Patrzyłem...
Czy kiedyś mi się znudzi to spojrzenie w którym na twej twarzy po chwili gości intrygująco sycący uśmiech...
Zawsze będę patrzył...
Przenikał swoimi oczami zwichrowane pasma włosów,
by nagle przenieść wzrok na apetycznie wyglądający tyłeczek...
Daj dotknąć...
Głęboko mruczę wyszeptane słowa których kilka razy nie muszę powtarzać czując wkrótce kolejny odwzajemniony uśmiech...
Jestem...
Oboje jesteśmy grzechu warci
i tegoż poetyckiego artyzmu którego składniki przyspieszają spokojny nurt naszego oddechu....
Czy wystarczy napoić swe oczy twoim nagim ciałem którego choćby wieczorem na nowo
z pościeli powoli odkrywam...
I stać się...
I być niezauważonym kochankiem to już nie pragnienie które podstępnie poprawiając ogrzaną tobą puchową poszewkę odsuwam
pozostawiając sobie przedstawiającą wypiętą ponętnie pupę...
Dopiero teraz znane sformułowanie nabiera pieszczotliwego spełnienia...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz