Żyję...
To takie oczywiste że wśród grobów pamięci o bliskich nigdy nie będę sam...Kolejny dzień...
I kolejna sobota gdzie ofiarowane choć zwykle przez ciebie niepożądane kwiaty składam wśród zniczy...
Naprawdę wolałbym kontynuować cykl piątkowych prezentów które zawsze cieszyły twe oczy...
Kwiatów miałaś pod dostatkiem w naszym ogrodzie a od niespodzianek byłem właśnie ja...
Przywykłem do ostrzy którymi podcinali mi zawsze skrzydła,
toteż wątpiąc w ich odnowę postanowiłem zawsze stąpać stopami po ziemi...
Kim jesteśmy jeśli nadal istniejemy podając swoją dłoń...
Czy do tej pory każdy anioł stróż nie wpadł na pomysł by poraz pierwszy udać na wysłużony wiecznością urlop...
Gdybym mógł zasłynąć
gdzie potajemnie urządzam naszą schadzkę,
czy przygasły by wnet latarnie tworząc nastrój...
Chodźmy na spacer gdy nasz główny poeta księżyc w niejednej swej pełni ze swego mistrzostwa w powietrzu namieszał unosząc życie...
Tęsknię...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz