Pokazywanie postów oznaczonych etykietą U. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą U. Pokaż wszystkie posty

życie

 Na cóż  ten świat pogrążony  w chaosie uzdrawiać kiedy  sam  siebie  nie potrafię...

Na  cóż  się  starać  jak wciąż  nam  do nauki  daleko ...
Nie tak sobie  wyobrażałem  koniec  dziejów  ludzkości  gdzie uzbrojona w sieć każda młodość tak  nisko upadnie...
A gdzie jest nadzieja...
W którym  tak naprawdę  sercu potrafi  jeszcze  sprawić  godne uczucie  by każdą  z młodych  duszyczek  nie dopadła  depresja i smutek...
Szybko  zepsuć...
Trudniej  naprawić...


Sztuczne  kreowanie  rzeczywistości...
Może  w innym  życiu  walczyłem  z sektami  gdzie  teraz  sam bym taką  stworzył patrząc  na panoszącą  się  depresję...
To nie ludzkie  ...
A czym jest to ludzkie  życie...
Zabawą kto pierwszy  zaliczy  dziewictwo
Komiksem  gdzie odwróciwszy kartkę  zaczynamy nową  znajomość pozostawiając  cierpiącą  histeryczkę  która  powinna  sobie  zdawać  sprawę  czym teraz  zbliżenie...
Tak ...
To tylko  seks
i  imieniczka dobrana alfabetycznie..

Nie jestem  cudotwórczy.....
Przynajmniej  tak od wiosny nie bacząc  na wysyłane  do mnie wskazówki...
Jestem  wrażliwym tworem bo jak  mnie  nazwać  który  manifestując  pragnienie oddał  się  w jego  dłonie...
To mój grzech
i każdy inny  którego  zabiorę  chcąc  pomóc...
To dlatego  straciłem wszystko bo chciałem  utrzymać  wszelkie  wartości,
czy komuś  tak bardzo  przeszkadzało  nasze  wspólne  szczęście...








Uzdrowienie

 Powiadają  poeci  z zaświatów

iż z pękiem kwiatów to przyjść zawsze można,
ja dzięki  nim przychodzę  z mnóstwem kluczy
i choć do końca nie są one wiolinowe,
to każde z nich otwierają to co skrywane,
przez nas samych w niekończącej się otchłani doznań...


Co przyśpiesza  bicie  serca...
Sierp  odwagi
czy łyk z czary roztropności...
Ot zagadka  wprost  z tunelu  łączącego  ten świat  z zaświatami...

Wyselekcjonowane w podróży  z najskrytszych  ogrodów,
docenione przez kobiece zmysły  które  niejednokrotnie  omdlewałý,
gdy używałem ręcznie  wyszywanej  chusteczki...
To przez ten rytuał  westchnień  zbędny  stawał  się  podręczny wachlarz  za którym  zawsze skrywałaś swoją  twarz...

Widać  podobieństwo...
Może  jestem  uczniem jego,
tyleż  sobie  cenię życie ...

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...