Tęsknotą ...
A w każdej nasz fragment...
Na dzień dobry i dobranoc zawsze mogłem liczyć na słodki twój wyraz twarzy niekiedy wspomniany jako psotliwy
gdzie po melodyjnym całusku pokazałaś mi język...
A odwzajemniałem się tym samym nie wypuszczając twej dłoni w której mój palec wskazujący znaczył każdą przyjemność...
Tacy byliśmy...
Czegóż ja nie mogę być wodzirejem tyle razy nie w pełni docenionej twórczości piany co każdy eliksir do kąpieli odpowiednio miarkowany otula twe ciało...
Cóż bym odsłonił...
Cóż bym powoli odkrywał wzbudzając ciekawość coby w odwzajemnionym dotyku wpierw jak błyskawica została ujawniona twoja najzwyklejsza psota...
Dostało mi się...
A jakże...
Tyleż nie zdążyłaś swej stopy na powrót schować w obłoki mieniącej w wannie fantastyki...
Tyś dla mnie...
Ja dla Ciebie...
Jak Cię nazwać...
Kiedy to na salonach błysnęłaś szpilką,
częściej po zmroku boso korytarz przemierzyłaś by po chwili mogłem poczuć wtulone we mnie zimne twoje stopy...
Jak Cię nazwać...
Kiedy późną nocą w gospodarstwie walcząc z mdłości sama ze sobą odbierałaś poród cielęcia...
Nieustraszona..
Upiłem się filmem...
Kochali się...
Pieprzyli się...
Kłócili się...
Ale zawsze do siebie wracali...
A my jedynie we śnie
I tylko wtedy kiedy znajdę właściwy klucz do naszych serc...
Żyję...
Wypatrując od Ciebie wiadomości...
Nie jest już nam dane widzieć się w tej rzeczywistości a jedynie w snach...
I nie tak jak komu się wydaje iż kurier jak na zawołanie listy moje tam zanosi,
chyba że się mylę..
Dziś we śnie widziałem mnóstwo pełzających węży których próbowałem zniechęcić coby ciebie nie atakowały kiedy ty ratowałaś jak zawsze zwierząt życie...
Najdoskonalszej Tobie której niejeden kreator złożywszy do twych stóp najdelikatniejsze z szat pozostawił wybór...
A jaki miał być mój kiedy to przyglądając się moim oczu strofujesz podszywany koronką szafirowy obłęd...
Ponoć każde onieśmielenie przyciąga piękno które ze starannością skrywając swoją wrażliwość pragnie się odwzajemnić tym samym choćby w mimice twarzy...Pozdrawiam
Nieocenioną bywa tęsknota której w każdym momencie naszego życia zabrakło samej bliskości...
Krzesło...
Ileż to razy jego autor sunąwszy swoją dłonią po każdej poręczy ze starannością sprawdzał jej gładkość...
Ileż razy chłonął dogłębnie lecz z umiarem uginające z lekka siedzisko...
Pragnę ujrzeć tam twoje kolana w tej idealnej pozie co wznosząc swoje stopy ku górze,
to właśnie dla mnie kiedy do nich przycupnę będą soczyście nagradzane poprzez każde z moich muśnięć...
Krzesło..
Czegóż to oparcie tą przyjemność zyskało tuląc w nocnej koszulinie wzniośle rozrochocone maliny...
Mnie pozostawiło sprośne,
jeszcze skryte w teatrze zwierzeń pośladki do których właściwe nuty naszych westchnień układam...
Tyś dla mnie...
Ja dla Ciebie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz