Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sceny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sceny. Pokaż wszystkie posty

Myśli zebrane chwilą

 Co widzisz...

Co widzę...

Na wpół nagą jasnowłosą  siedzącą  okrakiem  na dominującym  w kadrze  wzniośle wypchanym  płaszczu...

Co czujesz...

Czy jest rodzaj  tęsknoty która  doczekawszy się spełnienia,

choćby  odrobiny czułości,

wskazując  na kobiece  dłonie  które  przybliżają do swego  ciała,

a bliżej  do swego policzka w swej rozpiętości nasączony molekułą kołnierz...

Głęboki  wdech...

Spokojny wydech...

Gdzie niejako ogrzane kilkakrotnie powtarzane w powrocie wydychane powietrze wstępnie zasila męską wierzchnią  garderobę...

Nie zabrakło najważniejszej  kumulacji...

Dreszczy...

Zbiegły  z czystej przyjemności  wzdłuż  pleców pełznąc do podnieconego  podbrzusza...

 Zapraszam do pieśni  gdzie wśród zwabionych  sylab jeszcze tak bardzo  onieśmieleniem skrytych pomiędzy twoimi wargami wciąż  odnajduję  swój  oddech...

Byłem tak blisko ciebie gdzie wziąwszy w swe dłonie ze starannością wybrane zwoje,

ułożyłem ich by na wybrednej niekiedy w skalnej  wnęce mównicy by stworzyły na powrót idealną  księgę....

Teraz jedynie trzeba udać  się  na łowy szepcząc...

Przybywam z twych omdleń..




Grywasz  na lirze  wplatając  swe szpony  w jej bogatsze  niż  kiedykolwiek wnętrze...

Czy w oddali  pomiędzy krawieckimi  poprawkami  najdoskonalsza burżuazja  wciąż  pamięta każdą  kroplę  deszczu  której  sam nie mogłem  się oprzeć...



Ponoć  wystarczy spojrzeć  w otchłań jakie to życie  było nam pisane  lecz  niespodziewanie  przeskoczyło  w inny wątek...







Przyciągam  zarys...

Niejeden bywa nazbyt  niemożliwy  kiedy  to moje  dłonie  sięgają

  do twego piękna... 


Być  może  spotkaliśmy  się  w krypcie starej  kaplicy gdzie  pomiędzy  wyżłobionymi wnękami  w jednej

  z nich artysta  umieścił  kamienną otwartą księgę...

Próżno  tu szukać zapisanych  słów  

a jednak  nie  jest tak oczywistym dziełem   w swej treści  gdzie  jedynie  w  marmurowej  jej strukturze   można  było  zauważyć  nieskończoność  każdej  z błyskawic...










We mgle

 We mgle...

W niej ujrzeć  można nasze  wybory  sunące w niezwykle skrojonej szacie...
W niej słychać  także  rżenie koni oraz wydobywającą  przy spokojnym chodzie  barwną pieśń z wnętrza  karocy....


Struchlałbym
i wyjąwszy swe serce  do upiornej  wieczerzy podał  ci je na jednym z półmisków,
lecz  w mym wieku licząc się 
z najdoskonalszą winnicą nie ulegnę teraz...


We mgle...
Ileż  to nut  składnie  przez twe  usta  wybrzmiały niosąc je głęboko w knieje...
Czy na powrót odpowiedziawszy dozgodnie  wdzięcznym echem w całość zebrane docenione zostały jak fragment naszej opery...

Czy teraz  winien  wkraść  się  w tą  opowieść  niejeden fetysz gdzie  raptem  dość  intrygująco  zaplątany  w twe sieci pełen podziwu  zdążyłem  w czas swą  pieczęć złożyć czując  tłoczące się pod  twym  gorsetem  werble..



  

 To nieuniknione  z wyborem  które  spiętrza osłabione  serce  w klatce piersiowej...

Manifestacja pragnień  jak najbardziej  jest  możliwa  tyleż u mnie  ze  wskazaniem  dla kogoś...

Moja czym się  zakończy...

wizytą  u specjalisty który  będzie  w stanie  mnie  zrozumieć  czy czmychnie najdalej  gdzie  to jest możliwe...

Wybór...

To jeśli  jednak cofnę  czas  to trafnie  trzeba  ułożyć ludzkie  życie  by jak najmniej  ucierpieć  musiało  w nowej  przyszłości...

Wybór...

Do końca  mojej żałoby mamy  czas  ... 


Żyję...

Moje  życie  przypomina teraz  ruletkę nastrojów z przewagą  na autodestrukcję...

Szkoda  łez  które  wywołują  ścisk  w płucach ...

Szkoda  życia  które  tworzyłem  przez  te wszystkie  lata...

Nie urodziłem  się  bestią  która  patrząc  wokół  siebie  szuka  pożywienia,

A jednak  miewam  teraz  takie  wrażenie iż  lepiej  mnie nie poznawać .. 


"Życie  zwykłych  ludzi  jest nudne"

I to właśnie  zdanie napisałem słysząc dokładnie to z zaświatów będąc  ich kronikarzem... 


Co mnie  niszczy ...

Czy ludzie naprawdę  są  szczęśliwi 

czy tylko  udają  takie  związki  które pozornie  tak wyglądają...

To mój  wybór jednakże  gdy przypomnę  sobie  sen z przed małżeństwa pisany był  nam syn  który jednak  zaginął  w czasoprzestrzeni 


To czego  pragniesz  zawsze  jest  możliwe  tyleż  jak w znanej  nam komedii  musisz  jasno określać  cele które  chcesz  osiągnąć... 


Czego  ja pragnąłem  obiecując  sobie  bycie  nie jakimś  kogucikiem któremu  wystarcza  3 minuty... 


I jak to wygląda  później...

Podniecony mężczyzna widokiem nagiej  kobiety  nie jest  w stanie  kontrolować  swojego  przyrodzenia... 


I do tej pory  jakbym słyszał  głos  mojej  żony która prawie zawsze chciała  uciec  z łóżka...

Nie...

Godzina  przynajmniej  jak nie dłużej... 


Krwawi  me serce  na chłodnej  marmurowej tafli....

Nie potrafiłam  cię  zabić...

Nie potrafiłaś  wbijając  sztyletem  z otchłani  gdzie  ilość  bezlitosnych  pchnięć  nie zlicze przebijając  tętnice  której  podziw  wzniośle  szybował  ku górze...

Pamiętasz...

Do tej  pory  w delikatną dłoń każda z czar ujęta jak przeklęta swą  zawartość  wylewa  pamięć twą barwiąc... 



Nie dziw się  że tak powstają  z martwych  legend chojni biesiadnicy,

nie dla Ciebie,

nie,

dla  karcmarza 

któremu  lśni  w gębie pomiędzy  wargami  sztuka  złota...











 Pierwotny instynkt....

W tle daleko  w głąb  mrocznej  kniei  słychać przypominający  do złudzenia  szatkowanie  mięsa odgłos w dłoniach prostego narzędzia...

W rzeczywistości  mógłby to być  myśliwski  nóż, a w innej  sztylet tyleż   już  tępy od kamiennego  podłoża  w którego swym ostrzem uderzał... 


Krwawi  niejedno serce uprzednio  z ciała  wycięte...

Krwawi  rozbryzgiem  brudząc  skąpą koszulę  pod  którą  w tempie zniesmaczone podążają  skocznie  twe piersi... 


Zabiłam cię...

Zabiłam

i  nagle zamilkł twój  głos po bestialskim  czynie osuwając bezwładnie ciało  na wyściełany  przez mech  leśny  kobierzec...

I wziąłem  ciebie na ręce uprzednio okrywszy płaszczem 

I tak nieprzytomną  do mych włości zaniosłem...

A zdawać  się  było nieraz w naszej  podróży,

przekonać  tym bardziej iż odzyskując  swój  oddech  ot tak tuliłaś się  do mnie...











 I zasiałem ziarno  które  jak w każdej  przypowieści  wydało  swój  plon... 


Szukając mego dotyku  w każdej  z przesiąkniętej tobą pościeli,

nie bij  o świcie  wszystkich  talerzy... 


A byłem także  i tejże  nocy  tuląc tak  jak teraz  unoszący obłok  pierza....

Szkoda  było tej poduszki...





 Ilekroć mój  zachwyt  tobą  zabłyśnie 

w głębokim jak otchłań umyśle 

przygasają świece na rozgrzanych lichtarzach....

Tak jak ja doświadczają  twego piękna...

 Skryłem się ...

W jednym  szkicu  którego  ożywia twoje  piękno...

Nazwać  mój  umysł dziś  pragnę  frywolnym  gdzie  w każdej psocie  za pomocą  ujętego  w palce  pióra  poczyni w najniżej  pochwyconym  miejscu  odrobinę  pieszczot....

Zacznijmy  od stóp od strony  która spiesząc  pod pościel  znika z niewidocznym podpisem...

Niekiedy  się pojawia  ponownie z lekkością  uniesiona szukając mych  ust...


 Stare krzesło z wytartym przez burżuazję siedziskiem...

Na oparciu pomiędzy tapicerowanymi szczeblami czuć kwiatową woń...

Przetrwała niezliczoną ilość lat,

a pojawiła się tam wsiąkając z mokrych włosów nieprzyzwoitej ciebie....

Czy siądziesz na nim ponownie emanując wygiętym do kierunku moich dłoni nagim ciałem...


Miniony czas...

W nim niedorzecznych brakowało zachowań z którymi dziś nasza przyjemność obcuje...

Nawet  najbardziej fascynujący erotyk którego skrywało wnętrze twego wierzchniego płaszcza wydawał się bezbarwnym pozbawionym dotyku spełnieniem...

 

 Czy teraz nastał mrok który kojarzony z niejednym pragnieniem zwabia nas do jak najbardziej wymyślnej perwersji...


Mrok...

Nie jest tajemnicą koronkowe wykończenie delikatnych pończoch które odważnie wyglądają z pod każdego materiału stanowiącego twoje odzienie...

Dziś wpadłaś na pomysł z tym oto płaszczem którego poszewka była wielce zadowolona bezpośrednio goszcząc w swej jednolitej szacie nagie twe dreszcze...

Z pewnością w dotyku iskrzyło....


Stare krzesło...

Z jego siedziskiem związany jest niejeden wątek który nacechowany sprawcą pieszczot zwabia kobiece piękno...

I tak kiedy siadasz na nim okrakiem odsłonięte walory silnymi udami oparte,

spiętrza ten właściwy dreszcz biegnący jak sprinter twoimi plecami...

Tu prócz niego co chwyta w nawrocie za każdą pierś które wyczuciem starają się wyglądać sutkiem przed szereg obitych materiałem żeber słychać metaliczny dźwięk...

Już czas...


Stare krzesło...

Jest niczym spuścizna zebranych przez wieczność tajemnic...

W tle słychać sznur furczenia ogniw...

Jeszcze ich nie widać a jedynie czuć na twych rozpalonych policzkach... 

I tak za każdym razem gdy zbliżone lśnią mnóstwem gwiazd w twoich oczach,

nagle przywołują trwogę po której chcąc nie chcąc w omdleniu 

zmieniwszy swą pozę,

nieświadomie prężysz swe wzgórza... 







  

  





 Pomiędzy każdą z granic 

w zaświatach można dostrzec coś niepojętego,

coś  na co w rzeczywistości nie było miejsca w rozwiniętych naukowo umysłów....

Czy już na samą myśl

 o przekroczeniu progu pracowni można usłyszeć szaleństwo w które wzrasta rytm twojego serca...

Skupmy się na dobrze oświetlonym świecami stole na którym stoi niewielkich rozmiarów waga...

Do czego może służyć...

Wyobraź sobie że jesteś żywą postacią z książki która w każdym momencie gdy alchemik naukowiec znika na łowy może przejść w realny wymiar...
Alchemik czy świr ....
Odpowiedź na twoje pytania znajdują się na ukrytej części za regałem,
gdzie w specjalnie skonstruowanych szufladach przechowywane są niewielkie fiolki z pobranymi ludzkimi wymazami...
Ponownie pojawia się w myślach pytanie prawie natychmiast naprowadzając nasz wzrok na stojący na stole prosty wynalazek który poruszył minimalnie każdą z zawieszonych na wadze szal...
Czy to grzechy....
Czy może jedno z najbardziej niewyobrażalnych pragnień ...







 Zwykłem podróżować w nienagannym stroju którego chroni płaszcz szyty na miarę....

W odpowiednim nakryciu głowy jesteśmy inni niż wszyscy,

a w tym to szczególnie co jegomość wieczności zawdzięcza swój  ponadczasowy styl...

Dziś tak jak dawniej  palą się latarnie jednak to nie to samo widząc ich białe strumieniowo wysyłane sztuczne światło...

Dziś nie wystarczy pojawić się nagle wystukując na szybie drzwi samochodu trzymaną w dłoni ozdobną rękojeścią laski wieczorne pozdrowienie...

Zwykłem wówczas słyszeć operowy spektakl którego główną diwą była chwilę później mdlejąca kobieta,

a tutaj w przeciwieństwie do wszelkich norm  wystraszonym osobnikiem okazał się zaplątany w pasy bezpieczeństwa siedzący za kierownicą mężczyzna.. 


Strach...

Wszechstronne pojęcie  które może przybierać różnorodne fobie a już na pewno nie początek fascynacji dla samej ofiary...

Na zaparowanej szybie widać odbity zarys tajemniczej pieczęci która mimo przetarcia kobiecą dłonią po chwili ponownie pojawia się w tym samym miejscu...

Brzmi intrygująco...

W tym momencie powstaje fragmentarycznie uwidoczniony  kształt mojej twarzy pomnażając odczucie skupionych spokojem dreszczy na kobiecym ciele...

Reakcja coraz częściej przyśpiesza budząc do życia każde z towarzyszących emocji jednocześnie powodując nie moc  oderwania prawej ręki od chłodnej i wilgotnej szklanej tafli....

Gorąco....

Podświadomość  szaleje  podpowiadając w umyśle czynności związane z bezpośrednim stanem czynników które nadal się bronią jak także z czymś co można nazwać zniewoleniem... 

Czym jest mój dotyk który za pomocą twoich dłoni pragnie dostarczyć sercu powietrza...

Czy w tym celu będzie widać jak usilnie próbujesz dostać się do klatki piersiowej mozolnie walcząc z zapiętym pod szyją kołnierzykiem...

Słychać odgłos szarpnięcia który gubiąc po kolei guziki uwalnia powoli przestrzeń do samego zmysłowego biustonosza...

Jego dodatkowe zapięcie pomiędzy miseczkami błyskawicznie także ulega by po chwili zasłonięta dłonią lewa pierś dwuznacznie zareagowała podnieceniem...

Zabrakło słów pozostawiając uchylone twe usta z których wydobywający się oddech przybierał ulotną parę wodną....

Zabrakło twoich spojrzeń które po właściwej stronie tworząc lustrzane odbicie mogły spostrzec przemierzającą szyję kroplę krwi...


Co napędza każdy współcześnie nazywany mechanizm w naszej głowie...

Czy według zaborczych wad naszą szalę uzupełniamy dobrem zalet...


Dwie noce temu kiedy do mroku zawitał jego kamrat,

 przez dłuższą chwilę czułem się ze współtowarzyszem w moim aucie jak wystawowy manekin oświetlany przez zewnętrzne światło reflektorów samochodowych...

Miałem okazję odwzajemnić tym samym bądź wielce poirytowany wyjść na zewnątrz i zmusić nadętą ludzką istotę do okazania nam szacunku,

lecz za radą przyjaciela kontynuowaliśmy nasz dialog...

Dla mnie możesz jeździć nawet czym chcesz,

lecz nie oślepiaj innych użytkowników dróg...









 Patrzyłeś kiedyś w swoje zwierciadło którego rzemieślnik umieścił na drzwiach stylowej szafy...

Co to za pytanie...

Odparł bym tak teraz gdy leżę oparty tułowiem na części narożnika iż nie zwykłem się w nim przeglądać częściej niż urodziwa moja pani...

Czy trudno sobie wyobrazić z kim nawiązałem znikomy dialog widząc jedynie na przeciw lustra gdzie nie gdzie rozpierzchłą smugę dymu pochodzącą z palenia papierosów...

Bez wątpienia był męski głos do którego zdążyłem już przywyknąć nie wywoławczy u mnie niepotrzebnej arytmii ...

Jego zarys stopniowo nabierał mieniących zielonkawym nalotem barw w tym głównie na szlacheckim ubiorze którego ostatnio sobie upodobał...

O co ci chodzi....

Zapytałem podnosząc leniwie swoje ciało z łoża by akurat w tym momencie dojrzeć najmniej spodziewany odruch cielesnej wizualizacji który powstawał w ostatnim pokoju...

Wyglądało to że byłem świadkiem stojącego rozkładu zwłok który z intensywnością tracił wypadające długie włosy...


Ten nieco obrzydliwy widok na szczęście zbyt długo nie trwał widząc już po chwili ich całkowity zanik makabrycznego spektaklu przy stojących nieruchomo oficerkach....

Zdążył założyć wyjętą z obszernej kieszeni kontusza całkowicie niezwiązaną z ubiorem czapkę i wpatrzony w swoje odbicie smarował palcami szklaną taflę na której od dłuższego czasu zamieszkał kurz....

Mógłbyś kiedyś je umyć...

Rzucił widząc moją łysinę tuż za sobą  i zamilkł wyczuwając mój problem...


Historię mojego przybysza nie jest dość znana a nawet można powiedzieć że jedyne wzmianki w kopalni wiedzy jaką jest internet są niewystarczające...

A zatem kto go spotkał pomiędzy zapełnionymi po brzegi regałami książek w miejskiej bibliotece,

a może było inaczej gdzie w trakcie umysłowej sennej wariacji został naznaczony w szałasie w leśnej gęstwinie...

Mogę być kim chcesz...

W mgnieniu oka tuż po zadziwiającym stwierdzeniu jego osobliwości postać mężczyzny rozmyła się pozostawiając jedynie  smugę dymu która wciąż nakreślając pierwotny zarys formowała smukłe ciało...

Przywykłem widzieć już zmaterializowane poczynania tej przebiegłej istoty która wtapiając w pożądaną do zadań strukturę przypominała inteligentną maszynę ze znanej nam filmowej serii...

Jednak on był ponad przeciętnym wzorcem którego jeszcze żaden scenarzysta nie śmiał opisać,

przy okazji próbując zmienić jego wiekopomną tożsamość... 


Opisu nie trzeba przedstawiać patrząc na powstające z zmienną chichoczącą ironią dzieło sztuki...

Nie obrażając dam z obrazów Rembrandta jednak inaczej wyobrażałem sobie wymyśloną kobietę która w skutek przekazanych naturalnych dóbr po chwili zmniejszyła sobie biodra...

Wciąż słychać śmiech po którym 

ostatecznie podkreślone jej wdzięki wchłania gęstość lycry użytej w legginsach a całość pleców przykrywa czarna skórzana kurtka...

A jednak lustrzanego odbicia nie oszukasz doświadczając mrocznego w barwie rozpalonej czerwieni przebłysku w oczach stworzonej dopiero co brunetki która za moment ponownie stanie się demonem z zaświatów....


Inna rzeczywistość w przeciwieństwie do swojego znaczenia oddalona od naszej lokalizacji o niecałe sto kilometrów... 

Pomiędzy fazami zmierzchu głównie dominuje mgła przez którą dogłębnie próbuje się przedostać światło każdej napotkanej latarni...

Tak w ogóle to odkąd przybyliśmy w to miejsce wewnątrz słychać od czasu do czasu całą gamę dźwięków wykorzystywanych celem otwarcia pilnie strzeżonej bramy i każdej furtki....

Gdzie wzrokiem nie sięgnąć ciągną się kilometry połączonych ze sobą stalowych prętów tworząc kraty przez które żaden ze śmiertelników się nie prześlizgnie...

Jaki jest widok z każdego pomieszczenia o dość zróżnicowanej powierzchni najczęściej bardzo niewielkiej zna jedynie i najprawdopodobniej sam zastępca naczelnika przeprowadzając inspekcję....


W dzisiejszych czasach śmiało można nazwać wspominaną tutaj tajemniczą postać cwanym iluzjonistą...

Kto jak nie on któremu sprzyja zegar wieczności w niekończącej się wędrówce potrafi przejść niezauważony do każdego z miejsc i tam wykonać swoją misję...

Doskonałym jej przykładem jest przenikanie przez każdy rodzaj używanych w przemyśle minerałów poprzez które dopadał swoją ofiarę..

Przygasły mi świece..  

W takich okolicznościach patrząc na jego zarys w pół mroku prawie zawsze doszukuję innego schematu który może całkowicie wszystko odmienić...

Czy nie wystarczyło by cofnąć czasu i inaczej wychować potomstwo które dziś w dorosłym życiu częściej przebywa w zakładzie karnym....





  











  






 Milczę odmierzając czas...

Czyż nie jest tak że żyjemy w rozciągłości wszelkich myśli 

i niczym rybak wyławiamy ich pełne sieci... 


Sypnąć mnóstwem iskier które pozornie wyglądając na sztuczne ognie rozsypały się wokół tej czynności....

Jakże każde z odgłosów szlifowanego metalu można zagłuszyć orkiestrą wydobywającą się z głośników znajdujących piętro wyżej...

Tam można się oblizać aż dwukrotnie podążając wzrokiem za ekscytującym nasz wzrok zjawiskiem...

Ponoć czym starsze tym wybornym smakiem nas karmią...

Zmysły...

Twoje tym bardziej ożywione gubiąc przyzwoitość żwawo emanują na twej nagiej skórze...


Tymczasem na dole ...

Trzeba najstaranniej naostrzyć  narzędzia które posłużą do czynu wymiaru sprawiedliwości...

W tym celu dokładnie oglądamy zakonserwowane łojem powierzchnię która niekiedy może posiadać pozostałe ślady DNA....


Tego gatunku stali już od dawna nie wytwarzają podobnie do osławionych mieczy w których na wschodzie  japońska gwardia była wyposażona....

Tutaj mamy pełny komplet począwszy od wspomnianego po topór którego zdawkowo by nie rzec za głośno że pośmiertnie jeszcze widzą oczy uciętej co dopiero głowy...

Pod niepojętym określeniem skazanego osobnika kryją się w pełni uzasadnione motywy zbrodni,

czy jak kto woli kary która nigdy nie uwzględniała dożywocia w lochach...


Dziś trudno nazwać ludzką istotę człowiekiem który pomiędzy  gatunkami ssaków często próbuje zbesztać pracę naukową Frankensteina...

Nadzwyczajne...

Toteż kiedykolwiek o tym wspominam przed samą egzekucją to coś co nazywa siebie ofiarą zaczyna między obelgami wzywać najwyższego....



Przyjemność...

Niczym jakakolwiek nastąpi słychać  metaliczny dźwięk technicznego naciągu lin który steruje sekretnie zaprojektowaną w tym budynku windą...

Niczym jednak będę przypominał normalnego mężczyznę muszę ogarnąć swój unikatowy i najczęściej zabrudzony skórzany fartuch którego trzeba dokładnie wytrzeć ryżową szczotką. 

Dodatek w postaci specjalnych detergentów skutecznie rozpuszczając przemieszcza nawet najmniejsze krople krwi które po wypłukaniu pozostawiają w wannie cieniste  czerwone ślady....

W tle słychać odciąg kanalizacyjny którym niestety także obmyta z wonności moja kobieta brała prysznic....  

Jędrne...

Z najdalszego punktu salonu,

rzec można że jeszcze w progu przedzielona apetycznie wyniosłość,

niekiedy wypięta w jakiekolwiek czynności część kobiecego ciała nie pozwala przejść obojętnie dalej...

Czy przywykłem widzieć ciebie nagą i czy dzisiaj przyjdę z tacą na której pomiędzy częściowo odbijanym słupem światła podrzucę na niej nylonową szatę,

bądź jej skrojony maszynowo skrawek...


Uwielbiasz to czynić....

Spoglądać na mnie w trakcie codziennej czynności przy której każdą z nóżek otula przylegająca delikatna przędza...

Uwielbiasz się delektować moim wzrokiem który przyciągnięty powstającym kostiumem podąża za każdym naciągniętym centymetrze rajstop...

Zaniemówić nieraz jeszcze pragnę na twój widok...

Przenikać bez barier twój umysł którym podobnie do cielesnego piękna mnie zawsze karmisz...

Uwielbiam to efektowne wycięcie w mrocznym kostiumie które pod krótką mini spódniczką nie mniej intrygująco działa,

jak jej brak potęgując moją ciekawość...


Pocałunek...

Czy zawsze mamy zamknięte oczy...

Moje są nienasycone...

Uwielbiają z ciekawości podglądać twoje powieki które każdym twym oddechem delikatnie poruszane budzą najpiękniejszą porę roku...

Pomiędzy wargami tańczą walca podsycane repertuarem myśli języki...

Naszym ustom  nigdy nie zabraknie pieszczot...
















 Spojrzenie...

Nazbyt krótkie  zaledwie trwające zmianą nieodzownej cząstki w czasie...

Co pamiętasz z mojego wyglądu...?

Niewiele...

Niechlujnie przystrzyżona bródkę z podobną fuszerką zaistniałą pod nosem....

I to wszystko mimo tafli szkła na której znajdowały się nieruchomo ramiona wycieraczek...

A oczy...

Moje oczy pamiętasz...?

Akurat wtedy każdy z nas zamilkł słysząc głos towarzyszącej nam w danej chwili osoby...


Co takiego siedzi nam w myślach...

W twoich trwa potyczka dłoni bo ilekroć będziesz przymierzać cokolwiek w tej przymierzalni,

za moją pokusą nieustannie nakłaniam twe palce do poprawek...


 Milczę...


W ciszy pojawiają się obrazy fantasy które żywią się naszą ciekawością...


Przekleństwo czy dar...

Odparł cień którego imię już nie raz było lekarstwem a widząc przemieszczającą się krętą uliczką elegancko ubraną damę która wyglądała nieziemsko w tym przy krótkim czerwonym płaszczyku....

Za wszelką cenę próbował odwrócić moją uwagę

licząc że wpatrzony w nią zdąży wyrwać coś co przypominało  skrawek bydlęcej skóry którego trzymałem w swej garści...

Nie mogę się skupić...

Odparłem prawie krzycząc w dość ironiczny sposób by jednocześnie zamilknąć widząc w witrynie sklepowej odbicie innej kobiety która zakrywając skrzętnie swoją twarz próbowała zerknąć na wystawiony towar.

Nie było by w tym nic nadzwyczajnego gdyby sklep oferował typowy damski asortyment ale w tej opowieści wszystko jest możliwe....

Staliśmy bowiem przed stoiskiem w którym właściciel sprzedawał przeróżne narzędzia do obróbki mięsa.

Pomyśleć....

Powiązać w jakikolwiek sposób myśli obserwując całą tą sytuację...

Przyznaję że sam miałem dreszcze...

Zmuszony niejednokrotnie przez los nie mogłem skupić nad dalszym losem pochwyconej tajemniczej mapy, 

wciąż mój wzrok podążał za tajemniczą nieznajomą która w końcu rozmyła się tak szybko jak się pojawiła.


Pojechaliśmy pod stary młyn poszukując tak naprawdę czegoś niemożliwego a co autor umieścił go tam celowo symbolizując koło które z impetem topiło szczeble w źródlanej głębinie.

Wpatrzony w otchłań próbowałem sobie wyobrazić coś czego nie mogłem zawsze dostrzec i nagle powita myśl zasugerowała bym się dobrze przyjrzał samym szczeblom. Nie będzie to wcale takie łatwe, odezwał się podświadomie cień który w odległości sążnia zawsze mi towarzyszył...

Niewiarygodne dodał gdy on jako pierwszy mógł dostrzec delikatne wyżłobienia na deskach które powstawały zapewne latami układając się w pewną animacje tworząc żyjące sceny napędzane zwykłym wodnym mechanizmem... Niejednokrotnie próbując przyjrzeć się dokładnie każdemu ze szczebli miałem wrażenie powstawania coraz to innych zarysów chyba tylko po to by zmylić mój umysł..


Nawet nie zdałem sobie sprawy gdy mgła kołysząc się zwiewnym powiewem sprowadziła już nad nami zmierzch...

Powstająca szarówka skłoniła nas do opuszczenia tego miejsca lecz  wsiadając do wehikułu który stał wciąż na rozdrożu dróg, 

woźnica zamiast obrać kierunek do mojego kwatery pognał powóz w nieznane jeszcze miejsce.

Zatrzymaliśmy  nieopodal pewnej kamienicy która raczej była znacznie oddalona od miejsca w którym  się zameldowałem...

Próbowałem wypytać co miał na myśli przywożąc mnie tutaj lecz on tylko się uśmiechnął diabolicznie i odjechał  pośród zapalanych dopiero latarni które  z pędem rumaków przygasły.

No cóż wyszeptał cień którego poświata zgasła wraz z utratą słonecznego światła,

sam zadarłem głowę do góry licząc nie tyle co blask oświetlający niemrawe pomieszczenia,

a także o spokój i zdrowie.

Skrzypiące drzwi zawsze były atutem gdy chodziło nie tylko wzrost ciśnienia...

Tak samo jak ten pomruk 

i ciemność chyląca każdy płomień jakby w pokłonie dla niej chciała mi najwidoczniej coś zasugerować.



Co czujesz  gdy jesteś korytarzem wiedziony...

Co czujesz zatapiając się w ciemności...

Twoja cierpliwość wystawiana na próbę w końcu przynosi ulgę,

by ponownie wezwać serce do szaleństwa....

Niczym się zorientujesz gdzie jesteś minie wieczność pełna pikantnego zgiełku i o dziwo męskiego lamentu...

Nakręcany spektakl żądz...

Tak bym to próbował nazwać coś takiego gdzie nie widząc powodu zaistniałej sceny słychać było wpierw postukiwanie podnóży kozła na którym za moment bezbronną kobietę zakapturzony mężczyzna brutalnie pieprzył...

Dopiero w tej chwili do narządu słuchu dotarł wspominany wcześniej za przedzielonego kotarą pomieszczenia samczy skowyt. 

Nie widziałem tego co moje myśli pochłonęło a chcąc prawie natychmiast  zawrócić, pchnięty zostałem do drzwi za którymi były schody i popychany wciąż do przodu wspinałem się ku górze...



Teatr...

Jedynie to słowo umknęło mi wchodząc do tej starej kamienicy... Nawet nie zdążyłem dokończyć swojej teorii gdy cudze dłonie wepchnęły mnie w boczne pomieszczenie i zamykając skoblem drzwi uwięziły bez możliwości kontrataku...

Jak się okazało była to jedna z kilkunastu lóż tworzących okrąg z którego był ten sam widok na pustą już scenę...

Powiadają wielcy żeby ujrzeć prawdę trzeba dostrzec coś co ponoć skrywa fantazja, a wtedy ujrzysz to za kurtyną wszelkimi zmysłami rządzi...


Ten dźwięk który docierał stopniowo fascynując umysł... 

Niczym zaczął kształtować kobiecą postać którą dano mi już dziś w południe poznać,

wciąż tak bardzo  tajemniczą, rzekłbym pochlebnie ją nazywając czarną wdowa której serce w kamień zaklęte a jej myśli grozą wystukują brzmienie na nie młodym już rzemiośle.


Znana nam jest wyjątkowa delikatność której dotyk z wyważoną lekkością potrafi sprawić że każde z poczynionych muśnięć zdolne są wywołać na skórze dreszcze...

 A jakie są kobiece palce komponując właściwy akord na fortepianie który wpierw zachwycał unosząc się ponad arkadę,

by po chwili ulec najdziwaczniejszym przeobrażeniom będąc zagłuszany przez męską żałosną tonację...

Życie jest jak ruletka....

Przywoławszy mnie w swoim umyśle kobieta wskazała na stolik znajdujący się w każdej loży który rzekomo pod spodem skrywał szufladę. 

Wnętrze zawierało niewielkiej wielkości zapakowany aksamitem przedmiot który okazał się miniaturą gry hazardowej....

Nie miałem ochoty spełnić jej zachcianki a czując moją wyraźną niechęć na pewno nie zamierzała zwlekać i sama wykonała ruch wprawiając koło w szaleństwo...


Była bardzo podniecona tym co teraz miało się wydarzyć, 

a każdy następny numerek aż kipiał żądzą zadawania bólu przywiązanemu za kurtyną nagiemu mężczyźnie.

Czy widziała się w tej roli podchodząc do stojącego wieszaka  

by przyodziać pachnący świeżością fartuch rzeźnika i  sięgnąć po pozornie przypominający kosmetyczny przyrząd który miał posłużyć wywołaniu bliżej nieokreślonego dotąd bólu...

Mimo wyzwisk na jej temat nawet na chwilę nie zawahała się łapiąc jego dłoń w swe szpony i z całej siły zaczęła wydzierać z każdego palca płytkę paznokcia.

To nie był krzyk samca...

To nawet nie był głos który by utrzymywał się na skali...

Po raz kolejny zerknęła z ciekawości w górę bym poczuł jej wzrok wiedząc że nie mogę jej powstrzymać...


 Jak to możliwe że za każdym razem rozbrzmiewał podobny utwór, czasem nie co chaotycznie wyduszany nie tylko z ofiary która pozostawała jeszcze przy życiu,

ale także w skutek upijania wina przez nieznajomą damę która prawie zawsze podchodząc do fortepianu dobierała dla danej osoby właściwy urywek ....


Mężczyzna na krześle coraz bardziej przypominał chybione dzieło sztuki które mimo wszelkich poprawek miało ten sam defekt...

Ponoć wielki miał interes chichocząc wyszeptała...

Na próżno szamotał się gdy w tym samym czasie ona z uśmieszkiem na twarzy szarpiąc skrawkiem materiału które  jeszcze zakrywało jego przyrodzenie zostało jej w dłoni...


 Jak wygląda moje biuro.... Jak zwykle przepełnione wyślizgującymi  się spod sterty dokumentów kartkami których nie nadążam zbierać...

Czy warto zadawać sobie pytanie kim jestem wodząc swym wzrokiem po niewielkim pomieszczeniu starej kamienicy...

Dyskusje z samym sobą przerywa tekstowa wiadomość która dociera poprzez uznawane dziś muzealne urządzenie.

...Kwadrans po dwunastej w tym samym miejscu....

Pamiętam jak pierwszy raz  dotarłem pod wskazany adres...

Punktualność była wskazana lecz nie można było tutaj znaleźć się wcześniej niż w wyznaczonym czasie...

Dlaczego...

Chyba jeden z najbardziej przychodzących powodów tegoż instruktażu można zaobserwować wysiadając w obrębie migoczącej ulicznej latarni która akurat stała zamontowana pomiędzy wąskim przejściem pomiędzy budynkami...

A było tam jaskrawo od mieniących się ozdób na damskiej garderobie,

tudzież na samym dole gdzie każdą nóżkę zdobił obcas...

Dla każdej uśmiechniętej i ochoczo zachęcającej był to bardzo pracowity początek nocnej rewii stąd nie trudno jest sobie wyobrazić jak wszystkie reagowały widząc obok siebie nieznajomego mężczyznę...


Nie ma jak trafić szóstkę gdzie z apetytem strosząc się w zwiewną koronkę wyciągają do ciebie swe dłonie...

I akurat w tym momencie musiała zgasnąć latarnia a chwilę później  na końcu przejścia mrok jakby rozbłysł  jawiąc żywym płomykiem ognia tuż na wysokości klatki piersiowej...

Stojący w ciemnościach mężczyzna raptem co odpalił cygaretkę po kilku wdechach wyrzucił ją na ziemię i tak samo szybko zgasił podeszwą niedopałka...

To był on w nieco mniej stylizowanej odzieży używanej na co dzień dla wiernych....

Na pierwsze z moich pytań nie otrzymałem odpowiedzi domyślając się że nie powinienem jego w ogóle zadawać.... 

Coraz rzadko spotyka się  z prawdziwego powołania uduchowione osoby których skarbnica tak na prawdę zawiera bezcenny dar w przeciwieństwie do naśladownictwa innych pławiących się w luksusie..

Czytając wśród urywków podświadomości...

Pokazał bym ci przyszłość która zamrożona na tafli starożytnej ryciny w księżycowej pełni pęka rozsypując się na kawałki...

Pokazał bym ci spiętą  historię poprzez zadry mocną nicią skrywane  jej zwoje których od wieków są pilnie strzeżone przez jedno z najważniejszych królestw...

Przez ten czas liczyłem na zmianę bez krzty wzbogacenia się na ludzkiej krzywdzie,

a oni jedynie zajmując ich myśli wmawiają że wszystko to otrzymując z datków poświęcają na modlitwę za tych co kierując się światłem wzbili się ku górze jak najszlachetniejsze z gołębic...


Do ciężkiej orki byście się wzięli,

a nie do jadła na które dotąd ubodzy zasłużyli.... ... .




 



 


Mógłbym się przedstawić kiedy
minęliśmy się na zakolu drogi prowadzącej do innego wejścia  wielkopowierzchniowego centrum....
Oboje kroczyliśmy spokojnym tempem do chwili gdy blask stojącej obok dekoracyjnej latarni nieco ukazał naszego oblicza...
Moje wyrażało niebywałą ciekawość przybierających na sile na twoich policzkach purpurowej barwy...
Prawda...
Oddech wyrównał się dopiero kilka metrów dalej jednocześnie wyznaczając bezpieczną odległość...
On wie...
Może powinnaś ochłonąć przysiadając na pobliskiej ławce której to lakierowane deski momentalnie spowodują swoim chłodem powrót do rzeczywistości...
Prawda...
Niemożliwe wydaje się zawsze zjawiskiem które nie pozwala zapomnieć,
szczególnie gdy cię obcy mężczyzna zastanie w chwili najbardziej wyszukanych doznań... 

 Mieszkam w lesie...

Może niedosłownie widząc przez okno balkonowe  powiatową drogę,

ale to nadal ta sama kraina otoczona przez zewsząd zalesionym pasmem....

Nieraz już wspominałem że nieopodal są tętniące swoim życiem stawy których napełnia maturalne źródło z wnętrza ziemi...

To było by na tyle określając cichą okolicę w której mieszkam już prawie 20 lat...

Skupmy na chwilę w temacie wody...

O każdej porze roku można doświadczyć piękna wydobywającego się pośród podrośniętych brzegów każdego ze stawów....

O każdej porze także można zaobserwować życie wszelkiego rodzaju przenikającą barwną florę owadów tudzież skrytych w niej  drapieżników.

Niekiedy najbardziej cierpliwe oko dostrzec  jednak może coś tak tajemniczego iż prawie od razu umysł rozpędza dotąd spokojne bicie serca...


Szelest...

Czy to w pędzie każdym krzewem spłoszony samiec nie bacząc na ciernie gnał by potem wpaść zanurzając się w otwartą wodną głębinę...

Czy innym razem jedynie słychać było odgłos dzikich kaczek które czując niebezpieczeństwo uniosły się pomiędzy nachyleniem młodych rozwiniętych do tafli gałęzi...

Czy nastanie cisza w której słychać poruszający się w naszej klatce piersiowej oddech do zaistniałej sytuacji....

Podpłynęło coś...

Pozostawiło ślad zebranego pod wpływem przemieszczania po dnie brunatnego poszycia...


Słyszysz...

Ponownie twoje serce zaczyna wariować...

Skóra w dotyku z wolna spływającymi kroplami wody spiętrza się miejscami próbując opanować dreszcze..


Choć raz mógłbym odwrócić się i spojrzeć mrocznej istocie w twarz...

Pomiędzy opuszczonymi pasmami włosów które skrywały jej wzrok dostrzec mieniący się zmienną barwą jej kolor oczu który już na samym początku wywołał by mieszankę zachwytu ze strachem....

A jednak wolałem poczekać na docierające do mojej podświadomości przywitanie które zgadując nie tylko nagłą potrzebę,

przybierało w zależności od upodobań melodyjną językową tonację.... 

To tylko pomocnik drwala...

Tak bym określił starego kawalera do którego ostatnio miałem urazę...

Przez lata przymykałem oczy na jego postać która przymilając się do moich bliskich pożyczała drobne by się jak zawsze upić....

Nie powiem...

Oddawał zawsze w terminie przyjeżdżając do nas...

To skąd ta niechęć która próbuje zmienić jego przeznaczenie...

W myślach pojawia się czynność która pod wieloma czynnikami zwabia kogoś w inne miejsce,

gdzie w tym przypadku może to być dom pijackich schadzek....


Jakie to uczucie mając wrażliwość która mogła by łzami zapełnić niezliczoną ilość stągwi...

Obaj nie wyróżniamy się w tłumie,

a szkoda widząc tuż po zmroku twoją mimikę twarzy...

On...

Ono...

Czy najbardziej pożądana...

Spowiedniczka której powierzam swoje myśli,

także takie przy których osławiona instytucja ileż by intencji nie wykonała nic nie zyska dla zwykłych beneficjentów,

to ona na spokojnie ciebie wysłucha...

Wracając do treściwej odpowiedzi na zadane pytanie trudno przewidzieć gdzie ścięte przez drwala drzewo poleci...

Żal mi takiej człowieczej jednostki która szukając szczęścia w swoim żywocie,

w zamian dostaje taki zdradliwy nałóg...











 

 Patrzyłem...

Czy kiedyś mi się znudzi to spojrzenie w którym  na twej twarzy po chwili gości intrygująco sycący uśmiech...

Zawsze będę patrzył...

Przenikał swoimi oczami zwichrowane pasma włosów,

by nagle przenieść wzrok na apetycznie wyglądający tyłeczek...

Daj dotknąć...

Głęboko mruczę wyszeptane słowa których kilka razy nie muszę powtarzać czując wkrótce kolejny odwzajemniony uśmiech...


Jestem...

Oboje jesteśmy grzechu warci

i tegoż poetyckiego artyzmu którego składniki przyspieszają spokojny nurt naszego oddechu....

Czy wystarczy napoić swe oczy twoim nagim ciałem którego choćby wieczorem na nowo

 z pościeli powoli odkrywam...

I stać się...

I być niezauważonym kochankiem to już nie pragnienie które podstępnie poprawiając ogrzaną tobą puchową poszewkę odsuwam 

pozostawiając sobie przedstawiającą wypiętą  ponętnie pupę... 

Dopiero teraz znane sformułowanie nabiera pieszczotliwego spełnienia...

 


 

Aż strach pomyśleć widząc ciebie krzątającą się po naszej pracowni...
Tego część...
Tamtego kilka łyżeczek...
Do tego beczka źródlanej wody...
Całość przepisu strzeżona jak większość koronkowych niespodzianek w twojej garderobie....
Czas...
W tym miejscu trwa dojrzewanie składników gdzie spod nakrycia najważniejszego gąsiora widać tańczącą ku górze aromatyczną smugę...

To którą karafkę ręcznie udekorowaną zmysłową bielizną postawisz na stole...
Czy tą której nie masz w tym momencie na sobie...

Czy to sukienka której krój z ledwością zakrywał mieniącą się parę koronek...
Taka delikatna jak twe ciało...
Nikt by nie uwierzył że damska długa koszula...
Zapewne materiał z którego wykonano część kreacji  mógłby w każdym momencie spłynąć po nagiej skórze wywołując najdelikatniejszy dotyk...
Uwielbiam gdy nakrywasz do kolacji...
Jak zapraszasz  jak zawsze swoim seksapilem który skrywany w  niejednej karnawałowej masce spogląda  się w moją stronę...

Jak rozpoznać bukiet doszukując się wśród z wolna docierającego do kubków smakowych winnego potoku...
Czy patrząc na opalone ciało,
będzie nam dane z łatwością przywołać włoską plażę na której kruszec przebył bardzo daleką drogę,
by znaleźć miejsce w naszyjniku na twojej szyi...

Tak jak moje usta co im dłonie odsłoniły pulsującą jedną z wielu nici prowadzących do odwzajemnionej przyjemności...
Gorąco...
Gorące wymykające się przesmykiem powietrze oddychającej klatki piersiowej...

Złaknione swawolą dłonie licząc oddech znalazły się pod szatą,
gdzie opuszkami palców żarliwie zanurzyły się pomiędzy płatkami szparki...
One już były nasączone...
One tak szczególnie
i najczęściej skrywane przed obcym dotykiem....

Kuszenie prawie zawsze zaczyna się niewinnie..
Niejeden raz okrężnie wykonany ruch bioder podsyca pobudzony organ który za wszelką cenę powstrzymuje buzującą  w sobie salwę podniety...
Ten twój taniec...
Czy jestem w stanie nadążyć...
Czy jestem w stanie wzrok wyostrzyć za przenikającym cienki materiał wyniosłych  sutków...
Kuszenie trwa a razem z nim podążają moje oczy oczekując wybranej przez ciebie chwili gdzie oczywiście znajdziesz się w  tym wirze w odpowiedniej pozycji...
Bo wpierw twarzą w twarz,
gdzie onieśmielone lica tajemniczy uśmiech próbowały utrzymać,
by w końcu skupić swe oczy w ciemności zasłon pozostawiając mi wypięte swe jędrne kształty...


Tutaj...

W tej nieocenionej dla nas chwili nie będzie ci dano ujrzeć przed nosem utalentowanego wierzchołka fallusa...

Jeszcze nie teraz choć wyobraźnią może akurat taki zarys przewiduje rozchylając powoli twe usta...

Owinąwszy moje zmysły liną rozpusty przylgnąłem do ciebie jak magnes...

Wyciągnięte dłonie skryte między udami docierając do swobodnie podrygującego biustu uchwyciwszy każdą z dorodnych piersi jedynie ich musnęły...

W tym samym czasie trwał skupiony pomiędzy twoimi pośladkami kulinarny spektakl...

W oddali pomiędzy prześwitem zasłon balkonowego okna można było nie tylko uchwycić lustrzane odbicie zapalonych świec...

Twój skryty wyraz twarzy wyrażający się częstą zmianą barw po uchylone usta bądź przegryzaną wargę....


Kąsałem wciągając powoli pojmany płatek twojej róży,

by po chwili czując swoją wolność mógł powrócić do szalejącego na ściankach wilgotnej szparki podniecenia...

Uwielbiam taką kolację...

Odrywając się od czułej degustacji słychać było mój głos po którym dłonie powracały od sterczących sutków i nie zważając na nic lądowały w pędzie klapsa na twoich pośladkach...

I znów przylgnąłem wyciągniętym na wskroś językiem który w takt pochylania klatki piersiowej wbijał się swym koniuszkiem do każdej z bram...

Do tej bardzo wilgotnej która zapoczątkowała rejs po wzbudzonej fali doznań...

Do tej ciasnej która nie znając dotąd takich pieszczot powoli próbowała do całej ciebie dołączyć....



 Czy można zliczyć ilość westchnień które nasycone cedzoną sylabą w twych ustach niepoprzestają się dokształcać w tej dotkliwiej ewolucji...

Czy każdy klaps jest nagradzany pieszczotą łechtaczki której nie pozwolę ostygnąć....

Czy to ta chwila gdzie całe ciało wić się zaczęło z aplauzem skupionym w mych ustach....

To był twój...

To był dzisiejszego wieczoru pierwszy i nieostatni dobrany orgazm... 


 







 











Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...