Metamorfoza godna przyjęcia

Aż trudno uwierzyć że tyle lat już bezpowrotnie upłynęło.
Liczył bym je w dekadach,
ktoś właśnie mi podpowiedział patrząc na młodego człowieka który nie radził sobie we społeczeństwie.

Czy to akurat był ten dzień,
w którym na pobliskim dworcu  autobusowym w Lublinie, postanowił odmienić swój los.
Czy może bardziej go zniekształcił, kupując w jednej z budek usytuowanych  na przeciw każdego z przystanków, coś magicznego.
Na ten czas, to może bardziej kierowała nim ciekawość,
a może bzdura wysnuta z palca przez sprzedawcę sklepu.
Było tam dosłownie wszystko, od naklejek samoprzylepnych po proporczyki, medaliki i czapki.
Wtenczas po mojej głowie chodził niejeden sen, może także opowieść naznaczona chwilowym dreszczem którego doznałem dotykając pewien nagrobek.
Sprzedawca jak zawsze nie potrafił się odnieść do tego co mu się zwierzyłem i czego tak naprawdę potrzebowałem.
Nie wnikał, nie drążył tematu,
a może w ogóle go to nie obchodziło sprzedając mało znaczące wygrawerowane symbole na dukacie.
Ten medalion  wielkością przypominał dzisiejszą pięciozłotowkę ,
wyryty w mosiądzu każda strona rzekomo miała przedstawiać skuteczną ochronę przed mrokiem.
Sugestia w tym momencie niejako się wtrąca że pierścień atlantów również powinien chronić,
ale nie zupełnie to robi.
Cóż odczucie magii nie nadeszło, można rzec że  obrało negatywny kierunek i w dodatku skupiło się na mnie.
W dzisiejszych czasach zapewne było łatwiej odszukać w internecie coś na ten temat,
ale wtedy komu się zwierzysz .
Rówieśnicy raczej  mieli inne zmagania i inne zainteresowania, a ja wciąż byłem cichym chłopcem.
Po trzech miesiącach miałem już dość ciągnącego się pecha, a jednocześnie  szukałem podstaw do wytłumaczenia nawet najgorszej prawdy dotyczącej kawałka metalu.
Ktoś powie że trzeba było wyrzucić przez okno, inny że kogoś obdarować, ale kogo można obdarować złem.
W każdym z tych przypadków, medalion za jakiś czas wrócił na powrót do mnie .
Przełom chyba najprędzej miał miejsce w publicznej bibliotece, ale może nie do końca, bo jak zrozumieć formułę której nie jesteś właścicielem.
Zatem przyszło mi ją głęboko w ziemi zakopać
i oto jestem,
niewolnikiem Demona...
Takim krótkim wstępem chyba  czas zacząć opowieść,
to nie Hogwart, choć winszuje pomysłowości pisarce i czasem się zastanawiam skąd wzięła tak obszerne natchnienie.
Czy tam dokąd zmierzam znajdzie się miejsce parkingowe dla powozu.
Czy powinnem odręcznie zaznaczyć tło opowieści w którym to ja poplecznik z wyboru podjadę.
Chyba jeszcze wam tegoż stanu oszczędzę,
wystarczy że udzieliłem niejako humorystycznej  odpowiedzi,
skąd tyle ma mój pojazd. 

Przechodząc do sedna sprawy, uważam że powinny zaistnieć niektóre okoliczności,
uprzednio takież to miały miejsce, tylko czas nie pozwolił zatrzymać się.
Poniekąd wszyscy potrafimy  tworzyć fantastykę,
a czy potrafimy ją ożywić,
w końcu czy jesteśmy w stanie uwierzyć, w to co będzie miało miejsce.
Patrząc na swojego zabandażowanego środkowego członka tak sobie myślę.
Miałem taką okazję pozostać przy nieśmiertelności i spieprzyłem wszystko, przecież mogłem napisać inskrypcje, następnie w mozolnej pracy dłutem wyprowadzić zmienność liter.

Wydaje mi się że coś pominąłem,
cóż wszystkiego nie mogę zdradzić...
Fetysz czy raczej zbliżone, jeszcze uśpione pragnienie,
zwane potocznie głodem,
który to zastygł w pewnym momencie, nakazuje mi się do Ciebie zbliżyć.
Wpierw  bym rozwinął właściwą myśl,
potrzebujemy przywołać tylko w podobieństwie zbliżony do mojego pojazd.
Jest trochę wydłużony,
jego ozdobne listwy, na razie nic nam nie mówią,
a szkoda.

Do tego miejsca prowadzą dwie drogi,
pierwsza z ilością pokrętnych schodów, z których łatwo skręcić kark i druga,
za pierwszym razem wydawać się będzie chora,
bo trzeba przybyć fragment po prostu karawanem.   

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...