Zagadki

Zastygłem,
między wersami,
między kroplami deszczu,
pod parasolem westchnień,
zaciągnięty papierosem tak stoję
i tak samo pragnę przywołać Ciebie.
Zastygłem chcąc znaleźć odpowiedni wątek,
małą podpowiedź wszystkiego,
lecz to trudne,
gdy Ty toniesz w kałuży
i tak Cię wziąłem w końcu w swe dłonie
i szarpnąłem,
Opowiedz mi swoją historię.
O czym może szeptać jedwabna chusteczka,
jak ja zagubiona w czasie,
a ona,
ona przed tygodniem zgubiona,
wtenczas gdy jej pani kwiaty samej sobie kupowała.
Czy byłbym skłonny zachłysnąć się tym odkryciem,
czy wyczułbym że trzymam w swych dłoniach ludzkie życie
i co w tej chwili przeżywa właścicielka,
której woń działa na nas mężczyzn,
jak narkotyk.
Zastygłem trzymając latorośl w swej dłoni,
były na niej kobiece usta,
przesiąknięte przez wszystkie włókna nie wyblakły,
na nasze szczęście,
lecz czy to było tylko jedno westchnienie...?
 
 
Zastygam w zbliżeniu,
które jak cielesne kadzidło wyprawia mnie w podróż,
nie inaczej jak do Twojego ciała,
z każdym wdechem wilgotnej zagubionej na deptaku cząstki,
w niedalekiej czasoprzestrzeni,
Twoje odczucia skumulowane wzrastają,
jak moj dotyk.
Powiadają wówczas poeci,
magicy,
że wszystko zdarzyć się może w nieoczekiwanym momencie naszego życia,
czy prawdę mi szepczą,
czy są w tej chwili oczarowani Tobą
Zbieg okoliczności,
w której niedaleko mnie doszło do kraksy,
niemniej jak u Ciebie,
ten talerz był zbyteczny,
bo przecież tkliwość ust była ważniejsza,
cenniejsza od porcelany,
prawda,
zapach nie zna granic.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...