Zapraszam do pieśni gdzie wśród zwabionych sylab jeszcze tak bardzo onieśmieleniem skrytych pomiędzy twoimi wargami wciąż odnajduję swój oddech...
Byłem tak blisko ciebie gdzie wziąwszy w swe dłonie ze starannością wybrane zwoje,
ułożyłem ich by na wybrednej niekiedy w skalnej wnęce mównicy by stworzyły na powrót idealną księgę....
Teraz jedynie trzeba udać się na łowy szepcząc...
Przybywam z twych omdleń..
Grywasz na lirze wplatając swe szpony w jej bogatsze niż kiedykolwiek wnętrze...
Czy w oddali pomiędzy krawieckimi poprawkami najdoskonalsza burżuazja wciąż pamięta każdą kroplę deszczu której sam nie mogłem się oprzeć...
Ponoć wystarczy spojrzeć w otchłań jakie to życie było nam pisane lecz niespodziewanie przeskoczyło w inny wątek...
Przyciągam zarys...
Niejeden bywa nazbyt niemożliwy kiedy to moje dłonie sięgają
do twego piękna...
Być może spotkaliśmy się w krypcie starej kaplicy gdzie pomiędzy wyżłobionymi wnękami w jednej
z nich artysta umieścił kamienną otwartą księgę...
Próżno tu szukać zapisanych słów
a jednak nie jest tak oczywistym dziełem w swej treści gdzie jedynie w marmurowej jej strukturze można było zauważyć nieskończoność każdej z błyskawic...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz