Noir bezbłędna Madame....

 Przydymione oczy i

niewielkie zgrabne pudełeczko które zawierało bez wątpienia najbardziej mroczne cienie do powiek, już zdążyło nieraz zaiskrzyć.

Pamiętam jakby to było właśnie dzisiaj, jak leniwie wpatrzony w zawieszony kurant na ścianie kołysałem starym fotelem. 

Na pierwszy rzut oka sklep nie przypominał luksusowej drogerii, bardziej skłaniałbym się w myślach że większość odwiedzających nas klientów myślała na początku że wchodzi do antykwariatu.

Dopiero w przestrzeni pomiędzy niewielką galerią obrazów, kobiece oczy dostrzegały niebywałą kolekcję produktów do makijażu.


Myślę że w podobnym stylu powinny powstawać sklepy w handlowych galeriach. Takimi słowami zwrócił się pewien znany Włoch do dziennikarza który przeprowadzał szereg wywiadów w nowo wybudowanym kompleksie.

Oczywiście moja postać wciąż pozostawała niedostępna jak większość używanych znanych metafor.

Pierwszego dnia w momencie gdy przecinano mieniącą się czerwienią wstęgę,

w tłumie nielicznie zgromadzonych gości ujrzałem wróżkę.

Każdy zaraz spyta kogo i jak można tak właśnie nazwać nieznajomą dotąd kobietę.

Czysta elokwencja postrzegania wszelkich zmysłów  i zarazem koneserka najciekawszych zjawisk wytworzonych w tradycyjnym stylu.


W tle starego gramofonu pochwycona dość podobna tonacja utworu na klawesyn, można powiedzieć że wzruszyła  wszystkich klientów. W tym samym czasie zza obracanej szafy wydobywał się gęsty i mglisty opar. Było to nad podziw stworzone przedstawienie w której triumfował nietuzinkowy zapach. Ponoć same jego składniki potrafiły wybrać dla siebie obiekt westchnień.

Przedstawiona tylko na chwilę postać bohaterki tego opowiadania, skupiona raczej była w innej części sklepu.

Wydawało się że chciała być z dala od tej całej scenerii,

a być może inny produkt przypadł jej do gustu. Trzymając w jednej dłoni lampkę szampana, drugą próbowała okiełznać skrywaną tajemnice schowaną w niewielkiej szkatule.


Kobieta ubrana była w wierzchni płaszcz ecru który niewątpliwie skrywał koronkową sukienkę w delikatnym kolorze pastelowego różu. Skąd o tym wiadomo i skąd się bierze dalsza część opowieści...?

Intrygujący i dominujący skład przedstawionego wszystkim zapachu, niczym przesmyk gotującego się wywaru właśnie przenikł  krótką odległość między jej oczami a szklaną ekspozycją. To z kolei spowodowało znaczne wychylenie się poza sklepową ladę, stąd także tłumaczony wcześniej niecodzienny widok.


Instynkt dawcy, przenikliwa ciepła woń ogrzanego stopniowo kardamonu oczekuje na właściwą porę. W zanadrzu czyha również pieprz, choć on znany wszystkim jegomość nie lubi czekać.

Kwiatowa delikatność jak na smyczy przytrzymuje pozostałe składniki, gdzie w równoległym czasie przybija do portu orientalna nuta.

Zachwiane zmysły przestępując w szpilce o kilkanaście centymetrów tracą w rzeczywistości kontakt z podłogą. A jednak nie słychać tłuczonego szkła, bo przecież pamiętamy gdzie wówczas znajdowała się kobieta.

Można powiedzieć że lewituje we mgle rozkojarzonych emocji

i także w tym momencie jak prawdziwy znawca może dobrać pozostałe odczucia.

Co Wybierzesz...?


Na czym polega instynkt biorcy,

gdzie wymagany kuraż  rzuca bohaterkę jak w reklamie do wszelkich zgromadzonych męskich dłoni. W jednej chwili znika płaszcz, także i część ponętnej garderoby. Jedyny wierny pozostaje szeroki pasek  który dziwnym trafem znajduje doznania w opiętych nim piersiach. Przez nacięte w kształcie fasolek otwory sztywne sutki podnoszą ciśnienie, a szczególnie ujęte w palce pozwalają ustom przemówić. Tej rozkoszy nie potrafimy wytłumaczyć,

ją trzeba przeżyć..... 


Pytasz mnie ileż razy mogę uchwycić powstającą pauzę,

gdzie Twoje dłonie nadciągają na palce stóp kabaretki...

Co wtedy czują,

co mogą ujrzeć w sunącej niedaleko myśli,

czy włosy na torsie,

czy w ostateczności łonowe...


Zgromadzonych pytań jest całe mnóstwo,

jak także figlarnych oczek mierzących centymetr po oczekiwanej chwili na Twoich nogach...

Minął kwadrans,

a dłonie wciąż gładzą winną  zakrycia wyniosłość,

ale kto Tobie zabroni 

to Twoje piękno.


Uwielbiam pytać,

choć mimo onieśmielenia  najczęściej w odpowiedzi dostaje Twój oddech.

Jak on błyskawicznie wypiera wszystkie krągłości,

jakby ich ruch przewidywała róża wiatrów,

do mnie,

do stojącej na wprost nas szafy,

na której dzielone lustro  widzi prawie wszystko.

Czy jednak jest w stanie ogarnąć cóż takiego się dzieje w Twoich oczach...


Nie są zamknięte i wciąż łakną..


Uwielbiam pytać,

ale dla większości zmysłów,

to Twoje odpowiedzi intuicyjnie wyrażają zgodę

i nie chodzi tutaj o żaden dialog,

bo porozumienie samo wywołuje emocje.


Schowajmy w szafie,

wokół nas słychać śmiech,

wyciągnięte dłonie pochwyciły górny drążek,

a uda zdążyły już zapleść niejedną opowieść

i nie potrafią uścisku zwolnić,

trwonią zatem mój dotyk.

Wtedy jak zawsze pojawia się ktoś trzeci w tej szafie pełnej tajemnic...


W każdej ciszy rodzą się doznania,

w tej tłocząca aortą się krew otwiera umysł,

wówczas Twoje ramiona wyczuły bez wątpienia pewien rodzaj muśnięcia.

Instynktownie zwolniony dotyk poręczy próbuje się odnaleźć przy górnej przestrzeni.

Może Chcesz uciec przerażona ocierającym się o plecy drapieżnikiem.

Krzyż z pewnością czuje nabrzmiałe berło jak także odczucie przerywanej grawitacji.

Nagły wdech folguje uda działające jak uprząż na mym karku,

zaś Twe ciało energicznie zostaje nadziane.

W tle słychać trzepot skrzydeł,

tak oto demon posiadł anielicę.


Kontynuacja pytań mogła by dotyczyć wpatrzonej we mnie  istoty,

przetrzymywana w szafie,

przytrzymywana choćby za podbródek,

gdzie się zawsze jej usta oczekują ode mnie nagrody...


Spójrz na mnie,

gdy bledną wszystkie barwy poza Twoimi wargami,

czy wtenczas nie wydaje Ci się że kontakt z obcą formą życia,

jest tak samo tkliwy.

Już chlapie,

już niejeden orgazm swymi skrzydłami dotarł do płuc,

Wiesz,

Jesteś dzielna...


Aż trudno zrozumieć że fantazja toczy się od wczoraj  w nowo otwartym dyskoncie.

Nie jest zbyt ostra, choć można zasugerować że coraz częściej goście próbują odkryć dochodzący hałas ze starej szafy.


Uwielbiam Ciebie taką,

od razu Rumienisz się speszona, 

także wtedy gdy z lekkością Cię przyduszam opierając lica do mahoniowej deski...

Chwilą wyciszeni,

słychać równocześnie pobudzone Twe serce,

jak przed sekundą wytrącony sęk,

ktoś na zewnątrz nie wytrzymał.


Jaki ma kolor oczu,

gdy on niespełna rozumu wciska swe ślepie w dziurę.

Skąd także moja towarzyszka ma wiedzieć wsadzając swoje z ciekawości...?

Czy teraz nie powinna powstać optyczna niespodzianka,

powiększona o skłonność wyolbrzymiania dreszczy.


Siedzący wąż swym płynnym ruchem wydostał ze cieknącej szparki,

ale jak wiadomo jeszcze musiał dotknąć przewrażliwionej już wargi.


To czym są teraz emocje,

gdy Szukasz swych dłoni

i jakże Starasz się ich uwolnić by zakryć wydostającą się z ust frazę i odczucie że znowu Szczytujesz.










 


 



 






Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...