Zwykłem podróżować w nienagannym stroju którego chroni płaszcz szyty na miarę....
W odpowiednim nakryciu głowy jesteśmy inni niż wszyscy,
a w tym to szczególnie co jegomość wieczności zawdzięcza swój ponadczasowy styl...
Dziś tak jak dawniej palą się latarnie jednak to nie to samo widząc ich białe strumieniowo wysyłane sztuczne światło...
Dziś nie wystarczy pojawić się nagle wystukując na szybie drzwi samochodu trzymaną w dłoni ozdobną rękojeścią laski wieczorne pozdrowienie...
Zwykłem wówczas słyszeć operowy spektakl którego główną diwą była chwilę później mdlejąca kobieta,
a tutaj w przeciwieństwie do wszelkich norm wystraszonym osobnikiem okazał się zaplątany w pasy bezpieczeństwa siedzący za kierownicą mężczyzna..
Strach...
Wszechstronne pojęcie które może przybierać różnorodne fobie a już na pewno nie początek fascynacji dla samej ofiary...
Na zaparowanej szybie widać odbity zarys tajemniczej pieczęci która mimo przetarcia kobiecą dłonią po chwili ponownie pojawia się w tym samym miejscu...
Brzmi intrygująco...
W tym momencie powstaje fragmentarycznie uwidoczniony kształt mojej twarzy pomnażając odczucie skupionych spokojem dreszczy na kobiecym ciele...
Reakcja coraz częściej przyśpiesza budząc do życia każde z towarzyszących emocji jednocześnie powodując nie moc oderwania prawej ręki od chłodnej i wilgotnej szklanej tafli....
Gorąco....
Podświadomość szaleje podpowiadając w umyśle czynności związane z bezpośrednim stanem czynników które nadal się bronią jak także z czymś co można nazwać zniewoleniem...
Czym jest mój dotyk który za pomocą twoich dłoni pragnie dostarczyć sercu powietrza...
Czy w tym celu będzie widać jak usilnie próbujesz dostać się do klatki piersiowej mozolnie walcząc z zapiętym pod szyją kołnierzykiem...
Słychać odgłos szarpnięcia który gubiąc po kolei guziki uwalnia powoli przestrzeń do samego zmysłowego biustonosza...
Jego dodatkowe zapięcie pomiędzy miseczkami błyskawicznie także ulega by po chwili zasłonięta dłonią lewa pierś dwuznacznie zareagowała podnieceniem...
Zabrakło słów pozostawiając uchylone twe usta z których wydobywający się oddech przybierał ulotną parę wodną....
Zabrakło twoich spojrzeń które po właściwej stronie tworząc lustrzane odbicie mogły spostrzec przemierzającą szyję kroplę krwi...
Co napędza każdy współcześnie nazywany mechanizm w naszej głowie...
Czy według zaborczych wad naszą szalę uzupełniamy dobrem zalet...
Dwie noce temu kiedy do mroku zawitał jego kamrat,
przez dłuższą chwilę czułem się ze współtowarzyszem w moim aucie jak wystawowy manekin oświetlany przez zewnętrzne światło reflektorów samochodowych...
Miałem okazję odwzajemnić tym samym bądź wielce poirytowany wyjść na zewnątrz i zmusić nadętą ludzką istotę do okazania nam szacunku,
lecz za radą przyjaciela kontynuowaliśmy nasz dialog...
Dla mnie możesz jeździć nawet czym chcesz,
lecz nie oślepiaj innych użytkowników dróg...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz