Noc westchnień nagli,
noc gdzie zwiewna firana nawet na Nas spogląda,
zazdrosna,
a skupiwszy swój wzorzec w przeciągu,
skupiła się na moich pośladkach...
Czy warto poczuć jako mężczyzna,
jak drży me ciało przez Ciebie wchłonięte...?
Czy to najskrytszy sen,
który właśnie ma miejsce,
wśród donic,
ozdobnych doniczek które tworzą mistycyzm...
Wśród każdych rozkoszy,
której nadają Nam Nasze usta,
zawsze szepnąć muszę,
w dłońmi w Twych długich włosach...
Daj mi swe wargi,
Daj,
pragnę wówczas tak wycałować,
zabawić się językiem
ze skupioną wzajemnością.
Jestem zniewolony,
niczym nasza
zwisająca kropla esencji wypęłznie z moich ust,
pozwolę sobie na oczekiwany czyn,
zamiana dawcy doznań wskazana,
zatem się zniżam...
Oto jak można przedstawić podróż,
gdzie nawet duch wiecznej Kleopatry,
przeniósł się w opowieść....
Oto Jesteś o poręcze sparta,
w Twych oczach jakby żądza podłoże ciekawości rozpala,
ile jestem wart,
gdy przycupnięty w rozwartych udach,
zdążę przeżyć...
Skarbie,
Zabrałaś mi oliwę
i szepcząc pełna uśmiechu,
wigoru Patrzysz,
czy czasem nie stygnę w pieszczocie,
czy zbieram wszystkie krople,
także i takie aż nazbyt frywolne,
co nimi Ociekasz...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz