Mrok ...

Zapamiętałem każdy stłumiony dźwięk którego pochłonął kobierzec...

A ty...

Czy zauważyłaś tlącą się woń której spektaklu dotąd sama świeca była widzem...

Nadal nasłuchuje... 

Czy twoje stopy przenikając zaczesane sprawnym odkurzaczem włosie były w stanie przemknąć w kierunku wygodnego posłanego łóżka...

I udało im się...

I tak legło tam twoje ciało umyślnie uginając materac bym jak zwykle odczekał ruch klatki piersiowej...

I jak zawsze jako pierwszy wezbrał zaciągniętą przez powonienie smugę unosząc ją w najwyższym stopniu ku górze...

Właśnie taką ciebie uwielbiam...


Mrok...

Czegóż mi braknie pół nagie twe ciało chłonąc...

Czy twego z wielu westchnień co przyciąga ciepło moich dłoni,

choć przyznam nie młodych,

a szorstkich których rys pulsuje wciąż na jedwabistej skórze twoich ud...

Czy to uwielbiasz gdy mrokiem którego jedynie świadkiem jest wędrujący z ciekawości płomyk świecy pomiędzy nasze splecione przyjemnością ciała...

Zawsze trwa... 


Mroczny oddech może być nieskrępowany do czasu w którym skrywasz swe usta dłonią,

a jakże oswobodzoną...

Czy nie pragnieniem było poczuć aksamitną w dotyku strużkę ciepłej oliwy która wypłynęła z niewielkiego szklanego dzbanuszka wprost do pieczołowicie zamkniętych wrót,

a jedynie przedsionkiem połączonych z cudowności kwiatem....

Wdech i wydech...

Nosem i ustami...

I oczywiście obłędnie pulsującym anusem który napojony już gotów do działania... 



 








 






 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...