Wspomnij mnie lato,
Tyś wieczorem mi najlepiej smakowało,
gdy mogłem w Tobie grzeszyć skąpany po samą brodę w esencji...
Czy kiedykolwiek wcześniej bym pomyślał,
czy wtenczas,
czy aby nie zwątpił,
że dotknie mnie ów zaszczyt,
akt czystej swawoli,
nie żeby tak o tym myśleć,
lecz to uczynić z Tobą,
Moją Wróżką,
Moją Małżonką.
Miłujemy się wszędzie,
każdy mebel
i kobierzec już za nami,
jak także przesiąknięty wonnościami,
sprawia że nabieramy wigoru tą oto żarliwością...
Jak się czujesz wiedząc że świat którego jesteś częścią,
sprawi że skryte fantazję,
będą tutaj,
dosłownie przed chwilą,
wyciągnięte ze skarbca...
Jakby wszyscy mężczyźni mogli odkryć,
o czym myślą Nasze Drogie Damy.
Zdajemy sobie sprawę że trudne i nie prawdopodobnie ciężkie wyzwanie.
Mając na celu jedynie pozytywne intencje opieram swoją metodę na wonności.
Czy jednak to właśnie tak będzie działać...?
Czy będziemy skrycie wypatrywać kiedy urocza i pełna energii kobieta użyje swoich perfum.
To nie jest żaden dowód,
prawda... ?
Słyszę w otchłani przemieszczających się szyk kobiecych myśli,
które to zaś zatrzymują się na chwilę,
by niejednokrotnie sprawdzić moją sugestię.
Oczywiście na nadgarstku, czy w najdelikatniejszej okolicy,
przetarta dłonią zapachowa sentencja wydaje się być bardzo ożywiona.
Przy zamkniętych powiekach wystarczy odwrócić się do tyłu...
Czy to możliwe bym odgadł,
choć słowo które teraz napiszę,
wydaje się dziwne,
bo skąd by wzięło w tym tekście,
czy przez swoje synonimy...
Proszę jak można używać brzytwy...
Wykonać pierwszy krok,
w przerywanej ciszy przez samca,
gdzie niedaleko w leśnej puszczy nucił.
Ponoć Nas pamięć nie zawodzi,
a tym bardziej wtenczas gdy po raz pierwszy ujrzałem Twoją halkę.
Nie przypominała tej nocnej,
co jak szal w moich dłoniach lśniła tuż w progu.
Niczym pogonie za Tobą,
powstanie krótki seans
i choć to mogła być tylko chwila,
to zmienność w niej odkryta,
podaje na tacy
echo,
w szacie było piękno...
Gdzież bym Cię szukał,
gdy na bezchmurnym niebie,
Nasz kuzyn na moją cichą prośbę,
swoją poświatą wskazywał mi drogę,
bym nie zbyt szybko zjawił się przy Tobie ...
Spójrz,
łaskawym powiewem szepnął,
czyż skryty cień jej ciała sam jej nie pożąda,
a Ty,
a Tobie pozostaje tylko podejść bliżej....
Spłoszyć Ciebie nie pragnę,
lecz czy poza mną,
wszelkie zmysły które Nas otaczają,
są w stanie zrozumieć tą chwilę...
Będę duchem
i choć swój oddech do granic możliwości wyciszyłem,
wtedy słychać słodycz Twej żądzy,
co z bogatym strumieniem,
w oczach diabelskie iskierki,
Spłukujesz płytki..
Pokusa,
gdzie jej szukać jak nie w Tobie,
Spójrzmy,
zbliżenie w naszych oczach jest jak błyskawica,
a jednak pod wpływem emocji,
to Ty wciąż jak wirtuoz,
a ja jak dyrygent przylnąłem do Twych ust...
Czym jest wówczas jest ból,
gdzie paznokcie wbijane w moje pośladki,
próbują zmierzyć się z penetratorem,
ani on wypłoszony,
ani płochliwy,
sięga głębiej Ciebie,
w tej wariacji,
oby tylko serce nadążyło za Nami...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz