tajemnicze oczy podkreślone barwnym cieniem,
czy w szaleństwie myśli swawolnych zajmie miejsce obok twoich,
czy jak wodzisz palcem po tafli wina w kielichu,
to czy będę wciąż bezkresnym wieszczem,
czy jednak kimś jeszcze.
Szeptem zawsze ceniłem perły,
te bezcenne które w twych oczach lśnią swą urokliwą barwą,
w nich zawsze prawdę dostrzec podobno można,
chyba że się zauroczę w nich,
wtedy pozostaje jeno szept,
bezcenne te perły są gdy choćby powiewem chłodu wznoszą swój kształt,
niekoniecznie w bezkresie rozkoszy przyjemności tkliwej aż tak,
a szept wciąż trwa podążając niżej gdzie skrywany
i dobrze strzeżony należy wciąż do nieokiełznanych doznań,
które tkliwym ustom poddane opływają wokół wyjątkowej w końcu perły,
wywołując deszcz i dreszczy fale uniesień delikatnego kobiecego ciała.
Zasiadłaś pani na tronie, rzekł demon niosąc koronę,
w cieniu pochodni zostałaś na tronie,
demon przemywał co chwilę skronie,
a gdy ranek świtał na dworze,
tys śniła o tym potworze,
com cię uwiódł balsamiczną oliwą
i tkliwie szeptał badając możliwie,
tys przecie dobrowolnie wstąpiła do jego królestwa,
szeptał w uśpieniu twych zmysłów nad rankiem,
by po tym kwadransie chlusnąć
,tak w ciebie wodą źródlaną
i obmyć spocone ponętne ciało.
W pochodni blasku,
gdzie ciało ponętne,
lekko ożywione,
wilgotne i chłodne,
jakbym na tą chwilę tym stanem wzburzone,
krzyk podniosło jakby w szaleństwie,
ileż tych słów można było uchwycić,
gdy dama z demonem dyskutowała,
a on cudził cię rzewną kąpielą,
aż w końcu w swych słów wypowiedzianych,
tron stał się wkrótce wodospadem prawdziwym.
Szeptem w blasku pochodni,
w pokłonie się demon przed tobą pochylił,
wpierw jakby sycił się twym ociekającym jeszcze łonem,
wciąż nagim
i lekko rozwartym,
lecz to na jego wezwanie odcięli to skrępowanie,
byś mogła wstać tak całkiem naga i wciąż wilgotna,
choćby do wystawnego tudzież śniadania.
Szeptem w pochodni,
skrył cię demon w powabne szaty przez jedwabników utkane,
jak świeże i tkliwe,
co by twe ciało wciąż urokliwe z chwilą odsapnęło gonitwą twych dreszczy.
Szeptem w pochodni,
a tudzież przy wspólnym stole,
uniósł kielich do pełna zalany,
ty za to drżącym swym głosem,
uśmiechem bezcennym wciąż czułaś w otchłani,
że musisz do kąta.
W szepcie pochodni bardzo niemrawym,
przykucnie przyszła królowa i choć myśli że jest niewidoczną,
dla oczu barwnych rubinem lśniącym,
to demon jest zawsze tuż obok,
choćby i wtedy gdy strużką złotego deszczu myjesz posadzki wykute tu w skałach
i sycisz swe myśli,
gdy tak wciąż iskrzysz.
Ciąg dalszy nastąpi........
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz