Żyję...

 

Żyję...

Pomiędzy  dwoma  światami...

W naszym  tęsknię...

W twoim  wołam słyszalną  formułą  która  niosąc  moją  wiadomość  przez knieje każdorazowo  udziela się  dreszczem... 


Zapytany  czy dostałem  od ciebie  odpowiedź  poznał  jedynie  twój  piesek  który  zaraz  po późniejszym  jak zwykle  spacerze  zaglądał  czując w każde  z miejsc gdzie  poczuł  twoją  obecność... 


Jestem  nauką  zgromadzonych prawd,

dziełem  wszelkich cnót  których siewca  jak dorodne  plony przez swą  wieczność zbierał...

Wszelkie cuda  są wpisane   w naszą  egzystencję lecz ulegając  pokusie zamiast  czynić  dobro  sprawiamy  sobie  piekło... 


Żyję... 


Ileż  jest  myśli  w każdym  naszym skarbcu...

Ileż  jest  tych właściwych  co dyktuje  nam przeczucie...

Ileż  dane   było  nam chwil  zwątpienia...

" Mogłabym się  wszystko  zmienić  gdyby  nie śmierć " 


Do takich  wniosków  dochodzimy  zbyt  późno  w swoim  życiu i niedługo  po nim...

Czy aby  zawsze jest za późno...

Czy w tamtym świecie  też  pojawię ściągając  delikatnie  twoją  dłoń gratulując  tegoż  sukcesu co w tym życiu  przepadło  w  kontynuacji ciężkiej  pracy  na wsi.. 


Diadem Diademu  nie równy i każdy  niepowtarzalny  w swym Boskim rzemiośle....wystarczy  spojrzeć  w twe oczy  by w nich dostrzec  tak nie dostrzegane przez  innych  emocje... 


Byłem  najszczęśliwszym mężczyzną   który  w dniu  naszego  ślubu  płakał  ze  szczęścia...

Byłem  tym mężczyzną  który  pokochał tak mocno iż wiedziałaś  o tym jedynie  Bóg  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...