Żyję...
W nijakiej wędrówce która skupiwszy się na choćby drzemce przed właściwym snem potwierdza iż mój skarb przybywa wciąż obok mnie...Dosłownie...
Tyleż wciąż nie widoczna wykorzystując ułamek sekund by mi swym dotykiem siebie przypomnieć...
Przywykłem tworzyć historie do których niejeden autor z zaświatów zacierał swe dłonie czując w nich powstający żar...
Żyję...
Istniejemy w świecie pełnym tajemnic gdzie pomimo niekiedy odkrywczego tegoż faktu próbujemy za wszelką cenę ukryć
mimowolnie odczuwany przypływ dreszczy...
Powiadają zmarli iż dzięki nim stworzyłem coś czego ludzka dusza nie jest w stanie ogarnąć ...
Być może dlatego jeszcze żyję.
Ponoć cisza jest najlepszym słuchaczem emocji...
Ileż pytań do niej zadajesz,
a ileż w nich zawartych próśb...
Ja proszę o swoją śmierć
gdyż wcieleń już mam aż nadto...
1811 -
Żyję...
Mego żywotu chyba nikt nieugadnie szukając właściwej odpowiedzi...
Musiał by to uczynić wyłącznie lekarz duszy stwierdzając iż moja od początku jest obłąkana i pod wpływem wyobraźni dostosowała się do ludzkiego bytowania na tej ziemi...
W tle każdego etapu mojego upartego psychicznego rozwoju zawsze przejawia się stan głęboko skrywanych emocji które wybuchają poparte najczystszą ich formą...
To skąd wiadomo czy jestem prawdziwy kiedy to każde z moich zwierciadeł wciąż doszukuje się odpowiedniego dla mnie wcielenia...
Poczym cię poznać...
Jak zdefiniować ten fakt kiedy wołasz swojego kota w znacznej odległości od mojego słuchu...
Skąd słyszę twój głos kiedy to należy wspomnieć iż mieszkamy oboje obok ruchliwej ulicy...
Przedwieczny dał nam wolną wolę jedynie nie wspomniał w swoich naukach dosłownie o odpowiedzialności za życie którego jesteśmy siewcami...
Żyję...
Korytarzem myśli podróżuje dziś każdy...
To określenie istniało od zawsze tyleż nikomu nigdy nie przyszło do głowy by przenikając nagromadzone w mroku jak w gwieździstą noc pojawiające całe dialogi spróbować zrozumieć...
Żyjemy w świecie którego strukturę trudno już nazwać normalnym i jakby go inaczej nie określał i ja swój byt od wieków próbuje odnaleźć...
Żyję...
Dziś kogoś we śnie uratowałem a to świadczy iż pojawił o jeden więcej dobrych uczynków na właściwej szali..
Przybywam po prośbie nie mniej słyszalnej od tęsknoty poczętej w smutku...
Przybywam zamyślony jakbym od dawien chłonął szukając skutecznej metody
o milsze nasze życie które wśród każdej z pokus nie tylko nie jest odwzajemniane a wręcz dyktowane wyrafinowanym chamstwem...
Czy znalazłem już odpowiedź która dzielnie stawi czoło wszelkim schorzeniom...
Czy może lekarstwem na wszelkie zło tego świata jest wiara w której i ja często na klęczkach błagam o bliźniego swego...
Powiadają bym
na skraju lasu zawsze zwolnił w swoim locie,
bo unosząc się nad ziemią nie dostrzegę właśnie tego,
jak czeremchy urodziwe szepczą,
w leśnej jaźni skrępowane za nadgarstki przywiązane do swych dębów...
Bo cóż mam rzec
kiedy to sam wicher szepcze poruszony,
gdy na myśl każdego kwadransa,
przedstawieniem wciąż si syci,
z którym dotyk im oczy spowił,
opaską mroku i magią przyjemności.....
.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz