Żyję...
We wspomnianej ciszy na obszarze dość rozległym w piasek...Niekiedy słychać trzepot który milknie na podłożu by mnie spożyć...
Jakie to odczucia gdzie w półmartwe ciało tak naprawdę oczekuje początku każdej przepowiedni...
Przywykłem widzieć w jednej chwili sugestie ze wszystkich zakątków ziemi i czasoprzestrzeni gdzie pośród zgiełku mijających lat wszyscy mieszkańcy postradali umysł...
Pytanie...
Gdzie teraz jestem...
Choćby w twojej sypialni gdzie przyciągnął mnie aromat parzonej kawy...
Z odgłosem którego doświadczyć można jeno w powrocie jak świszczy batog ożywiam swoj umysł...
Przedstawiona scena to nic innego jak podziemia starej krypty do której jedna z dróg zdążyła wypłukać część mojego dziedzictwa...
Nie milknie przedostające się przez wargi odliczane każde z syknięć którego nikt poza czcigodną służbą nie usłyszy...
Czym zasłużyłem sobie na chłostę której niejeden autograf aż nadto wylewnie na skalnych murach tworzy...
Za cnoty zawarte w piśmie,
za ich uczynki co w swej tułaczce
w me uczucia zwątpiły...
Niejedną wieść o końcu świata zdmuchnąć musiałem będąc szczęśliwy...
Teraz wkrada się obojętność ...
Teraz wkrada się śmierć...
A ponoć moje łzy są uzdrowieniem ...
Płyną właśnie napełniając stągwi szereg
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz