Żyłem...

 Żyłem wpatrzony  w ciebie  jak w najcudowniejszą ikonę  jaką  zbiór wszelkich  emocji  powołał  do życia...

Mogłem  godzinami  wpatrywać  się  w każdą wywołaną mimiką twarzy psote wiedząc iż  pokochałem skrycie  wieszczkę  na którą  cały  świat  czekał...
Zatem na cóż  mi wylewać teraz  żale  kiedy  ludzki  ród  w depresyjnej trwodze  przestał  już  wierzyć  w to co boskie...

Żyłem  smakując  ciebie  codziennie
i choćby mi brakło  kiedykolwiek  powietrza zawsze  wiedziałem  że  przetrwam widząc wygiete z rozkoszy  twe ciało..
Twój  osobisty  kochanek  i mąż


Zapomniałem...
Ciebie  będę  pamiętał choćby  kolejne  100 lat  tyleż  świat  teraz tego może  nie doczekać...

Skarbie...
Na cóż  ci to było  zwiedzać  późną  nocą skrytą  kryptę  w Zawieprzycach...
Nikt  mi teraz  nie pozwoli  tam do ciebie  dotrzeć ani skrawka  ziemi  odrzucić
by w końcu właściwą  postać  zapytać czym  zwabił twą  ciekawość...
Na cóż  ci było siebie  zatracać
nieufnie do mych  słów podchodzić  kiedy wielbiłem twą  urodę...

A dzisiaj  ponownie stukałem   kołatką  by twe ciało w grobie  wiedziało  iż  przyszedłem  do ciebie...

Niewyobrażalnym doznaniem jest  cierpienie które  dotyka nas ludzi,
tyleż  w naszym  raju  życie toczy  się  dalej...
Dzisiaj  zawiozłem świeżo ścięte lilie których  zapach  jakimś cudem  czuję wspominając nasze życie...
Jam ci był  twym przeznaczeniem 
wciąż  tak  bardzo żywym wśród wypalonych wcieleń...
Teraz każde z nich roni potok  łez...

Ożywiłem  niejeden  obraz  w swoim życiu..
W swym  żywocie niejednym  dał  się  odczuć łapiąc  za gardło...
A najważniejszego nie potrafię  tworząc  ze swej cząstki  doskonałość...
Sensem  nieśmiertelności nie jest  dać  się pogrzebać  żywcem  obok mojej królowej,
a jedynie otworzyć  właściwe  bramy...

Tymczasem pojawia  wiadomość z zaświatów  bym zabrał  twoją  sukienkę,
nawet  wiem  gdzie  jej szukać  w przepełnionej po brzegi  garderobie...
Wciąż  przy ramionach  twoimi  mokrymi włosami pachnie...

Byłbym  pomyleńcem  gdzie wyszukując  trafnie  określające słowa twą  urodę mój duch  z tobą   nie zapragnął  obcować...  
Pamiętasz...
Czy już  teraz  temu ożywieniu nie towarzyszy intrygujący odgłos co rozbrzmiał bezwładnym zsunięciem szpilki  z twej stopy na posadzkę...
Tak specjalnie...
Tak bym przyklęknął  jak zawsze tyleż teraz  dzieli  nas granica bezbłędnie w swym  kwarcu oszlifowana...
A wszystko dedykuję  nadprzyrodzonej tobie wciąż  tak świadomej naszej  miłości...

Fragment  listu którego treść  jedynie  spalona  nad świecą dociera  pod wskazany adres...

Najdroższa...

ile już  chrząstek  połamałaś  znanemu  jedynie  w zaswiatach  wiecznemu  kompozytorowi...
Jak ciebie  ujrzał...
Skądże...
Jak ciebie  ugościł w tej niedostępnej  dla śmiertelników  starej krypcie  pełnej nostalgii  sonatą...
On na emigracji  umarł a wydaję się  że  jeno posiwiał w samotności...
A my jak myślisz...
Jak długo będziemy  szukać  naszego  szczęścia...







Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...