Madame czy mnie wciąż wielbisz......

Pamiętam jak we wszechświecie co się nim zaciekawił wielce,
udałem się w podróż nieograniczoną w swym szaleństwie,
czy zegar którego nastawiam codziennie,
stworzył własną pragnień kolekcję,
jak myślisz,
gdzie dziś zabiorę w swym szepcie.
Czy rok będzie pamiętliwy,
gdy w machinie czasu,
ustawisz właściwe współrzędne,
czy raczej zdamy się  na ciekawość którą się właśnie sycimy,
jak zaiskrzyć mogło zdarzenie,
które nie sposób zapomnieć,
patrząc wciąż na nie przelotnie.
Przed oczami migają obrazy,
czy z nie wyjaśnionych nam przyczyn ujrzymy jak płyną gondole w starej Wenecji,
czy przeniesiemy się dalej,
do pracowni mistrza,
bądź również czeladnika,
który stworzył wyjątkowy seksapil,
którego w swej naturze doprawił,
 mrocznym składnikiem.
Miasto zakochanych mijamy bezpowrotnie,
bo Paryż swą tajemnicą kusi,
czy będziesz zatem zadowolona,
czy raczej zawstydzona,
bo przymierzyć musisz,
to co zamówiłaś u mistrza,
jak myślisz.
Czytać mi przyjdzie list od ciebie,
w którym twój podziw uchwycony bezwiednie,
wyraża twój seksapil tak wyostrzony,
jakże w swej ponętności szatą skrojoną,
jakby na oko,
a tak dopasowaną że podziw nie stygnie każdej nocy,
w której przymierzasz ten oto gorset.
Zapytać mi przyjdzie,
tak oto wchłonięty w twą korespondencję,
czym będzie,
a raczej był twój dreszcz w pewnym twego życia momencie,
gdy poczujesz coś,
co dotąd było tylko w twych snach
i jego odmętach,
najskrytszą ciekawością.
Pokręcone mam myśli,
jak zbliżone do tych co skrywałaś w mroku pochodni jak również wodząc paluszkiem po czarki rańcie,
zdumiona mym wejściem,
a jakże,
uniosłaś się swoim wachlarzem onieśmielona
i twarz wtedy nim zakryłaś.
Madame,
Markizie,
a w tle naszego oddechu,
słychać echo strun wyrywanych,
jakby skromna orkiestra zaprzestać miała grać,
na nasz widok.

Czyżby nie podobał się Madame prezent,
z pracowni skrytej
i oddalonej o setki jardów od ciebie,
a wiem że nie potwierdzisz moich słów,
choćby w tej chwili,
gdy ujmując twą dłoń do pocałunku czujesz szybujące mrowienie,
w swej piersi,
cóż chcesz więcej,
szepnij.
Na widok szlachetnych kamieni,
nie jesteś bliska omdlenia,
to w czym Moja Droga,
oczekujesz spełnienia,
wpatrzona nazbyt w swej ciekawości,
na sakwę w której niejeden kamień gościł,
stroniąc bacznie od promieni słonecznych.
I niczym Madame znów wymienisz me imię,
czym będzie twoja fantazja,
do której dorzucę,
z resztą jak zawsze odrobinę mojej skrytej magii,
czy wtedy także przystaniesz
i wyzbędziesz się wszelkich swych granic,
szepnij w ten czas,
przecie nie obcy nam,
bo inny już się nie zdarzy.
Spotkajmy się tam gdzie zwykle,
gdzie bulwar nęci po zmroku,
nie oglądaj się za siebie,
wnet pochłonie cię ma mroczność,
jakże w swym delikatnym aksamicie,
skrywając twe oblicze,
w moim oczywistym zachwycie.
Co czujesz,
gdy rżenie koni galopujących przemierza każda alejkę zapomnianą przez ludzi,
czy w tej uszytej uprzednio sakwie,
czegokolwiek się spodziewasz,
czując jedynie swoją wonność.
Czujesz,
jak moja dłoń przylega do twego łona,
raz,
drugi
i kolejny klaps,
nie pozostawia twej fantazji,
twego skowytu,
a również oddechu w którym poprostu jęczysz,
tak wprost otwarta,
przecież na nowe doznania,
gdzie perła skrywaną odnajdą me dłonie
i usta.
Skapniesz,
prawda,
ociekając swymi sokami,
a ja zanurzając się w tobie,
zdejmę w końcu ten worek,
by w twej rozkoszy pokonać wszystkie progi i cię kochać w swej wrażliwości.
Kim jesteś teraz,
szepnij .....

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...