ileż bym stągwi życiodajną esencją napełniał czy zdołam dorównać twej doskonałej naturze ...
Ileż emocji w każdej przedmowie skryły twe włosy...
o czym szeptał intrygujący wyraz twarzy który we wrażliwości pokonał czas..
Nam nie tylko zazdroszczą ludzie ...
Nam zazdrości cały świat ...
Dotyk...
ileż mu jesteśmy wdzięczni gdzie on wyczuwając każdą z emocji podpowiada miejsce
Czy będę pamiętał...
W swej pamięci przechowywał każdą wygrywaną przez twe ciało melodię...
Mrokiem dziergana fantazja...
A jakże z naszego poselstwa...
Pytasz czy o swej tęsknocie powiadomiłem wszystkie kwiaty w naszym ogrodzie...
Rozkwitły jak niejeden każdy dotyk nadal tak bardzo pamiętliwy...
Szukałem na twoich plecach wrażliwego splotu który w dotyku resztą sił wybudza nasze skrzydła...
Nie bez powodu nazywają nas nieziemskimi istotami które mają dar odrodzenia się na nowo...
Roku Panskiego 2024 28 kwietnia
Żyję...
Dziś dokładnie dziś ostatni raz się do mnie uśmiechniesz...
Zapewne będzie to tak jak rok temu kiedy to 29 kwietnia wypadał w sobotę...
Żyję...
Obolały od wszelkich ćwiczeń podczas szpachlowania...
Ten sam proces uprawiałem całe 20 lat temu ale wtedy była niekończąca się werwa młodości...
Przynajmniej zająłem czymś myśli w zbliżającą się rocznicę śmierci żony...
Żyję...
A pomyśleć iż większości mojego długiego żywota byłem bożkiem rzemieślniczym odlewem w którym alchemik zatopił tak bardzo cenny klucz dla każdego ze światów...
Teraz już nie jest ważne...
1811-
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz