Poznasz mnie tutaj po wiecznej świecy co w naszej komnacie wciąż tęsknotę wybudza ...
Dziękuję że przyszłaś dzisiejszej nocy tyleż szkoda iż tak krótko ten fragment dwuskładnikowy w moim śnie istniał...
Teraz tak właśnie wygląda życie po śmierci gdzie kinowym ekranem staje się noc...
Przysiadłem w swej fascynacji kiedy to każde drzwi przede mną były zamknięte,
lecz nie przed moimi myślami co już długo upominane przez kwarc w mojej klepsydrze stały się żarzącym się na powrót ksieżycowym pyłem....
Byłem nie poprawny w swej fascynacji kiedy widząc jak zniknęłaś za drzwiami toalety oczekiwałem swej wizji spełnienia...
Czy pamiętam twój chichot co w następstwie nastał wspomnień o których jedynie duch lasu wiedział i jego zbrojne dzieci...
Jeżyny...
A nas...
Jakbym nazwał kiedy to niejedno życie po zmroku naszą namiętność widziało...
Doskonałymi kochankami żywej czułości...
Czegóż to każdy centymetr materiału doświadczyć może ufnie spoglądając z każdej strony w zwierciadło...
Czy pozazdrościł niejednej kropli wody która wtenczas przez twój ręcznik nie wchłonięta była zwieńczeniem porannego rześkiego uzdrowienia po nocy...
Mrok w nowiu księżyca...
Gdybym jednak został szaleńcem wystarczy nam ludziom podać na tacy odpowiednie zaklęcie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz