Ekspresja Nauczyciela...
zacznę opowiadać przydało by się odczuć jeden ze zmysłów.
Słychać w tle gwiżdżący czajnik,
bez odrywania wzroku od lektury widać poruszającą się niespiesznie kobietę.
Czy jej słuch jest w stanie tylko odczytać hałas dochodzący od kuchni,
czy przez przypadek usłyszy spadający pasek z wieszaka w szafie.
Nieistotna pauza,
w waszej codzienności co sekundę jakiś fatałaszek ląduje na uzbieranej na podłodze sporej kupce ubrań.
Odłożona na chwilę książka na marmurowym blacie,
to konieczność, gdy chcemy się napić pysznej kawy.
Zawsze się zastanawiam cóż takiego ciekawego posiadła opowieść, że byłaś gotów sparzyć język. Na szczęście nie doszło do tej czynności, ba miałem w tym swój udział nie tyle zrzucając kolejną bluzkę w szafie, co otwierając jej drzwi na rozcież. Na drugie szczęście filiżanka tylko drgnęła muśnięta przez opuszki palców.
To się nazywa dopiero podryw, w dodatku we własnym mieszkaniu ubiegam się o Twoje względy. Na przekór wszystkiemu to najbardziej przekonujący sposób, byś zwróciła na mnie uwagę.
To niesamowite i mało prawdopodobne że udało mi się Ciebie zwabić. Na przystawkę jeszcze wypadły zapomniane już szpilki...
Ile miałaś wtenczas wiosen,
nie pytam,
dla mnie liczy się chwila w której wystarczy kucnąć...
Ponoć przez barwny stos w nieładzie dostrzec można wszystko,
a jakże miło widzieć Cię w tej pozycji,
aż przyklęknąć zmuszona byłaś by zobaczyć coś więcej.
Światełko w tunelu...
Ten przebłysk raczej pokusą twe oczy zaprasza,
ciut jak lektura w kąt odrzucona,
bo ją masz codziennie,
a moją fantazje teraz...
Czy bez zastanowienia wyciągając dłonie jesteś gotowa sprawdzić lśniący punkt w tak ciasnej już garderobie,
czy wystarczy przekroczyć próg...
Szczęście się do mnie uśmiecha,
powoli Ciebie wciągam,
wyczuwalne w zarysie koszulki sutki miały leżeć spokojnie,
lecz w tej stercie Twojego odzienia,
trafiły na chłodną klamrę od paska.
Z punktu widzenia nijak wytłumaczyć można pojemność tego schowka.
Jeszcze Ci stopy gołe wystają,
gdy w środku dojrzewa obraz.
Pierwsza myśl przez prawie przywarte oko do tajemniczego wizjera odstrasza,
widzisz lustrzane odbicie drugiego które z pomalowaną powieką na Ciebie zerka.
Czy po drugiej stronie ktoś także znajduje nieocenione przejście w inny wymiar.
W pewnym momencie słychać przesuwany mebel, przekazywany obraz aż trzeszczy szorując po tępej podłodze.
Czy nastąpiło już coś czego sam nie przewidziałem...
Przez niewielką szparę widać leżącą na stole kobietę,
to jej jeden z najważniejszych zmysłów mogłaś podziwiać.
Leżąca na plecach kochanica celowo ma zwróconą twarz w kierunku swojej garderoby.
Panujący spokój nie zbyt pasuje do klimatu o którym zapomniałem wspomnieć.
Zwróćmy na każdy szczegół,
bowiem już na samą myśl niczym nieskrępowane Twe ciało zaczyna drżeć.
Po drugiej stronie wysublimowane i delikatne piękno powróz złączył.
Akurat działo się to wszystko, kiedy Ty trzymając w dłoniach odnalezione korale skupiłaś na nich wzrok.
Stopa do kreowanej przez stolarza antycznej nogi,
nie jeden raz już w życiu niejedno widziała,
a to nie wszystko,
pochwycono również nadgarstek tą samą liną i tak powstał akt swawoli nauczyciela.
Wyniesione i całkiem nagie krągłości nadzorował spokojny jeszcze oddech.
Wtedy szepnąłem ci słowa,
że aż chce się was podglądać,
kiedy wpatrzone jesteście na siebie,
a ja jak mistyczne zwierzę uwalniając kilkakrotnie ciekawski aplauz,
zacieram dłonie.
Wasze skupienie przerywają kroki, wyczuwalne drgania włoskiej roboty działają na drewnianą podłogę jak operowy akompaniament.
Już także słychać przyspieszenie którego Twoje serce nie jest w stanie zrozumieć.
Nacisk na klamkę, wyostrzony przez zmysły ruch mechanizmu i w końcu nie nasmarowane zawiasy otwierają drzwi.
Mężczyzna wchodzi do pokoju,
utrzymując kontakt wzrokowy z roznegliżowanym ciałem, podrzuca marynarke na oparcie krzesła.
Przy kolejnym spojrzeniu jego rozporek wypiera podniecona bestia.
Przeoczyłem barek i choć nie jest tak bardzo istotny w tej opowieści, to jednak występuje.
Zbliżony szpikulec do bryły lodu rozbryzguje daleko swoje najmniejsze odłamki.
Czy już wiesz gdzie docierają,
czy są w stanie dotrzeć w najczulsze miejsce...
Aż miałaś przed chwilą ciarki...
Łyk szkockiej zaliczony,
ruchome podbrzusze stopniowo wyhamowuje u każdej z Was oddech...
Ponownie liczymy kroki,
podwinięte mankiety,
a wraz z nimi dłoń która urządza sobie spacer wzdłuż nieokiełznanej prawej nóżki.
To ją celowo pozostawiłem, drapieżną jak Twój wzrok po zmroku...
Ekspresja Nauczyciela...
Niczym zacznę opowiadać przydało by się odczuć jeden ze zmysłów.
Słychać w tle gwiżdżący czajnik,
bez odrywania wzroku od lektury widać poruszającą się niespiesznie kobietę.
Czy jej słuch jest w stanie tylko odczytać hałas dochodzący od kuchni,
czy przez przypadek usłyszy spadający pasek z wieszaka w szafie.
Nieistotna pauza,
w waszej codzienności co sekundę jakiś fatałaszek ląduje na uzbieranej na podłodze sporej kupce ubrań.
Odłożona na chwilę książka na marmurowym blacie,
to konieczność, gdy chcemy się napić pysznej kawy.
Zawsze się zastanawiam cóż takiego ciekawego posiadła opowieść, że byłaś gotów sparzyć język. Na szczęście nie doszło do tej czynności, ba miałem w tym swój udział nie tyle zrzucając kolejną bluzkę w szafie, co otwierając jej drzwi na rozcież. Na drugie szczęście filiżanka tylko drgnęła muśnięta przez opuszki palców.
To się nazywa dopiero podryw, w dodatku we własnym mieszkaniu ubiegam się o Twoje względy. Na przekór wszystkiemu to najbardziej przekonujący sposób, byś zwróciła na mnie uwagę.
To niesamowite i mało prawdopodobne że udało mi się Ciebie zwabić. Na przystawkę jeszcze wypadły zapomniane już szpilki...
Ile miałaś wtenczas wiosen,
nie pytam,
dla mnie liczy się chwila w której wystarczy kucnąć...
Ponoć przez barwny stos w nieładzie dostrzec można wszystko,
a jakże miło widzieć Cię w tej pozycji,
aż przyklęknąć zmuszona byłaś by zobaczyć coś więcej.
Światełko w tunelu...
Ten przebłysk raczej pokusą twe oczy zaprasza,
ciut jak lektura w kąt odrzucona,
bo ją masz codziennie,
a moją fantazje teraz...
Czy bez zastanowienia wyciągając dłonie jesteś gotowa sprawdzić lśniący punkt w tak ciasnej już garderobie,
czy wystarczy przekroczyć próg...
Szczęście się do mnie uśmiecha,
powoli Ciebie wciągam,
wyczuwalne w zarysie koszulki sutki miały leżeć spokojnie,
lecz w tej stercie Twojego odzienia,
trafiły na chłodną klamrę od paska.
Z punktu widzenia nijak wytłumaczyć można pojemność tego schowka.
Jeszcze Ci stopy gołe wystają,
gdy w środku dojrzewa obraz.
Pierwsza myśl przez prawie przywarte oko do tajemniczego wizjera odstrasza,
widzisz lustrzane odbicie drugiego które z pomalowaną powieką na Ciebie zerka.
Czy po drugiej stronie ktoś także znajduje nieocenione przejście w inny wymiar.
W pewnym momencie słychać przesuwany mebel, przekazywany obraz aż trzeszczy szorując po tępej podłodze.
Czy nastąpiło już coś czego sam nie przewidziałem...
Przez niewielką szparę widać leżącą na stole kobietę,
to jej jeden z najważniejszych zmysłów mogłaś podziwiać.
Leżąca na plecach kochanica celowo ma zwróconą twarz w kierunku swojej garderoby.
Panujący spokój nie zbyt pasuje do klimatu o którym zapomniałem wspomnieć.
Zwróćmy na każdy szczegół,
bowiem już na samą myśl niczym nieskrępowane Twe ciało zaczyna drżeć.
Po drugiej stronie wysublimowane i delikatne piękno powróz złączył.
Akurat działo się to wszystko, kiedy Ty trzymając w dłoniach odnalezione korale skupiłaś na nich wzrok.
Stopa do kreowanej przez stolarza antycznej nogi,
nie jeden raz już w życiu niejedno widziała,
a to nie wszystko,
pochwycono również nadgarstek tą samą liną i tak powstał akt swawoli nauczyciela.
Wyniesione i całkiem nagie krągłości nadzorował spokojny jeszcze oddech.
Wtedy szepnąłem ci słowa,
że aż chce się was podglądać,
kiedy wpatrzone jesteście na siebie,
a ja jak mistyczne zwierzę uwalniając kilkakrotnie ciekawski aplauz,
zacieram dłonie.
Wasze skupienie przerywają kroki, wyczuwalne drgania włoskiej roboty działają na drewnianą podłogę jak operowy akompaniament.
Już także słychać przyspieszenie którego Twoje serce nie jest w stanie zrozumieć.
Nacisk na klamkę, wyostrzony przez zmysły ruch mechanizmu i w końcu nie nasmarowane zawiasy otwierają drzwi.
Mężczyzna wchodzi do pokoju,
utrzymując kontakt wzrokowy z roznegliżowanym ciałem, podrzuca marynarke na oparcie krzesła.
Przy kolejnym spojrzeniu jego rozporek wypiera podniecona bestia.
Przeoczyłem barek i choć nie jest tak bardzo istotny w tej opowieści, to jednak występuje.
Zbliżony szpikulec do bryły lodu rozbryzguje daleko swoje najmniejsze odłamki.
Czy już wiesz gdzie docierają,
czy są w stanie dotrzeć w najczulsze miejsce...
Aż miałaś przed chwilą ciarki...
Łyk szkockiej zaliczony,
ruchome podbrzusze stopniowo wyhamowuje u każdej z Was oddech...
Ponownie liczymy kroki,
podwinięte mankiety,
a wraz z nimi dłoń która urządza sobie spacer wzdłuż nieokiełznanej prawej nóżki.
To ją celowo pozostawiłem, drapieżną jak Twój wzrok po zmroku...
1q
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz