Mrok ...
Zapamiętałem każdy stłumiony dźwięk którego pochłonął kobierzec...
A ty...
Czy zauważyłaś tlącą się woń której spektaklu dotąd sama świeca była widzem...
Nadal nasłuchuje...
Czy twoje stopy przenikając zaczesane sprawnym odkurzaczem włosie były w stanie przemknąć w kierunku wygodnego posłanego łóżka...
I udało im się...
I tak legło tam twoje ciało umyślnie uginając materac bym jak zwykle odczekał ruch klatki piersiowej...
I jak zawsze jako pierwszy wezbrał zaciągniętą przez powonienie smugę unosząc ją w najwyższym stopniu ku górze...
Właśnie taką ciebie uwielbiam...
Mrok...
Czegóż mi braknie pół nagie twe ciało chłonąc...
Czy twego z wielu westchnień co przyciąga ciepło moich dłoni,
choć przyznam nie młodych,
a szorstkich których rys pulsuje wciąż na jedwabistej skórze twoich ud...
Czy to uwielbiasz gdy mrokiem którego jedynie świadkiem jest wędrujący z ciekawości płomyk świecy pomiędzy nasze splecione przyjemnością ciała...
Zawsze trwa...
Mroczny oddech może być nieskrępowany do czasu w którym skrywasz swe usta dłonią,
a jakże oswobodzoną...
Czy nie pragnieniem było poczuć aksamitną w dotyku strużkę ciepłej oliwy która wypłynęła z niewielkiego szklanego dzbanuszka wprost do pieczołowicie zamkniętych wrót,
a jedynie przedsionkiem połączonych z cudowności kwiatem....
Wdech i wydech...
Nosem i ustami...
I oczywiście obłędnie pulsującym anusem który napojony już gotów do działania...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz