Żyję...

We wspomnianej  ciszy na obszarze  dość  rozległym w piasek...
Niekiedy  słychać  trzepot  który  milknie  na podłożu by mnie spożyć...
Jakie  to odczucia gdzie w półmartwe  ciało tak naprawdę oczekuje  początku  każdej  przepowiedni...
Przywykłem widzieć  w jednej  chwili  sugestie  ze  wszystkich  zakątków  ziemi  i czasoprzestrzeni gdzie  pośród  zgiełku  mijających  lat wszyscy mieszkańcy postradali  umysł...
Pytanie...
Gdzie  teraz  jestem...
Choćby w twojej  sypialni  gdzie  przyciągnął  mnie  aromat  parzonej  kawy...


Z odgłosem którego  doświadczyć  można  jeno w powrocie jak świszczy  batog ożywiam swoj umysł...
Przedstawiona  scena to nic  innego  jak podziemia  starej  krypty  do której  jedna  z dróg zdążyła  wypłukać  część  mojego  dziedzictwa...
Nie milknie przedostające  się przez wargi  odliczane  każde z syknięć którego  nikt  poza czcigodną  służbą nie usłyszy...
Czym  zasłużyłem  sobie  na chłostę  której niejeden autograf aż  nadto wylewnie na skalnych  murach tworzy...

Za cnoty zawarte  w piśmie,
za ich uczynki  co w swej tułaczce
w me uczucia zwątpiły...

Niejedną  wieść  o końcu  świata  zdmuchnąć  musiałem będąc  szczęśliwy...
Teraz  wkrada  się obojętność ...
Teraz wkrada  się  śmierć...

A ponoć  moje  łzy są uzdrowieniem ...
Płyną właśnie  napełniając  stągwi  szereg







Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...