Żyję...
Wśród niezliczonych obserwatorów wszelkiego życia...
Dla jednych próbuje być pomocą częściej odwzajemnioną niż to było kiedykolwiek...
Być czy nie być obojętny...
Gdzie na szali z przewagą każdego z kowali swego losu nie tyle co brakuje dobrych uczynków co zwykłej empatii...
Idę przed siebie....
Chodzę tak w codzienności życia które tak po prostu przemija...
Czasem wydaję mi się że jestem uprzywilejowany wśród skrzydlatych mych braci którzy zwabieni wszechobecną pokusą porzucili ludzkość...
Nieśmiertelność nigdy jest tak oficjalna...
Żyję...
Dziś wstałem z uśmiechem
Śniłem widząc ukochaną siedzącą na kaflowym piecu...
Do tej pory pamiętam jej słowa...
"Dziś ubierz się ciepło"
Ileż bym dał by z tej sennej scenerii każdy z kadrów mógł przedstawić powołany na świadka czas...
Siedzimy w ławkach...
Czy bez opamiętania będę się gapił na twe kolana wiedząc iż zostanę uszczypnięty tuż po chwili..
To ze szczęścia którego można było ujrzeć w twoich oczach...
A ja wciąż pragnę zerkać
I nieraz jeszcze się Tobą zachwycić...
To dla mnie zawsze założyłaś niejedną z kusych szat w której nikt poza naszym zwierciadłem nigdy ujrzał...
Było tak jak sobie życzyłaś...
Może poza tym nikłym świadkiem którego reprezentowała w naszej sypialni zapalona świeca jako jedna z nielicznych co przetrwała wydychany kompromis z twych ust ...
Idealna...
Idealna dla której podarowałem siebie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz