Żyję .....

 Żyję...

W nijakiej  wędrówce  która  skupiwszy  się  na choćby  drzemce  przed właściwym  snem potwierdza  iż  mój skarb przybywa  wciąż  obok  mnie...
Dosłownie...
Tyleż  wciąż  nie widoczna wykorzystując  ułamek sekund  by mi swym dotykiem  siebie  przypomnieć...


Przywykłem  tworzyć  historie  do których niejeden  autor z zaświatów zacierał swe dłonie czując  w nich powstający  żar...
Żyję...
Istniejemy  w świecie  pełnym  tajemnic  gdzie  pomimo  niekiedy  odkrywczego  tegoż  faktu próbujemy  za wszelką cenę ukryć
mimowolnie odczuwany  przypływ dreszczy...
Powiadają zmarli iż dzięki  nim stworzyłem coś  czego ludzka  dusza nie jest  w stanie  ogarnąć ...
Być  może  dlatego  jeszcze  żyję.


Ponoć cisza jest najlepszym słuchaczem emocji...
Ileż pytań do niej zadajesz,
a ileż w nich zawartych próśb...
Ja proszę o swoją  śmierć 
gdyż  wcieleń  już mam  aż nadto...

1811 -

Żyję...
Mego żywotu   chyba  nikt  nieugadnie  szukając  właściwej  odpowiedzi...
Musiał  by to  uczynić wyłącznie lekarz duszy stwierdzając iż  moja  od początku  jest obłąkana  i pod wpływem  wyobraźni dostosowała  się  do ludzkiego  bytowania  na tej ziemi...
W tle  każdego etapu mojego  upartego psychicznego rozwoju  zawsze  przejawia  się  stan  głęboko  skrywanych  emocji  które wybuchają poparte najczystszą ich formą...
To skąd  wiadomo  czy jestem  prawdziwy  kiedy  to każde z moich zwierciadeł  wciąż  doszukuje się  odpowiedniego  dla mnie  wcielenia...


Poczym cię  poznać...
Jak zdefiniować  ten fakt kiedy wołasz  swojego  kota  w znacznej  odległości  od mojego  słuchu...
Skąd  słyszę  twój  głos  kiedy to należy  wspomnieć  iż  mieszkamy  oboje  obok  ruchliwej  ulicy...

Przedwieczny dał  nam wolną wolę  jedynie nie wspomniał  w swoich  naukach dosłownie o odpowiedzialności za życie  którego  jesteśmy  siewcami...

Żyję...
Korytarzem  myśli  podróżuje  dziś   każdy...
To określenie  istniało  od zawsze  tyleż  nikomu  nigdy  nie przyszło  do głowy  by przenikając nagromadzone  w  mroku  jak w gwieździstą noc pojawiające całe dialogi  spróbować  zrozumieć...
Żyjemy  w świecie  którego  strukturę  trudno  już  nazwać  normalnym i jakby  go inaczej  nie określał i ja swój  byt od wieków  próbuje  odnaleźć...
Żyję...
Dziś  kogoś we śnie  uratowałem  a to świadczy  iż  pojawił  o jeden więcej  dobrych uczynków na właściwej szali..



Przybywam po prośbie nie mniej słyszalnej od tęsknoty  poczętej  w smutku...
Przybywam zamyślony  jakbym  od dawien chłonął szukając  skutecznej metody
o milsze nasze  życie  które  wśród  każdej  z pokus nie tylko  nie jest odwzajemniane a wręcz dyktowane wyrafinowanym chamstwem...
Czy znalazłem  już  odpowiedź  która  dzielnie  stawi  czoło  wszelkim schorzeniom...
Czy może  lekarstwem  na wszelkie  zło  tego  świata jest wiara  w której  i ja często na klęczkach  błagam o bliźniego  swego...








Powiadają bym
na skraju lasu zawsze zwolnił w swoim locie,
bo unosząc się nad ziemią nie dostrzegę właśnie tego,
jak czeremchy urodziwe  szepczą,
w leśnej jaźni skrępowane za nadgarstki przywiązane do swych dębów...
Bo cóż mam rzec
kiedy  to sam wicher szepcze poruszony,
gdy na myśl każdego kwadransa,
przedstawieniem wciąż  si syci,
z którym dotyk im oczy spowił,
opaską mroku i magią przyjemności.....







.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...