Powiadają poeci z zaświatów
iż z pękiem kwiatów to przyjść zawsze można,ja dzięki nim przychodzę z mnóstwem kluczy
i choć do końca nie są one wiolinowe,
to każde z nich otwierają to co skrywane,
przez nas samych w niekończącej się otchłani doznań...
Co przyśpiesza bicie serca...
Sierp odwagi
czy łyk z czary roztropności...
Ot zagadka wprost z tunelu łączącego ten świat z zaświatami...
Wyselekcjonowane w podróży z najskrytszych ogrodów,
docenione przez kobiece zmysły które niejednokrotnie omdlewałý,
gdy używałem ręcznie wyszywanej chusteczki...
To przez ten rytuał westchnień zbędny stawał się podręczny wachlarz za którym zawsze skrywałaś swoją twarz...
Widać podobieństwo...
Może jestem uczniem jego,
tyleż sobie cenię życie ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz