Życie twórczość

 I przystanąłem  na przeciw naszego  zwierciadła  gdzie ponoć  w ludzkim  świecie  zwane  potocznie  lustrem ukazywało moje oblicze...

Posiwiałem  z tęsknoty  którą  ty dłonią  po drugiej  stronie jego odbicia  dotykasz...

Wiedz  że  ciała  swego nie zmienię jak również  wzroku  który  wśród  odcieni  przydymionego szafiru  wciąż  będzie  rozpoznawalnym  moim  bogactwem... 


Żyję ...

Dziś  jak co sobota pracowicie  spędzając  czas  na wsi szukałem  odpowiedzi ze  snu...

Czyżbyś  już  wybrała  dla siebie  wcielenie  które  uratuje  ten świat ... 


Jak się  czujesz...

Czy wogóle  siebie czuję  kiedy to umysł  płata  figle którym towarzyszy wędrówka  robactwa  po nagiej mej skórze...

Co widzę  bądź  co ujrzałem  niczym niejeden świecznik  zawieszony na wewnętrznej  ściance tegoż powozu  przygasł  czując  naskok drewnianego  koła  na wybrukowanej drodze...

A co może  ujrzeć ten  który  leży  już  w trumnie którą sam  rzemieślnik na rauszu zbijał tworząc prześwitujące  szpary. 


Mrok...

Mój towarzyszu życia co w każdej  z komnat  zafascynowany  przybywasz kiedy  niejeden  płomyk świecy  gaśnie...

Z czym  dzisiaj  do mnie przychodzisz...

Dokąd swe pokusy prowadzisz ...

Do łaźni 

A jużci  jedne  z dreszczy  snując  się na po posadzce zdobione przędzą  do samych mych  stóp opadły pozostawiając  nagie  twe  plecy cobym  z nich czytał...

Tyś dla  mnie...

Ja dla Ciebie ...

Plonem siewcy ... 


Bezsilności  która  dotyka  wnętrza  mej duszy okaż  mi litość kiedy  przyjdzie  czas 

Miłuj mnie niczym świat  wśród zwabionych  wad do twych  stóp złożę...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie...

Moją żoną..

Ja twym mężem...

Wylewny  ten dar którego  skrywasz  w swym  majestacie...

Komu bije...

Kto jak nie ty nim drygujesz łapiąc  w nieskończoność  oddech którego  oboje  łakniemy..

I tak krążę wokół ciebie...

Niemniej  ująwszy plecionkę  co zwięźle  przyległa pomiędzy  moimi  palcami do twych  pleców,

czekam  jak do mych ust szepniesz,

czegóż  ci brak,

czy strofujących cię myśli niemniej tkliwych co w nich niejedno przymierze zawarło serce  z rozumem...

Tyś dla mnie..

Ja  dla Ciebie... 


Czegóż  nie zostałem krawcem co przemierza  w swych dłoniach historię tak znakomitego rzemiosła...

Dotyk...

Jakże kojarzony  ze swobodą,

z nieocenioną  wolnością  która  prześlizgując pomiędzy  warstwami utkanego materiału szczodrze pozostawia wybrany  zbiór  emocji...

I nie prysnął  jak się pojawiłem...

Przeciwnie nabrał  apetytu...

Tyś dla mnie...

Ja dla Ciebie...







Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...