiał bezwładnym zsunięciem szpilki z twej stopy na posadzkę...
Tak specjalnie...
Tak bym przyklęknął jak zawsze tyleż teraz dzieli nas granica bezbłędnie w swym kwarcu oszlifowana...
A wszystko dedykuję nadprzyrodzonej tobie wciąż tak świadomej naszej miłości...
Fragment listu którego treść jedynie spalona nad świecą dociera pod wskazany adres...
Najdroższa...
ile już chrząstek połamałaś znanemu jedynie w zaswiatach wiecznemu kompozytorowi...
Jak ciebie ujrzał...
Skądże...
Jak ciebie ugościł w tej niedostępnej dla śmiertelników starej krypcie pełnej nostalgii sonatą...
On na emigracji umarł a wydaję się że jeno posiwiał w samotności...
A my jak myślisz...
Jak długo będziemy szukać naszego szczęścia...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz