Pisane z natury....
Idę przejść, bo ponoć umysł który utracił natchnienie winien odwiedzić stare kąty w leśnej przestrzeni. Niesłychane że w dzisiejszych czasach zerkasz na mapy w telefonie i widzisz nawet wydeptaną ścieżkę.
Gdzie jest jej koniec...
Cisza...
W niej słychać z daleka porywczy ruczaj ze leśnego źródła...
Na niewielkim nasypie wyznaczającym granice państwowego, choć wolałbym użyć słowa bezpańskiego stawu, dosłownie na chwilę przystanę....
Zarośnięty jesteś...
Ilekroć bym to powtarzał,
to nigdy tego nie powinno się wymawiać gdy słońce zajdzie.
Dlaczego...
Może dlatego że przed samym zmrokiem zbiera się widowiskowa mgła...
A może dlatego że w niej skrywana niejedna zbłąkana dusza płynąć starą łodzią, wyskakuje w toń...
W tym samym miejscu wciąż stoję, choć przez pierwszy moment przyznać muszę że nie mogłem opanować dreszczy.
Tam w oddali słychać było nagłe wtargnięcie w topiel...
Ależ oczywiście że mogło być to zwierzę które znęcone żywym jeszcze jadłem skoczyło do wody...
Mrowienie się nasila,
wzrok płata figle,
gdzie się nie spojrzeć nie widać niczego,
a jednak poczuć można podążającą we mgle falę...
Nagle ktoś chwyta mnie za ramię....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz