Żyję...
Nijak opierając każde ze stwierdzeń swojej codziennej egzystencji mój umysł nadal milczy zdawkowo podsycając moje sny...Niewiarygodne...
Kiedy tracąc ukochaną już nie należysz do tego świata...
A może nigdy do niego nie byłem stworzony zapamiętując wszystkie ludzkie skłonności...
Wyobrażeniem każdej formy dostojeństwa ostatnio bardzo odbiega od pierwowzoru..
I tak skończyłbym swój wywód myśli widząc przed oczami kadr ze swojego snu gdzie zmarły z niebywałym zdziwieniem przyglądał się mojej rozmowie ze świeżą wdową po nim...
Czy tak teraz będzie wyglądać moje życie...
O młodości której łaknę jak niejeden mój rękopis nawołując swą treścią do pragnień...
Najdroższa ...
Miłuj mnie gdziekolwiek jesteś niczym poselstwa naszych królestw ponownie uczynią nasz ród zwaśniony ...
Które z wrót wam mam otworzyć...
Czy te pełne przepychu przy których zdeptane życie ostatkiem sił cedzą modlitw niewyraźne brzmienie...
Czy kolejne o których każde z pokoleń swą dziatwę straszyło chcąc ich nauczyć czym jest odpowiedzialność za własne czyny...
Które są właściwymi
a o których nie wspomniałem wystawiając ludzkość na różnorodność ich myśli...
ile razy o tobie myślę...
ilekroć opuszkami palców dotkniesz lustrzanej tafli...
Gdzieś w oddali słychać trzepot skrzydeł który milknie wraz z onieśmieleniem kronikarza który w tym momencie nie był w stanie podnieść rękopisu...
I tak zastygłem gapiąc się w nagie twe uda oczekując na swą śmierć...
Serce jest wyżej...
Serce jest wszędzie gdy ma dla kogo bić...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz