jak swym blaskiem parzyło,
zapytasz cokolwiek,
czy wszystko jest tajemnicą,
pozwól zatem Skarbie,
że szepnę dobierając swoje słowa,
że Matce ziemi należy się odnowa,
gdyż plon musi dojrzeć,
chłonąć życie,
jak my wyjątkowe istoty,
żyć nie potrafimy bez wody
WT., 19:01
Jak myślisz....?
Czy w bezkresie myśli świat pewniejszych barw nabiera,
a jakże mógłbym to potwierdzić czując moc przeszywające moje oczy,
lecz cóż mi po niej,
jak ciekawość błądzi zagłębiając coraz bardziej w sycące wciąż pragnienia,
o których nie wspomnę próbując ich zmienić.
Odkrywam stronice wciąż w czasie niezapisane,
dokładnie tak jak one dostrzegły we mnie złoty swój środek,
na konieczną zmienność współrzędnych zdarzeń losowych
i teraz wam przyjdzie spytać,
czy wiem,
czy dobrze robię,
działając w czasoprzestrzeni,
jak anioł wyroczni,
która jak moja współczesna królowa,
rozumie problemy współczesnych ludzi,
czy zatem staję się grzeszny,
skrywając w leśnym bezkresie,
myśli i losy istnienia spraw wyjątkowych,
które w spełnieniu wychodzą na przeciw obecnym troskom,
w obawie spokojnego życia,
spisane z mej wrażliwości.
Przyjmij w mym darze,
moją twórczość,
która ulotna i skrywana dotąd była, jak jej pozyskanie myśli poetów którzy odeszli,
a żyją wiecznie.
Przyjmij i nie odrzucaj,
jak to w zamiarze swym zrobił ktoś kogo nie wspomnę,
a chciał mnie zamieść pod dywan,
uznając swoją wyższość nade mną,
nie zamierzam z nim wojować,
bo po co,
powiadają myśli przedwiecznych,
że sam się wykruszy późną nocą.
Pokaż mi jak zrywasz z siebie niewinność,
którą sądzisz że utraciłaś dość wcześnie,
Pokaż mi jak dojrzewa twój gniew,
przez którego metamorfoza twoja,
przezwycięża wszystko co złem tego świata jest,
bo już czas sprawiedliwości nastaje
i ty wojownikiem mym,
co kruszy oprawców serca tkliwego.
W zamiłowaniu moim iskier szalonych tkli się wciąż żar,
jak w twym dotyku,
co przemierza myśli,
gdy możesz przynajmniej raz mi się przyśnić,
pytasz wtedy skrycie,
jak też dążąc mnie uśmiechem,
czy życie moje usłane jest różami,
czy po prostu wyobraźni grzechem,
która emanuje twoim pięknem,
gdy tak rozkosznie wstajesz rozleniwiona,
gdy cię czasem boli głowa,
a ja jak lekarstwo doskonałe,
wzbudzam w swej możności i w zachwycie,
twoje myśli.
Zerwałem z uwięzi kajdany rozpusty,
by zostać pragnieniem,
tak też dawno temu,
przez wieczność posłany do mnie, szeptał sam Eros,
gdy porzucił swój łuk i strzały,
sądząc że jest za stary.
Czy dasz wiarę,
że łuk można zamienić w coś co miękną wam kolana,
gdy przybywam z rozkoszą,
a i ustać spokojnie nie można pod wpływem dotyku lorda,
którego tkliwość bezwiedna sączy eliksir młodości,
ociekający waszymi udami,
a ja sam się w nim pławie,
wpatrzony z fascynacją w wygięte twe ciało,
unoszące się dźwiękiem którego wciąż słyszę,
za każdym razem gdy dochodzisz,
niekoniecznie do siebie,
to poezja wysokich lotów,
uchwyconych dzięki tobie...
Drżysz stojąc koło mnie,
a jednak mnie nie widzisz,
czy jestem twoim cieniem w tej przykrótkiej spódnicy,
przy której moja dłoń pochwycą twe jędrne pośladki
i błądzi w szaleństwie naszych myśli,
tak bezwiednie zadziera ja ku górze odsłaniając koroneczkę,
delikatną jak puch.
Czy słyszysz....?
czy słyszysz już swój oddech,
w którym nie inaczej wydawać się może że zaczynamy się kochać,
wpierw moja dłoń która w twej ponętności,
odnalazła twe właściwe drżenie,
przy okazji śliniąc palce w twych sycących ustach,
przemierza rozkoszne moim zdaniem miejsca,
przy których wtapiasz się łapczywie w moją szyję,
Uwielbiam twój stan.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz