Milczę...


W ciszy pojawiają się obrazy fantasy które żywią się naszą ciekawością...


Przekleństwo czy dar...

Odparł cień którego imię już nie raz było lekarstwem a widząc przemieszczającą się krętą uliczką elegancko ubraną damę która wyglądała nieziemsko w tym przy krótkim czerwonym płaszczyku....

Za wszelką cenę próbował odwrócić moją uwagę

licząc że wpatrzony w nią zdąży wyrwać coś co przypominało  skrawek bydlęcej skóry którego trzymałem w swej garści...

Nie mogę się skupić...

Odparłem prawie krzycząc w dość ironiczny sposób by jednocześnie zamilknąć widząc w witrynie sklepowej odbicie innej kobiety która zakrywając skrzętnie swoją twarz próbowała zerknąć na wystawiony towar.

Nie było by w tym nic nadzwyczajnego gdyby sklep oferował typowy damski asortyment ale w tej opowieści wszystko jest możliwe....

Staliśmy bowiem przed stoiskiem w którym właściciel sprzedawał przeróżne narzędzia do obróbki mięsa.

Pomyśleć....

Powiązać w jakikolwiek sposób myśli obserwując całą tą sytuację...

Przyznaję że sam miałem dreszcze...

Zmuszony niejednokrotnie przez los nie mogłem skupić nad dalszym losem pochwyconej tajemniczej mapy, 

wciąż mój wzrok podążał za tajemniczą nieznajomą która w końcu rozmyła się tak szybko jak się pojawiła.


Pojechaliśmy pod stary młyn poszukując tak naprawdę czegoś niemożliwego a co autor umieścił go tam celowo symbolizując koło które z impetem topiło szczeble w źródlanej głębinie.

Wpatrzony w otchłań próbowałem sobie wyobrazić coś czego nie mogłem zawsze dostrzec i nagle powita myśl zasugerowała bym się dobrze przyjrzał samym szczeblom. Nie będzie to wcale takie łatwe, odezwał się podświadomie cień który w odległości sążnia zawsze mi towarzyszył...

Niewiarygodne dodał gdy on jako pierwszy mógł dostrzec delikatne wyżłobienia na deskach które powstawały zapewne latami układając się w pewną animacje tworząc żyjące sceny napędzane zwykłym wodnym mechanizmem... Niejednokrotnie próbując przyjrzeć się dokładnie każdemu ze szczebli miałem wrażenie powstawania coraz to innych zarysów chyba tylko po to by zmylić mój umysł..


Nawet nie zdałem sobie sprawy gdy mgła kołysząc się zwiewnym powiewem sprowadziła już nad nami zmierzch...

Powstająca szarówka skłoniła nas do opuszczenia tego miejsca lecz  wsiadając do wehikułu który stał wciąż na rozdrożu dróg, 

woźnica zamiast obrać kierunek do mojego kwatery pognał powóz w nieznane jeszcze miejsce.

Zatrzymaliśmy  nieopodal pewnej kamienicy która raczej była znacznie oddalona od miejsca w którym  się zameldowałem...

Próbowałem wypytać co miał na myśli przywożąc mnie tutaj lecz on tylko się uśmiechnął diabolicznie i odjechał  pośród zapalanych dopiero latarni które  z pędem rumaków przygasły.

No cóż wyszeptał cień którego poświata zgasła wraz z utratą słonecznego światła,

sam zadarłem głowę do góry licząc nie tyle co blask oświetlający niemrawe pomieszczenia,

a także o spokój i zdrowie.

Skrzypiące drzwi zawsze były atutem gdy chodziło nie tylko wzrost ciśnienia...

Tak samo jak ten pomruk 

i ciemność chyląca każdy płomień jakby w pokłonie dla niej chciała mi najwidoczniej coś zasugerować.



Co czujesz  gdy jesteś korytarzem wiedziony...

Co czujesz zatapiając się w ciemności...

Twoja cierpliwość wystawiana na próbę w końcu przynosi ulgę,

by ponownie wezwać serce do szaleństwa....

Niczym się zorientujesz gdzie jesteś minie wieczność pełna pikantnego zgiełku i o dziwo męskiego lamentu...

Nakręcany spektakl żądz...

Tak bym to próbował nazwać coś takiego gdzie nie widząc powodu zaistniałej sceny słychać było wpierw postukiwanie podnóży kozła na którym za moment bezbronną kobietę zakapturzony mężczyzna brutalnie pieprzył...

Dopiero w tej chwili do narządu słuchu dotarł wspominany wcześniej za przedzielonego kotarą pomieszczenia samczy skowyt. 

Nie widziałem tego co moje myśli pochłonęło a chcąc prawie natychmiast  zawrócić, pchnięty zostałem do drzwi za którymi były schody i popychany wciąż do przodu wspinałem się ku górze...



Teatr...

Jedynie to słowo umknęło mi wchodząc do tej starej kamienicy... Nawet nie zdążyłem dokończyć swojej teorii gdy cudze dłonie wepchnęły mnie w boczne pomieszczenie i zamykając skoblem drzwi uwięziły bez możliwości kontrataku...

Jak się okazało była to jedna z kilkunastu lóż tworzących okrąg z którego był ten sam widok na pustą już scenę...

Powiadają wielcy żeby ujrzeć prawdę trzeba dostrzec coś co ponoć skrywa fantazja, a wtedy ujrzysz to za kurtyną wszelkimi zmysłami rządzi...


Ten dźwięk który docierał stopniowo fascynując umysł... 

Niczym zaczął kształtować kobiecą postać którą dano mi już dziś w południe poznać,

wciąż tak bardzo  tajemniczą, rzekłbym pochlebnie ją nazywając czarną wdowa której serce w kamień zaklęte a jej myśli grozą wystukują brzmienie na nie młodym już rzemiośle.


Znana nam jest wyjątkowa delikatność której dotyk z wyważoną lekkością potrafi sprawić że każde z poczynionych muśnięć zdolne są wywołać na skórze dreszcze...

 A jakie są kobiece palce komponując właściwy akord na fortepianie który wpierw zachwycał unosząc się ponad arkadę,

by po chwili ulec najdziwaczniejszym przeobrażeniom będąc zagłuszany przez męską żałosną tonację...

Życie jest jak ruletka....

Przywoławszy mnie w swoim umyśle kobieta wskazała na stolik znajdujący się w każdej loży który rzekomo pod spodem skrywał szufladę. 

Wnętrze zawierało niewielkiej wielkości zapakowany aksamitem przedmiot który okazał się miniaturą gry hazardowej....

Nie miałem ochoty spełnić jej zachcianki a czując moją wyraźną niechęć na pewno nie zamierzała zwlekać i sama wykonała ruch wprawiając koło w szaleństwo...


Była bardzo podniecona tym co teraz miało się wydarzyć, 

a każdy następny numerek aż kipiał żądzą zadawania bólu przywiązanemu za kurtyną nagiemu mężczyźnie.

Czy widziała się w tej roli podchodząc do stojącego wieszaka  

by przyodziać pachnący świeżością fartuch rzeźnika i  sięgnąć po pozornie przypominający kosmetyczny przyrząd który miał posłużyć wywołaniu bliżej nieokreślonego dotąd bólu...

Mimo wyzwisk na jej temat nawet na chwilę nie zawahała się łapiąc jego dłoń w swe szpony i z całej siły zaczęła wydzierać z każdego palca płytkę paznokcia.

To nie był krzyk samca...

To nawet nie był głos który by utrzymywał się na skali...

Po raz kolejny zerknęła z ciekawości w górę bym poczuł jej wzrok wiedząc że nie mogę jej powstrzymać...


 Jak to możliwe że za każdym razem rozbrzmiewał podobny utwór, czasem nie co chaotycznie wyduszany nie tylko z ofiary która pozostawała jeszcze przy życiu,

ale także w skutek upijania wina przez nieznajomą damę która prawie zawsze podchodząc do fortepianu dobierała dla danej osoby właściwy urywek ....


Mężczyzna na krześle coraz bardziej przypominał chybione dzieło sztuki które mimo wszelkich poprawek miało ten sam defekt...

Ponoć wielki miał interes chichocząc wyszeptała...

Na próżno szamotał się gdy w tym samym czasie ona z uśmieszkiem na twarzy szarpiąc skrawkiem materiału które  jeszcze zakrywało jego przyrodzenie zostało jej w dłoni...


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...