Stare krzesło z wytartym przez burżuazję siedziskiem...
Na oparciu pomiędzy tapicerowanymi szczeblami czuć kwiatową woń...
Przetrwała niezliczoną ilość lat,
a pojawiła się tam wsiąkając z mokrych włosów nieprzyzwoitej ciebie....
Czy siądziesz na nim ponownie emanując wygiętym do kierunku moich dłoni nagim ciałem...
Miniony czas...
W nim niedorzecznych brakowało zachowań z którymi dziś nasza przyjemność obcuje...
Nawet najbardziej fascynujący erotyk którego skrywało wnętrze twego wierzchniego płaszcza wydawał się bezbarwnym pozbawionym dotyku spełnieniem...
Czy teraz nastał mrok który kojarzony z niejednym pragnieniem zwabia nas do jak najbardziej wymyślnej perwersji...
Mrok...
Nie jest tajemnicą koronkowe wykończenie delikatnych pończoch które odważnie wyglądają z pod każdego materiału stanowiącego twoje odzienie...
Dziś wpadłaś na pomysł z tym oto płaszczem którego poszewka była wielce zadowolona bezpośrednio goszcząc w swej jednolitej szacie nagie twe dreszcze...
Z pewnością w dotyku iskrzyło....
Stare krzesło...
Z jego siedziskiem związany jest niejeden wątek który nacechowany sprawcą pieszczot zwabia kobiece piękno...
I tak kiedy siadasz na nim okrakiem odsłonięte walory silnymi udami oparte,
spiętrza ten właściwy dreszcz biegnący jak sprinter twoimi plecami...
Tu prócz niego co chwyta w nawrocie za każdą pierś które wyczuciem starają się wyglądać sutkiem przed szereg obitych materiałem żeber słychać metaliczny dźwięk...
Już czas...
Stare krzesło...
Jest niczym spuścizna zebranych przez wieczność tajemnic...
W tle słychać sznur furczenia ogniw...
Jeszcze ich nie widać a jedynie czuć na twych rozpalonych policzkach...
I tak za każdym razem gdy zbliżone lśnią mnóstwem gwiazd w twoich oczach,
nagle przywołują trwogę po której chcąc nie chcąc w omdleniu
zmieniwszy swą pozę,
nieświadomie prężysz swe wzgórza...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz