Żyję nieustannie szukając naszego istnienia

 Tęsknotą  ...

A w każdej  nasz fragment...

Na dzień dobry i dobranoc  zawsze  mogłem  liczyć  na słodki  twój wyraz twarzy  niekiedy  wspomniany  jako psotliwy 

gdzie  po melodyjnym  całusku pokazałaś  mi język...

A odwzajemniałem się tym samym nie wypuszczając  twej dłoni  w której  mój palec  wskazujący znaczył  każdą  przyjemność...

Tacy byliśmy...  

Czegóż  ja nie mogę  być  wodzirejem tyle  razy nie w pełni  docenionej twórczości piany  co każdy  eliksir  do kąpieli  odpowiednio miarkowany  otula  twe ciało...

Cóż bym  odsłonił...

Cóż  bym powoli odkrywał wzbudzając  ciekawość coby w odwzajemnionym dotyku wpierw jak błyskawica  została ujawniona twoja najzwyklejsza  psota...

Dostało  mi się...

A jakże...

Tyleż nie zdążyłaś  swej stopy na powrót  schować w obłoki  mieniącej  w wannie fantastyki...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie... 


Jak Cię  nazwać...

Kiedy to na salonach  błysnęłaś  szpilką,

częściej  po zmroku  boso korytarz  przemierzyłaś  by  po chwili  mogłem poczuć wtulone we mnie zimne twoje stopy...

Jak Cię nazwać...

Kiedy późną nocą  w gospodarstwie  walcząc z mdłości sama ze sobą  odbierałaś poród cielęcia... 


Nieustraszona.. 


Upiłem  się  filmem...

Kochali się...

Pieprzyli się...

Kłócili się...

Ale zawsze  do siebie  wracali...

A my jedynie  we śnie  

I tylko  wtedy  kiedy znajdę  właściwy  klucz do naszych  serc... 


Żyję...

Wypatrując  od Ciebie  wiadomości...

Nie jest  już nam dane widzieć się w tej rzeczywistości a jedynie  w snach... 

I nie tak jak komu się wydaje  iż kurier jak na zawołanie  listy  moje tam zanosi,

chyba  że  się  mylę..

Dziś we śnie  widziałem  mnóstwo  pełzających  węży  których próbowałem  zniechęcić  coby ciebie  nie atakowały  kiedy ty  ratowałaś jak zawsze  zwierząt  życie... 


Najdoskonalszej Tobie której  niejeden  kreator złożywszy  do twych stóp najdelikatniejsze z szat pozostawił wybór...

A jaki miał być  mój kiedy to przyglądając  się moim oczu strofujesz  podszywany koronką szafirowy obłęd... 


Ponoć każde onieśmielenie przyciąga  piękno  które  ze starannością  skrywając  swoją  wrażliwość pragnie  się  odwzajemnić  tym samym choćby  w mimice  twarzy...Pozdrawiam 


Nieocenioną  bywa tęsknota  której  w każdym  momencie  naszego  życia zabrakło samej bliskości...



Krzesło...

Ileż  to razy jego autor sunąwszy swoją  dłonią po  każdej poręczy  ze starannością sprawdzał jej gładkość...

Ileż  razy chłonął dogłębnie  lecz z umiarem  uginające z lekka siedzisko...

Pragnę ujrzeć  tam twoje  kolana  w tej idealnej pozie  co wznosząc swoje stopy  ku górze,

to właśnie dla mnie kiedy do nich przycupnę będą soczyście nagradzane poprzez  każde  z moich muśnięć... 


Krzesło..

Czegóż  to oparcie tą  przyjemność zyskało tuląc w nocnej koszulinie wzniośle rozrochocone maliny...

Mnie pozostawiło sprośne,

jeszcze skryte w teatrze zwierzeń pośladki do których właściwe nuty naszych  westchnień układam...

Tyś  dla mnie...

Ja dla Ciebie...










Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...