I przystanąłem na przeciw naszego zwierciadła gdzie ponoć w ludzkim świecie zwane potocznie lustrem ukazywało moje oblicze...
Posiwiałem z tęsknoty którą ty dłonią po drugiej stronie jego odbicia dotykasz...
Wiedz że ciała swego nie zmienię jak również wzroku który wśród odcieni przydymionego szafiru wciąż będzie rozpoznawalnym moim bogactwem...
Żyję ...
Dziś jak co sobota pracowicie spędzając czas na wsi szukałem odpowiedzi ze snu...
Czyżbyś już wybrała dla siebie wcielenie które uratuje ten świat ...
Jak się czujesz...
Czy wogóle siebie czuję kiedy to umysł płata figle którym towarzyszy wędrówka robactwa po nagiej mej skórze...
Co widzę bądź co ujrzałem niczym niejeden świecznik zawieszony na wewnętrznej ściance tegoż powozu przygasł czując naskok drewnianego koła na wybrukowanej drodze...
A co może ujrzeć ten który leży już w trumnie którą sam rzemieślnik na rauszu zbijał tworząc prześwitujące szpary.
Mrok...
Mój towarzyszu życia co w każdej z komnat zafascynowany przybywasz kiedy niejeden płomyk świecy gaśnie...
Z czym dzisiaj do mnie przychodzisz...
Dokąd swe pokusy prowadzisz ...
Do łaźni
A jużci jedne z dreszczy snując się na po posadzce zdobione przędzą do samych mych stóp opadły pozostawiając nagie twe plecy cobym z nich czytał...
Tyś dla mnie...
Ja dla Ciebie ...
Plonem siewcy ...
Bezsilności która dotyka wnętrza mej duszy okaż mi litość kiedy przyjdzie czas
Miłuj mnie niczym świat wśród zwabionych wad do twych stóp złożę...
Tyś dla mnie...
Ja dla Ciebie...
Moją żoną..
Ja twym mężem...
Wylewny ten dar którego skrywasz w swym majestacie...
Komu bije...
Kto jak nie ty nim drygujesz łapiąc w nieskończoność oddech którego oboje łakniemy..
I tak krążę wokół ciebie...
Niemniej ująwszy plecionkę co zwięźle przyległa pomiędzy moimi palcami do twych pleców,
czekam jak do mych ust szepniesz,
czegóż ci brak,
czy strofujących cię myśli niemniej tkliwych co w nich niejedno przymierze zawarło serce z rozumem...
Tyś dla mnie..
Ja dla Ciebie...
Czegóż nie zostałem krawcem co przemierza w swych dłoniach historię tak znakomitego rzemiosła...
Dotyk...
Jakże kojarzony ze swobodą,
z nieocenioną wolnością która prześlizgując pomiędzy warstwami utkanego materiału szczodrze pozostawia wybrany zbiór emocji...
I nie prysnął jak się pojawiłem...
Przeciwnie nabrał apetytu...
Tyś dla mnie...
Ja dla Ciebie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz