Żyję...
Każdego dnia słyszę w swej podświadomości lub w szarej rzeczywistości słowa które niejako z wykrzyknikiem nakazują bym się sobą zajął...
Tak to prawda...
Każdy jest kowalem własnego losu...
Ale jak patrzysz jak się ludzie nikną w oczach,
to czy przejdziesz obojętnie...
Czy naprawiając siebie nie zbraknie czasu dla innych którym los szczęścia stracił cierpliwość...
Barwny jest ten świat w którym śmierć zaciera swe dłonie...
Z archiwum...
Gdzie zwykłem na barwnych obrazach przedstawiać piątkowy prezent...
Nie wstydziłem się wybierając coś czego jeszcze twoje oczy nie widziały w naszej rzeczywistości...
Zamiast róży której było odmian kilkadziesiąt w naszym ogrodzie wolałaś dostać ode mnie coś co zostanie świeże na dłużej...
Kto pomyślał że w naszym związku to ja będę niekiedy z trudem szukał farb do włosów lub wszelkich przyborów do makijażu...
Zawsze będę pamiętać zdziwienie jednej z kasjerek
O proszę mężczyzna kupujący always i nie tylko...
Powiadają znajomi
iż posiadłem za dużo emocji którym latami przebywając do mnie jak samotne dusze pozwoliłem im pozostać ze mną na dłużej...
Teraz w tym świecie jest przyzwolenie na wszystko i jak to mówi ogólne społeczeństwo,
teraz trzeba traktować wszystko z przymrużeniem oka...
Kto się zbogaci będzie szczęśliwy...
Kto umrze będzie pochowany...
Kogo zniszczysz będzie w depresji która choćby leczona w doskonalszy sposób
nie przywróci pierwotnego sensu życia..
Taka po prostu demokracja ...
Taka po prostu samowolka...
A może tak wszystkich przenieść do średniowiecza...
Najcudowniejsza...
Twe ciało nigdy nie zwiędnie gdziekolwiek teraz będziesz snem w wieczności spała,
a jedynie po mej prośbie niekiedy nazbyt marudnej i zniecierpliwionej każe cię obudzić jakbyś nadal moją Najdoskonalszą małżonką była...
Bo jesteś nią nadal...
Gdybym wybiegł w czasie uprzedzam przyszłego grabieżce
by nie był tak łakomy na skarby w twoim grobowcu...
Tam jest jak w starym Egipcie...
Aż nazbyt kolorowo...
Opowieść Wigilijna...
W tym roku będzie nieco inaczej u nas wyglądać...
Zapowiedziałem już w rodzinnym domu iż pojawia się dodatkowe dwa nakrycia do stołu...
Nagle wypada mi smartfon z dłoni w którym zwykłem pisać dla was te cudowności zwane wierszami...
Niecodzienna sytuacja powtarza się wielokrotnie...
Powietrze wokół wypełnia zapach damskich perfum
i dopiero teraz można odczuć po sobie nagłe przyspieszenie serca
i w podobnej fali przemierzające ciało dreszcze...
Przyszłaś...
Tak się cieszę...
Dryfuje każdego dnia widząc przychylnie spoglądającą na mnie społeczność...
Tyleż miał i wszystko stracił...
Dryfuje od pogrzebu gdzie choć na nim byłem siedząc przed tobą to miałem wciąż nadzieję uduchowioną
że wstaniesz zrzucając wieko trumny...
Ja bym tak zrobił...
Twój na zawsze nieśmiertelny ...
Niedługo nikt już nie będzie pamiętał pandemii...
Czy tak samo można stwierdzić widząc coraz mniej obrazów wojny na Ukrainie..
Czy teraz nastąpią inne czasy ...
Czy przeżyją ci co najsprytniej swoim życiem żądzą myśląc że społeczny margines tak po prostu wyginie ...
Czego nie byliśmy nigdy bogaci przyjmując ostatnie słowo jako formę zapłaty za ciężką pracę...
Może dobrze że nie mieliśmy dzieci bo to w pierwszej kolejności o nie trzeba zadbać...
( już wiemy czego nie mogliśmy )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz