Z Dedykacją dla Oli .. Opowieść według Demona którego imię skrywa za pewnie kufer w Luwrze....

Z powietrza pędem wszedłem do twej nieruchomości,
nie słysząc twojej prośby,
a jesteś wyzwaniem moim,
jak to było w oddalonej przeszłości,
gdy byłem barwną postacią,
co grzesznych  ludzi zbogacał.
Z powietrza pędem wszedłem,
chcąc być zauważony przez tą jak myślę ulubienicę,
zwaną dziś sekretarką,
którą wytrzeszczając oczy,
zawsze zapyta do kogo.
Czy Su u siebie...?
Zadałem jej bezpośrednie pytanie,
a gdy mi przyszło powtórzyć jej po raz kolejny,
zmieniłem je w sposób bardziej czytelny.
Prezesowa u siebie....?
I nastała cisza,
a w raz z nim rzuciłem As pik
i tyle mnie widziała.

Z powietrza pędem otwieram kolejne w życiu drzwi,
czy będę zaskoczeniem,
gdy poczujesz mój oddech,
bowiem stanęłaś tuż za nimi,
we mnie wpatrzona jakbyś ducha ujrzała,
lecz nie skonasz,
wybuchniesz śmiechem,
którego przyjdzie mi ściszyć w mgnieniu oka i oddechu,
jak cię pochwyciłem za krtań.
Uwielbiam,
szepnę ci do ucha,
gdy tak się zaczynasz rzucać,
gdy jesteś moją dłonią wiedziona na swój honorowy cokół.
Rzuciwszy ciebie na fotel,
na którym swobodnie zaczynasz oddychać,
sam przysiadam na biurka blacie tak w ciebie wpatrzony.

Powiedz,
co musi się stać byś dostrzegła zmiany,
lecz ty się wciąż wyrywasz uparta,
a ja jestem zniesmaczony,
szepczesz,
czy aby do mnie kierujesz właściwe słowa,
czy raczej do ziemskiego osobnika,
którego teraz i tutaj nie ma,
bo nie miał odwagi jęczeć tak między nami.

Zbliżyłem się w końcu do twych skroni,
wciąż wpatrzony w twe oczy,
z mym występkiem,
przyszedł skromny gest od ciebie,
szarpiąc moją koszulę
i wbijając szpony wszędzie,
by mnie poskromić w tym szaleństwie,
lecz podskoczyłem błyskawicznie,
stojąc wkrótce na wprost ciebie,
byś mnie przyjęła,
a raczej tego co począł wbijać się w twe usta,
 tak nieostrożnie.

Dław się,
dław zaryczał wnet demon,
bo przecież lubisz zabawy te czasem,
gdy wyrywam z ciebie ślinę z pod gardła,
 bo ciągniesz wyśmienicie,
jak Su swym szlakiem przetarta,
jakich demon zdążył skruszyć powoli,
według waszych niecnych swawoli.

Pokaż co tam masz...?
Co tam skrywasz gdzie twe serce tyka jeszcze,
nie jęcz,
gdy tak teraz szarpnę,
bo to nie pokaz mody,
choć przyznam że wyjątkowy,
gdy tak mogę dojrzeć gołym okiem,
twe sutki do granic możliwości nabrzmiałe,
wiesz,
nie będę się prosił o nie,
tylko już teraz przygarnę swoimi szponami,
jakbym ich miał wyrwać  ot dla zabawy,
nic nie mówisz że cię to boli,
to niesłychane,
twarda jesteś,
mówię ci szczerze,
prawie jak to moje zwierze,
które połykasz raz za razem,
a z nim powietrze tak wydychane,
czy czujesz tą zmianę....?

Pytasz się za pewnie moich myśli,
czy wdziękiem którym mnie obdarzasz,
co zrobię krążąc wokół ciebie,
bo tyś go chciała go obnażyć,
podobno dodając mu odwagi,
a tym czasem tak zapytam,
czy jej tobie tak wystarczy,
jak myślisz.....?

Cóż ja z tobą pocznę,
oparty o tył głowy,
nadal nie wątpię w twe usta wpatrzony,
jak gładząc twoje włosy,
wpycham ci palce coraz głębiej,
chyba nagrodzę ukłonem twe gardło,
że tak niestrudzone wciąż mnie nim sycisz.
I wtedy cię pochwyciłem,
wraz ze znajomym nam pędem,
co cię przymusza Moja Su,
że tak mi ulegasz na swym okazałym blacie,
zadbaj jeno o swe wartości nabrzmiałe wbijające się teraz,
choćby w spinacze biurowe.

Pozwól zatem,
że ci zerwę tą szmatkę i resztę,
co ci skrywa cipeczkę i ciasną szpareczkę
i choć słodko wyglądają,
innego w czasie wymiaru dostaną.
Jak myślisz...?
Od czego zaczniemy,
czy złoję ci dupę nieprzyzwoicie,
w tak jakże twoim popołudniowym bycie,
czy raczej uchwycę jak sikać zaczynasz,
bo właśnie coś czuję,
jak spływa potokiem po dłoni swawolnie,
ociekając z twojego źródła i chlapiąc twoje uda.

Nie duś tego w sobie,
wylej tego więcej,
masz aż nadto okazję,
że obmywasz złotym deszczem moje ręce
i ci powiem tak otwarcie,
wiem co ci teraz chodzi po głowie,
czy jesteś tak smaczna,
jak on bezwiednie kapie sobie.
Przyznasz że wyborny,
gdy w jego efekcie,
me palce oblizujesz  trochę niechętnie.

Teraz Moja Su ponętna,
wyznasz swoje grzechy,
tylko proszę nie kłam,
zaczynamy....?
Powiedz,
czym cię uwiódł ten zając,
co w swej trwodze uciekał przed łowną zwierzyną,
czy przez to że jesteś drapieżną Lwicą,
czy może jak skorpion zassałaś  mu jad i zmarniał,
pozostawiając wspomnień ślad których wspominam,
błądząc po twej cipce.

Przekląć mi właśnie przyjdzie,
a z moim słowem moja dłoń cię tak trzaśnie,
jakbyś zgrzeszyła.
Nie walcz z mym biczem,
co i mnie dosięgła w mistycyzmie,
jak mnie oskarżyli o czary,
o rozwiązłość słowa,
których treść nigdy nie jest gotowa,
jak ty i twoje pośladki.

Kwicz,
jęcz,
gdy cię batog choćby ryśnie,
bo ty przeciw słyszałem naszej ojczyźnie,
chyba że mi się wydaje,
widząc co na świecie się wyprawia.
Czy ta na pewno komnata twego biura nie przypomina,
widząc na twej dupie ślady,
ponownie przyznać muszę że twarda z ciebie Su,
nie słyszę choćby w tej chwili twych demonicznych westchnień,
zatem pozostańmy w ciszy,
gdy szaleństwo twych doznań skonanych,
pragnie wymówić moje imię,
skrywane w pergaminie który syci dookoła wszystkich,
jak myślisz.....?

Powiedz moja Su
czy w ogóle zdołasz opamiętać swoje zmysły,
uplecione niczym warkocz,
którego trzymam w swych dłoniach,
gdy postawa twa wciąż tak wypięta,
zatem rozstaw szerzej nogi,
nie będę cię więcej chłostał,
chyba że pragniesz,
powiedz.....

Czyż nie przyzwoicie wyglądasz w ponetności swej obnażonej,
o czym się nie raz jeszcze przekonam,
że masz anus taki gładki,
jakbyś go pielęgnowała wsadzając świecący koteczek,
które teraz nie ma,
a powinien spełniać swoją rolę,
w tej niezwykłej odnowie
Czy pozwolisz....?
Że sprawdzę to miejsce ochoczo,
napełnię śliną bardzo sycącą,
bo gdy otoczka anusa po brzegi wypełniona,
to twa dupeczka dobrze ją zasysa,
jak myślisz,
czy czasem to nie twoja chcica ją wciąga,
jak również twe soki z twej cipki pobudzonej,
które palcem po mapie ciała,
też tam wkładam.

Jaki będzie finał tej naszej wędrówki
i czy przy końcu tej opowieści,
zerznę ciebie jeszcze,
co cię wzmocni niebywale,
jak cię karmił żądną wrażeń,
wiesz kto  cię pieścił, w życiu się nie domyślisz ,
bo jego początek i koniec zakopany dawno w kufrze,
nie pytaj czy w Paryskim Luwrze,
znajdziesz odpowiedź na pytanie,
kiedy na ciebie westchnień przelewam czarę,
gdy rozpieram wbijając na pal,
którego żywot unosi się w twej ponętności,
a ty ociekasz,
ociekasz wytrwale,
jak już twoje oczy zamglone
i twe ciało powabne,
chyba dotąd nie wypieszczone tak dokładnie.
Powiedz czy ten zapach wart był grzechu,
gdy cię demon tak poskromił,
będziesz go czuła nieopacznie zawsze w twoim umyśle,
zawsze gdzie twój kielich podniecenie poczuje, spisanym odręcznie,
na dowód że istnieje.
Pozdrawiam

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...