Żyję...
Pomiędzy dwoma światami...
W naszym tęsknię...
W twoim wołam słyszalną formułą która niosąc moją wiadomość przez knieje każdorazowo udziela się dreszczem...
Zapytany czy dostałem od ciebie odpowiedź poznał jedynie twój piesek który zaraz po późniejszym jak zwykle spacerze zaglądał czując w każde z miejsc gdzie poczuł twoją obecność...
Jestem nauką zgromadzonych prawd,
dziełem wszelkich cnót których siewca jak dorodne plony przez swą wieczność zbierał...
Wszelkie cuda są wpisane w naszą egzystencję lecz ulegając pokusie zamiast czynić dobro sprawiamy sobie piekło...
Żyję...
Ileż jest myśli w każdym naszym skarbcu...
Ileż jest tych właściwych co dyktuje nam przeczucie...
Ileż dane było nam chwil zwątpienia...
" Mogłabym się wszystko zmienić gdyby nie śmierć "
Do takich wniosków dochodzimy zbyt późno w swoim życiu i niedługo po nim...
Czy aby zawsze jest za późno...
Czy w tamtym świecie też pojawię ściągając delikatnie twoją dłoń gratulując tegoż sukcesu co w tym życiu przepadło w kontynuacji ciężkiej pracy na wsi..
Diadem Diademu nie równy i każdy niepowtarzalny w swym Boskim rzemiośle....wystarczy spojrzeć w twe oczy by w nich dostrzec tak nie dostrzegane przez innych emocje...
Byłem najszczęśliwszym mężczyzną który w dniu naszego ślubu płakał ze szczęścia...
Byłem tym mężczyzną który pokochał tak mocno iż wiedziałaś o tym jedynie Bóg
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz