Zawsze fascynuję mnie wasza ciekawość.
Podobieństwo do mojej w tym momencie wyrażane zostanie satysfakcją, iż mogę przenikać wybrany obszar w waszym umyśle.
I tak w nieskończoność stukając się w głowę że wciąż smecę.
Zapraszam was poraz kolejny do niezwykłej pracowni, gdzie nie wymagam ostatecznie wtargnięcia, wepchania do niej o zdrowych zmysłach, a o powrocie już same zdecydujecie.
Od czego tu zacząć i czym można przyciągnąć dzisiejszą niebezpieczną płeć.
Za tymi drzwiami wobec panującego na ruchliwej ulicy zgiełku, na przywitanie króluje zapach kadzidła.
Nie jest zbyt nachalny,ale na tyle intrygujący że upuszczona damska torebka trafia na sofę.
Także i tam przysiąść należy swoją wyniosłość, chyba że urok miejsca zdążył bardziej zaciekawić.
Czym się zajmuje gdy przestrzenne dość pomieszczenie coraz to w oddali terkocze, a wykończenie wnętrza zmienia się jak w kalejdoskopie.
Czas nigdy nie był moim przeciwnikiem zwłaszcza gdy mogę być w określonym miejscu kilkanaście razy dziennie.
Słychać kobiecy śmiech, wyraz twarzy pełen niedowierzania, a jednocześnie ciekawska ręka próbuje odkryć jedną z trzech rozłożonych na stoliku z tali kart.
W najdalej położonym punkcie pomieszczenia wisi jak zwykle lustro, zatem dlaczego nie protestuję gdy miła istotka zaiście dąży by się przekonać na własnej skórze, co ją może spotkać.
Osobliwie wybrałabym kartę najdalej oddaloną od serca,
szepnął jej duch młodego markiza wyglądającego zza tła bezkresnego żywopłotu.
Na czułość zawsze będzie czas, a zdążył wymówić ostatnie słowo, gdy siedząca kobieta szybko złapała się za szyję i ocierając pojawiający się na niej śluz dostała histerii.
Targał nią dreszcz który zważywszy na zaistniałą okoliczność, nabrał ochoty by ta zaczęła kopać w stolik.
Kujący chwast dotarł po chwili do klatki piersiowej,
stąd także wywołany przez chwilę ból odwrócił wszelką uwagę.
Zamknięte oczy wkrótce wydrążyły tunel czasu, gwałtowne ruchy już całkiem ucichły.
Długo się nie szamotała mając na ustach moją dłoń, zabrakło jej jakiekolwiek sugesti gdy została w tył sofy ściągnięta.
Jej wzrok mógł jedynie zapamiętać leśny park za wspomnianym krzewistym parawanem.
Dotąd nie myślałem że na mój widok można omdleć, ale także nie miałem czasu by to sprawdzić. Z pewnością nie odczuła jak jej ciało uprzednio spakowane w płócienny worek wylądowało na miękkiej sierści.
Jak wygląda podglądany świat przez otarty róg worka którego kiedyś zapewne myszy przegryzły szukając pożywienia.
Czy Jesteś w stanie dostrzec młode dojrzewające jeżyny, na które zmyślnie pająk rozwinął sieć. Oko w oko z intruzem który podobnie do Ciebie zagrożony reaguję.
Słychać pisk,
z okolicznych drzew ptactwo wzbudzone kobiecym głosem odleciało przestraszone,
jakbym Cię ze skóry obdzierał.
Tego szaleństwa nie wytrzymał przytrzymujący w uprzęży pasek,
zsunięte lenne posag,
zsunięte ciało spadło,
a wspomnieć muszę że wciąż podróżujemy,
a Tyś musiała błotnej kąpieli zażyć.
Niczym usłyszę ponowny dźwięk rozdzierający Twoją krtań,
wywodem myśli będzie smród,
bo któż przewidział fakt że tarzać się będziesz w kałuży.
Nie dzika wina to że przystanął zjeżony w błocie którego wówczas nie było.
W dodatku przez tunikę,
tą bardzo ulubioną przez Ciebie,
wzbudzone mrówki wkraczają
żwawo,
stąd ten koncert niebyle jaki zaistniał przed północą...
Zapewne zastanawiać się należy cóż takiego skrywały pozostałe karty na stoliku....
Lewa od serca...
... Skarbie już jestem... Słyszalny męski głos przerwał w rozkoszy czytaną powieść. Patrząc na zaspane oczy bohaterki wnioskowałem że znudzona książką po prostu usnęła. Poderwana na równe nogi zapomniała o gadżecie który poturlał się w przeciwległy bok łóżka. Widok którego kobieta zastała w kuchni był raczej jak powtórkowy kadr którego zdążyła z apetytem wchłonąć penetrując szparkę. Jej mężczyzna nalewał sobie właśnie szklankę wody mineralnej, gdy poczuł na swoich plecach muśnięcie dłoni.
Prażony słońcem materiał tuniki wyglądał jakby dostąpił tornada, a mimo tego wciąż posiadał urok wypychając sterczące sutki.
Tulił ją swymi silnymi ramionami, a okazywana czułość coraz bardziej sięgała tańczących pośladków o jego krocze.
Trzy karty...
Przedstawione zostały dwie z nich, jednakże kobiece myśli nieco podpuszczone przez ducha wybrały tą ostatnią, może nie aż tak wybrakowaną jak nam się wydaje.
Opowieść trwa, konno docieramy do pewnej gospody. Kobiece kształty raczej nie będą uczestniczyć w licytacji, za to za dalszą dyskusje pozostaje mi nic innego jak pozostawić Ciebie na dworze.
Niebywałej postury wieprz co chwilę grzebie w nosie, ale jako przedstawiciel tutejszych gospodarzy wszystko mu wolno. Siedząc przy oknie w czasie powolnej strawy wkrótce dostrzegam zbliżający się okratowaną klatkę. Niestety zawartość jest nie dostępna dla naszych oczu,możemy się tylko domyślać że widok stołecznika inkwizycji jest ostatnim człowiekiem którego chcemy spotkać.
Patrząc w kubek z którego zamierzałem się napić wody,
w dzisiejszych czasach to sanepid jako pierwszy natychmiast zamknął by taki lokal. Chwilą nieuwagi w której wymieniałem z kupcem swoje sakiewki, nie zauważył tegoż co się działo na dworze. Mój umysł nie przewidział że bagaż na moim koniu tak po prostu zniknie.
Spójrzmy na tą sytuację w opadającej mgle,
gdzie słysząc rżenie przybyłych rzekomo gości, mój worek zaczął wierzgać i krzyczeć.
W końcu musiał spaść na mokrą wydeptaną kopytami ziemię,
a to tym bardziej wzbudziło ciekawość nadzorcy.
Wychodzi że czasem lepiej wyglądać jak przeżuwająca skórkę chleba świniarka,
jej na pewno nie zabrali by ze sobą.
Jak się Czujesz...
Rzucona jak zwierzę na przesiąknięte odchodami podłoże.
Jedynie dłonie błyskawicznie uniemożliwiły dotkliwy uszczerbek, bo zwykle pojmana ofiara lądowała po obleśnym traktowaniu nieprzytomna na podłogę.
Znajdująca się w klatce kobieta na widok ciebie zaczyna szaleć, z jej ust padają niezrozumiałe dla ludzi słowa.
Nieprzerwanie słychać łacinę którą nie sposób zrozumieć i gdyby nie fakt że ma na sinej kostce łańcuch, mogło by to się skończyć tragicznie.
Wścieknięta,
nazwałbym ją choćby wiedźmą,
która widząc Twoje odzienie snuła coraz to straszliwą pomstę, w końcu kto w tym czasie wygląda jak królowa.
Prawa od serca,
czekamy na wątek który powinien zamienić niepożądane dreszcze w tkliwość.
Po pokoju wciąż przemieszcza się ponętne ciało ubrane w prażoną tunikę. W łazience obok słychać prysznic, jednak kobieta nie zamierza podglądać partnera. Interesująca ją lektura wciąga ją na powrót,ale nie rozpoczyna kolejnego rozdziału.
Wraz z uśmiechem powoli następuje intrygujące rozluźnienie, szerzej rozwarte uda ukazują trójkątną małą poszewkę. Zapamiętany tekst zmusza drobne palce by uprzednio polizane traciły kontrolę wnikając pod materiał majteczek. W końcu odsunięte najbliżej w pachwinę mają już pełny dostęp do nieprzerwanie lśniących warg.
Wykonywany dotyk lubieżnie drąży podniecający środek brzoskwini, gdy nagle w odczuciu pojawiają usta partnera. Jeden bardzo długi pocałunek i gdy po tak niezliczonej w zaletach pieszczocie wydaje się koniec, wkracza w podświadomość gadżet.
Stymulowane drżeniem zarówno usta i wargi sromowe drgają. Wibrator w męskiej dłoni niespiesznie ociera się, poczym chowa swoją główkę do środka. Zassane we wzajemności usta nie są w stanie odprowadzić jęczenia...
Lewa od serca...
Jakież to moje zdziwienie było gdy wyskoczyłem za próg gospody i tak wpatrzony w oddalający się na kilkaset morg ziemskich powóz, nie mogłem uwierzyć że Cię straciłem.
A myślałem że tak po prostu znudzona w tym worku wpadłaś do bajora, a Tyś mi taki numer wywinęła.
Oberżysta u którego zatrzymał się na chwilę stołecznik nie za bardzo był skory do udzielania jakikolwiek informacji.
Nawet odniosłem wrażenie że wcale mu nie zależało że ktoś z gości zginął. Coś tam jedynie chrząkał pod nosem wycierając gęstą wydzielinę o brudny fartuch. Tak jak przypuszczałem że więźniarka która nie tak dawno odjechała nie była pusta. Przetrzymywano w niej skazaną kobietą za głoszenie herezji, a jednocześnie była zbiegiem po szybkim procesie.
Szlag by to trafił, warknął jeden z folwarcznych biesiadników widząc tuż po wyjściu z karczmy wzrastającą w siłę mgłę.
Dokładnie w tym samym czasie niewidzialne teraz terkoczące koło wpadając w wyżłobioną w drodze koleinę pękło.
Przez spróchniałą warstwę drewna przeszło ostrzę, przedtem było jak poprzedni rozłupany pień drzewa spadał z łoskotem po schodach. Po drugiej stronie uchwycony w trwodze lament szerzył się jak dwóch najemników wlekli kobiece ciało. Postrzępiony materiał cudem jeszcze zasłaniał wypeplane i lepkie od brudu uda. Dosyć strome i kręte przejście do podziemi było chwilowym dystansem, ulgą przy której barbarzyńcy musieli uważać by zawczasu kobieta nie skręciła karku.
Na sam koniec tuż przed przedsionkiem miejsca wszelkich możliwych tortur, wraz z porzuceniem skazanej, zbiegł ktoś jeszcze z poselstwem do inkwizytora. Ten stał przy rozrzażonym żarze i chłonął oczami rozpalony znacznik.
Oczekując na właściwe odpowiedzi od człowieka który część tej wiadomości skrzętnie ukrywał za uszami, w tle toczyły się mrożące w żyłach przygotowania. Wymierzony cios spowodował utratę przytomności u szarpiącej się kobiety z najemnikami. Wtedy postawili ją do pionu i przyciągniętą umocowali na podobnym kole do tego które najczęściej zasilało młyn w energię. Szczerząc jeden z drugim zęby jedynym ruchem pozbawił kobietę odzienia. Ciało było na wpół sine, gdzie z ledwością poza świeżą i rozciętą raną na ustach , nie można było dostrzec żadnej barwy. Chwilę później ofiara ożywa wskutek chlusnięcia wodą z cebra. Podłożony mniej więcej w tym samym czasie w specjalne wyżłobienia trafiła rozpalony do czerwoności węgiel. Podręczny miech bez żadnych problemów utrzymuje żar.
Prawa od serca...
Dając wybór poruszamy się wszelkimi doznaniami po szachownicy życia. Już nieraz wspomniana scena poraz kolejny ożywia wzajemnie emocje. Jakby nie spojrzeć, to najchętniej kobiece oczy, oczywiście jak są w stanie dostrzec, ujrzą męskie czoło zbliżone do falującego podbrzusza. Zatapiony koniuszek języka delikatnie pobudzając łechtaczkę, zawsze tworzy wyjątkową arię.
Sprytne usta dosięgły uciekającą i być może zagubioną kroplę podniety.
Smak zostaje podzielony,
a jego mikron wysunięty na początek języka, tak bardzo odmieniony trafia w muśnięte co chwilę miejsce.
I tak się rodzi w oddechu kolejny aplauz...
Lewa od serca,
ponoć jest nieobliczalną kartą tego opowiadania...
Stojący na przeciw nagiej kobiety jej główny oprawca, sięga za wybrudzony gliną podbródek. Przez chwilę panuje między nimi coś co pokłada niewielką próbę na skruchę. Toteż na tą scenę patrzeć można trochę z różnych pobudek. Jej niewielkie piersi pokryte jak większość powierzchni ciała w lepiący i niedomyty brud, wyróżnia wydziarany zarys, znamię którego nigdy jeszcze nie wypalał. Znęcony jakbym fascynacją inkwizytor nie zamierza dotykać tegoż miejsca, a jednocześnie weryfikując niedawno dostarczoną wiadomość wydaje nadal się być niebywale poruszony. Bez wątpienia także w myślach skazanej pojawia się pewna niepojęta teoria wskazując na pojmaną przy karczmie artystkę.
Kiedyś widziano w lektyce niesionego władcę,
dziś w sklepanej odpowiednio beczce znieśli w asyście kilkanastu tęgich pomocników wrzeszczącą panienkę.
Dotąd się zastanawiam jak oni ją tam wsadzili, pozostawiając głowę pełną przekleństw.
Jej wrzask umilkł dopiero wtedy gdy jej twarz nieco wykrzywiona zobaczyła bliźniaczą siostrę. Skrępowane ciało kobiety jeszcze nie było poddawane żadnym torturom, chyba że żar zmieniając kierunek jako dominator z lekkością podsmyczał jej kostki.
Dwie gąski... Odparł zarządca tej niezwykłej pracowni, a wraz z nim reszta zgromadzonych obleśnych samców nie mogła się doczekać rytuału prawdy.
Chyba nigdy nie można zapomnieć widoku naciągniętej słusznie na czoło skórzanej czapy. Oto podszedł do pierwszej odziany jak czeladnik rzemiosła starego mężczyzna. Przykucnął jakby miał zabawić nadworne damy, a w rzeczywistości obmacywał uda. Drapane dwukrotnie miejsce nieco niżej od pulsującej w trakcie obłędnej swawoli pochwie, nabrało barw. Wystarczyło tylko teraz spojrzeć na minę drugiej z kobiet która zaciskając zęby na drewnianym trzonie, nie mogła opanować krzyku.
Jej nie mógł połaskotać, za to jak się okazało zrobił to mechanizm który wyłoniwszy się niepostrzeżenie z podłoża, zaczął wiercić dziurę w beczce.
Zadziwiające...
Gdybym w tej chwili zamienił karty,
to czy lśniło by Twe wygięte ciało w mych ramionach
i czy zatrzymany w tej chwili czas, byłby w stanie dokonać rozbłysku fajerwerków.
Nonszalancko całowana każda z piersi i ten zwitek bielizny który klinem próbował ujarzmić tętniącą życiem rozkosz.
Czy aby na pewno gotowy był na to Twój oddech...?
Inicjowane wspomnienia docierają do zapomnianych pokładów w umyśle.
W pewnym momencie odnosimy wrażenie dziejącej się sceny. Czy ta sama kobieta może reprezentować czas w dwóch strefach podświadomości.
W pierwszym jako wyznawczyni kolejnego religijnego odłamu, zaś w drugim wśród auli pełnych studentów prostuje projekt urbanistyki.
Kręcone koło zmienia pozycję,
widać z jaką determinacją ofiara próbuje wyrwać z pod żarzących węgli.
Na jej szczęście usłyszałem prawdę i ze starości pękła linka obracając ponownie ciało do pionu.
Jej siostrę ogarnia diabelski śmiech i mimo że jej ciało w winnym szpichlerzu siedzi schowane, wciąż nie narzeka na atrakcje.
Wzrok którego nie da się zapomnieć to sygnowany niejako dotkryną zła w wiecznym mroku płomień w tych oczach. Zarzucony na twarz kobiety aksamit błyskawicznie wypalił zasłonięte miejsca. Dopiero za kolejną próbą, jeden z siłaczy aczkolwiek od razu pogryziony zdążył jej założyć otwarty knebel. Poruszana żuchwa w obu kierunkach, chciała się od razu uwolnić, a jednak męskie dłonie dopięły pasek na jej karku.
Zacienione przez zgromadzonych miejsce przy palącym się żwawo ogniu, rozpierzchło się na boki.
Został przy nim tylko jeden, temuż jednemu dziś przypadł zaszczyt rozgrzewania stempla.
Wśród najemników to właśnie dziś powstał szalony zakład,
a będąc pod wpływem kobiecych przekleństw, tym bardziej każdy z nich myślał by ją uciszyć.
Kontynuacja ponoć dziwnej i zawiłej opowieści, przyznam że najchętniej bym ją przerwał, ale mój strażnik zniecierpliwiony moim marudzeniem zrzuca ułożone zwoje z półek.
Te zaś dostając orzeźwiającego powietrza rozpadają się w pył.
W opowieści ktoś najwidoczniej zgłodniał, w zaułku korytarza wydobywa się gęsty biały dym, a wraz z nim czuć ociekające tłuszczem prosie. Aromat pieczonego mięsa docierając do zadartych nozdrzy bliźniaczki, sam w sobie nie wywołuje oczekiwanego wstrząsu.
Daleko także mu do głodu, a jednocześnie powoli zaznacza obecność wciąż rozgrzanego pręta. Zbliżony do tak aksamitnej twarzy powoduje że język nie w stanie werbować żadnych dźwięków.
To musiało się stać....
Wyobraźmy sobie tą scenę inaczej, w końcu to pierwszy dzień kalendarzowego roku.
W głowie szumiący wciąż szampan, strój którego moje oczy nigdy nie zapomną.
Takież to rozcięcie w tej sukni, że palce obejmując biodro,
muszą zajrzeć do środka.
Ku mojemu zaskoczeniu na twojej twarzy pojawia uśmiech
i nie muszę zadawać pytań dlaczego.
To prezent nie tylko dla samej dłoni, która systematycznie głaszcze każdy z pośladków, przy czym nie, naprawdę nie może się opanować by urządzić sobie ot taki spacer po rowku.
To prezent dla naszej żądzy której choćby się droczyć przyszło i tak dopnie swego.
Zasłonięta twarz aksamitem,
a jeszcze przed chwilą namiętny pocałunek, jakże ze zmienną fazą czułości.
Twoje ukąszenie boli tylko moment,
bo liczy się moja fantazja,
dla niej można cierpieć w nieskończoność.
By oszczędzić Twym stopom niezliczonych kroków,
zrobimy tylko skok w bok, zwinny piruet i jak najbardziej nie dość obleśne spojrzenie w pnące się ku twarzy Twoje zdumienie.
Dwie pełne energii maselniczki,
gdzie jeszcze dama w ubraniu,
a one takie swawolne miseczki opuszczają swe miejsce w naszym pokłonie.
Teraz winna nastąpić pokazowa scena, ale nie zdążyłem obić czerwonym atłasem ścian.
Dotykany ceglany ubytek właśnie stymulował dreszcz z mojej epoki.
Rozwarte usta szukają moich, choć zamiast pocałunku muszą się zaspokoić opuszkami palców, w dodatku przez wszechobecna tkliwość aksamitnego worka.
Proszę,
jeszcze chwilę,
gdzie w ukryciu moja fantazja aż z przejęcia mlaska nadal wpatrzona w coś przypominało zużytą beczkę.
Czasem opisuje naprawdę niemożliwe skłonności,
niemożliwe, zadaje mi każda z was kobiet pytanie...
Jednym właściwym muśnięciem na odcinku odsłoniętych ramion, kobiece ciało wpada w sensualny wigor. Już po chwili słychać przeskok szpilek na podłodze, płochliwa klacz nabiera tempa.
Musiałem odkryć na chwilę usta które nie nadążając za emocjami, nie dawały sobie rady z zassanym materiałem.
Wkrótce kobieta straciła przytomność.....
Przebudzenie jak w kołysce zmysłów...
Z daleka cichy obserwator pomyślał by przystawiając lornetkę do oczu, że posiadłem diadem królewski.
W rzeczywistości to były wymyślne dyby, w których podwieszona kobieta zarówno za dłonie i kostki stóp, wykonywały ruch posuwisto zwrotny. Wykorzystane drewniane wieko oddzielające ściśle tułów od głowy, już wkrótce miało dostarczyć wyjątkowych doznań....
Jakie to odczucia gdy mogę dyrygować nieobliczalną huśtawką zmysłów,
objąć pupę przypominającą raz zakazane jabłko,
a innym tym bardziej sycącej moje oczy nektarynką...
Ściągnięty worek wybudziło w Tobie złapaną we wnyki bestię.
Nie zdążyłem zabrać dłoni na bezpieczną odległość...
Taką właśnie Ciebie uwielbiam,
gdy oblizany przez me usta wzgardzony palec,
działa na Twe wnętrze jak tropiciel.
Zygzakowaty dotyk dokonał wstępnego okiełznania pieleszy,
już wtedy dostrzec można było gdy wewnątrz nastąpił skurcz mięśni brzucha i uleciał wysoko.
Uległem proszony o pocałunek,
coby ulgą oddechu nastąpił i w końcowej fazie dotyku poczuł ponownie krew.
Najostrzejsza klacz,
szepnąłem oddalając się na ćwierć łokcia,
poczym nastąpił porozumiewawczy gest.
Jeszcze się przez chwilę wahał, przyciągając skrywane mieszki włosów łonowych,
w końcu i tak zagrał słysząc akompaniament krtani.
Huśtawka...
Spragnionych wrażeń kołyszący czas,
przy każdym przystanku odczuć można pochwycony w sieci Twój dreszcz.
Drgawki nasilają się pod sławne dyktando skurczów pochwy,
już czas,
już czas,
wyjęte palce przebierają w wodnym potoku...
Przyjemność trwa...
Przyjemność nadal trwa...
I wciąż czytelnik nie dowiedział się o trzeciej karcie,
bo na cóż Ci potrzebna,
gdy nie chcesz opuścić opowiadania....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz