Żyję

 ileż  bym stągwi  życiodajną  esencją napełniał czy zdołam dorównać twej doskonałej naturze ...


Ileż  emocji  w każdej przedmowie  skryły  twe włosy...
o czym szeptał  intrygujący  wyraz  twarzy  który we wrażliwości pokonał  czas..
Nam nie tylko  zazdroszczą  ludzie ...
Nam zazdrości  cały świat ...

Dotyk...
ileż  mu jesteśmy wdzięczni gdzie  on  wyczuwając każdą z emocji podpowiada miejsce

Czy będę  pamiętał...
W swej pamięci  przechowywał każdą  wygrywaną  przez  twe ciało  melodię...
Mrokiem  dziergana  fantazja...
A jakże  z naszego poselstwa...

Pytasz  czy o swej tęsknocie  powiadomiłem  wszystkie  kwiaty  w naszym ogrodzie...
Rozkwitły jak niejeden każdy dotyk nadal  tak bardzo  pamiętliwy...

Szukałem  na twoich  plecach  wrażliwego splotu który  w dotyku  resztą  sił  wybudza  nasze  skrzydła...
Nie bez  powodu  nazywają  nas nieziemskimi  istotami  które  mają  dar  odrodzenia  się  na nowo...

Roku Panskiego  2024 28 kwietnia


Żyję...
Dziś  dokładnie  dziś  ostatni  raz  się do mnie  uśmiechniesz...
Zapewne  będzie  to tak  jak  rok temu  kiedy  to 29 kwietnia  wypadał  w sobotę...

Żyję...
Obolały  od wszelkich  ćwiczeń  podczas  szpachlowania...
Ten sam proces  uprawiałem  całe 20 lat temu  ale wtedy  była  niekończąca się  werwa młodości...
Przynajmniej  zająłem  czymś  myśli w zbliżającą  się  rocznicę śmierci żony...



Żyję...
A pomyśleć  iż większości  mojego długiego żywota  byłem  bożkiem rzemieślniczym odlewem w którym  alchemik  zatopił  tak bardzo  cenny klucz  dla każdego  ze  światów...
Teraz  już  nie jest ważne...

1811-

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...