Roku Pańskiego. Prosiłbym o cierpliwość bo fragmenty będą się pojawiać stopniowo.Dziękuje


Oto fragment mojego życia które wciąż trwa,może kiedyś wytrząsnę społeczeństwem  które potrzebuje takich zmian......

To stało się przed stanem wojennym,to był pierwszy płacz dopiero co narodzonego dziecka który wzbudził radość u jego rodziców. Urywki podświadomości ukazywały nieco bezbarwne, wymuszone kolory tamtej rzeczywistości. Świat którego widziało wtedy nie rozumiejące jeszcze dziecko wydawało się na beztroskie, choć takie tak naprawdę nie było.
Odczucie częstych zakazów ze strony ojca i wtapiającą się w to matczyną troską, kreowały postać mami synka. Wydawało się że będzie to trwało w nieskończoność, odparł narrator widząc siedmioletniego chłopca którym kiedyś był. Zakazywana wciąż ciekawość kusiła go przy
każdej okazji w której się przypadkiem znalazł. Z resztą jak każde dziecko chciał poznawać to obce było, choćby takie lampki choinkowe które świeciły i nagle przestały. Warto był sprawdzić, wspominał dostając w dupę za to, ale takich sytuacji w jego młodym życiu nie wiele było. Dorastając w takiej rodzinie zawsze szukał swobody, patrząc wokół na rówieśników. Nie wiadomo czym
kierował się jego młody niewykształcony jeszcze umysł, gdy znalazł przypadkiem opakowane szczelnie baloniki. Prawdopodobnie to odkrycie zapoczątkowało dziwne w nim ożywienie które starał ukryć nawet przed sobą samym. Nie ważne już były dotąd zakazy które i tak go już nie interesowały, bo chłopiec choć nie wiedział czy dobrze robi, stawał się duchem zwykłej ludzkości. Nawet fakt wstydliwości przekroczył skrycie w samym dzieciństwie, odkrywając pewną znaczącą u kobiet różnice.
Zawsze był cichym i przestraszonym dzieckiem zamkniętym w czterech ścianach swojego umysłu który stopniowo nabierał niezwykłej wyrazistości. W szkole podstawowej był poniżany przez rówieśników i choć uczył się cierpliwości, czasem musiał po prostu wybuchnąć. Wciąż skryty obserwował innych i tak wracał do swojego mrocznego zainteresowania, którego przecież nikt nie
znał. Poznawał wszystkich którzy choć na chwilę zwrócili na niego uwagę, poznawał ich inaczej, a w szczególności dziewczyny wywoływały u niego rumieńce na twarzy. Był zawsze tak onieśmielony że w przypadku banalnej rozmowy z nimi coś go zatykało i tłumiło. Jednak nie bał się ich sugerując się choćby zapamiętanym fragmentem filmu, serialu którego w domu oglądał.
Pamiętam jak wyglądał stojąc przed oknami swojej młodszej koleżanki, wyglądał jak młody prześladowca. Nikt wtedy tak naprawdę nie rozumiał że mógł się w niej zakochać, dlaczego pytam się, bo był inny. To nie trwało zbyt długo, wkrótce rodzina zmieniła miejsce zamieszkania i czar prysł pozostawiając wspomnienie. Wiek dojrzewania mimo różnic nie odbiegał od normy, choć chłopiec był bardzo skryty. Czasami nie miał już sił walczyć z rówieśnikami którzy często drwili z niego. Czasami zdarzało się że potrafił wpaść w furię która kończyła się zwykle tak szybko jak jej powód wywołania. Po prostu nie radził sobie w życiu,a jego wzorce do naśladowania stawały się tylko wyblakłym od słońca skrawkiem papieru. To musiało kiedyś wydarzyć, powtarzał sobie stojąc oparty o okienny parapet. Wychylił się maksymalnie przez otwarte okno, ale nie miał odwagi zrobić tego co w zamyśle jego było.
W tym młodym wieku musiał podjąć życiową decyzję,a jak mu było wiadomo nie miał nigdy odwagi na coś więcej,niż odrobina magii.
*********************************************************************************
Zacznijmy układać życie,
szepnął Demon w swym głosem jak kiedyś co młodzieniec przywołał, wcale nie tak późną nocą jak wszystkim wydaje.
Czy jesteś gotów..?

Tarmosił bezbronne ciało młodzieńca, jakby miał w nim wyzbyć wrażliwość na piękno, on jeden z wielu książę grzechu.
Poddaj się w końcu, wnet krzyknął, widząc łzy w młodych wciąż oczach,
czyż nie zasłużyłeś  by wyjątkowym zostać na dłużej mym pośrednikiem zranionej duszy.
Wspomniałem czas wstecz zaistniały,  który otworzył moje rany i tych co mogłem skrzywdzić, swą ciekawością, czy nazwać mnie można potworem.
Czy w ten czas młodym uczonym który na lekcjach życia, pomieszkiwał w sercach istot  mniej, czy bardziej ufnych, pamiętam dokładnie, czasem dosadnie każde z porzuceń,
jak skamlę o bliskość wzajemnej duszy, bo ciało nierozumne  było zawsze.
Powiadali mi wtedy na stażu młodzi studenci, że dorosłem do wieku w którym pracę zacząłem jako pierwszy, powiadała również pewna dama jak zwykłem kobiety nazywać której nie brakło optymizmu wobec swoich podopiecznych. Czy mówiła nam prawdę starając się nam pomóc, przez  rzucane często kłody pod nogi, były lżejsze. Jaka rola była w tym dla mnie, na pewno była, iż w każdej chwili gdy byłem w potrzebie, choć nie wtedy gdy się w niej zauroczyłem.
Wybacz Mój Drogi Tomaszu, szeptała w swym gabinecie,
chcąc nie chcąc widok mojej wrażliwości rozdrażnić,
nie możemy być razem, odparła a  zabrzmiało to w jej drżącym wciąż głosie, bo prawda musiała mieć swój początek, jak też koniec przyjaźni co tłumnie w obłokach wirowała i upadła bezwiednie.
Zapytać wam przyjdzie czy walczyłem, widząc ich dwoje zakochanych w sobie,
jakbym mógł im to zrobić i siebie skarać na wieczne potępienie,
tylko demon zgrzytał kłami,
bo zdążyłem w czasie, tą miłość uchronić przed nami.
*********************************************************************************
Że też w ten czas moi rówieśnicy takie pomysły mieli, że czasem wstyd wspomnieć, ale w porównaniu z tymi co teraz się dzieje w gatunku ludzkim to naprawdę niezauważalna zmiana.
Prawda.... ?
Pamiętam czasem zbyt dużo, dlatego że byłem powietrzem którego wydech osób postronnych był zbytnio nawalony, z resztą jak całość mojego towarzystwa.
Czy mam wspomnieć, o wciąż barwnych postaciach, których mi przyszło poznać od innej strony,
czy też wywołać kolejny niesmaczny finisz którego byłem świadkiem.My tak młodzi, uchlani do nie przytomności, bo nie powiem że do innej skłonności.
Zmierzam do celu, powoli, jakbym miał na ratunek młodości przystać, lecz cóż mi przyjdzie, ciekawość stłumiona, częściej rozgoryczona , że ona wybrała jego i nim  była zauroczona,tylko się pytam po co. Powiem otwarcie by przy nim stracić coś co bezcenne i dziś ważone w milionach
odsłon na internecie.
Zakochałem się ponownie nie w tej kobiecie, która jak ja swą wrażliwość miała, lecz mnie niestety nie pokochała.
Cholera jasna,przeklinam siebie w ten czas co wracać mi przyszło samotnie w progi domu , w którym mieszkał ze mną a raczej we mnie demon,który miał mi pomóc.
Cóż zrobić, jak począć być nie podatny na ludzkie słabości,
czy jeśli się skryje głęboko,
przestanę myśleć tak bardzo o tej co kocham w ten czas miniony bezpowrotnie.
Umarłem ponownie krzywdząc nie tylko swe życie, gdy demon w swej nadludzkiej wypowiedzi, sięgnął wtedy po księgę dokładnie po tą, co w niej odnalazł słowny monolog.
A brzmiał on niedorzecznie, w swej nikłej strukturze, nie miał również zamiaru leczyć, wymierzając jedynie karę która echem wiedziona na stałe, będzie każdej przypominać żeś ty uczeń wielkiego mistrza, który w pomstę do niego przystał, by to one w niej zapisane były przez czas tak potraktowane jak twą wrażliwość, która ze zgliszczy odnowię wszędzie, a nie tak jak ich zdrowie.
Ech , wzdycham gdy opowieść ta snuję, wiedząc że tyle zła wtedy wyrządziłem, zakopując skrypt w leśnej gęstwinie, co się dotąd zieleni się, oddalona ode mnie pół godziny drogi powozem współczesności.
Zapytany nie tak dawno czy czuję się winny, odparłem jak także w tej chwili, a cóż mogłem poradzić ze swym sumieniem którego zostawiłem, tak samo jak każdą miłość, bądź zauroczenie głęboko zakopane, które mnie nie chciało. Bo kim ja wtedy byłem, gdy chciałem pomóc widząc smutek, bo chciałem kochać jak mi to było dane.
Przyszło mi teraz naprawiać swoje, ale też czyjeś błędy, wiedząc że jestem przeklęty, bądź obdarzony auto sugestią w czasie szyfrowaną jak niejedne cyfry, kim będę za sto lat, tego nikt nie wiem poza czasem który wciąż biegnie.
*********************************************************************************

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...