Coś szalonego ..

 Coś szalonego...

Słyszalny dialog z zaświatów wyostrza zmysły...


- Czy wyobrażasz sobie opróżniony skład beczek po winie...?

Właśnie podjeżdża powóz pod zaśnieżony skwer folwarku...

Wciąż jestem zdziwiony pomysłowością Memedisa.

Nigdy nie był przez ludzi doceniony i wcale mu się nie dziwię. Niewiele z nich dotąd wiedziało że zawarłem z nim mroczną współpracę.


To zadziwiające że na mało obszernym podłożu zmieściły aż dwa ogromne Bordeaux i mnóstwo otaczających ich mniejszych Tokaji.

Postać stojąca na przeciw mnie  przypominała filmowego Van Helsinga. To był modelowy przykład ubioru w którym demon tak bardzo nie rzucał się zgromadzonej ludności w oczy.

Z resztą  nie trudno zgadywać jakby by inaczej, jeżeli opisywany przez jegomość w najgorszym przypadku nie miał własnego ciała. Społeczność tej wioski raczej nie zdawało sobie sprawy, kogo tak naprawdę gościło w progach, a jednak ludziom żyło się lepiej.

W tym samym czasie wyciągnięty z pomieszczenia gospodarczego żuraw stanął dumnie przy burcie powozu.

Oile te mniejsze beczki można było zdjąć bez problemu, to za dużą należało się wziąć pomysłem.

Wciąż zastawiałem na cóż mu, może nie do końca puste dębowe pojemniki.


W równoległym czasie powstaje zarys kobiecego ciała, widać przycupnięte nóżki i dłonie otulające skrawek materiału dopiero co zdjętego z grzejnika.

Słychać jej szept który świadczy że gościła w swoim życiu pewnego mężczyznę. Odświeżana co jakiś czas poplamiona jego koszula, wciąż przywołuje wspomnienia.

Umysł zapamiętał wszystko,

także skład pozostawionych w bliskości karku perfum.

Orientalny zapach dominował przy kołnierzyku.

Sam w sobie byłby niczym specjalnym gdyby nie fakt że tamtej nocy, ów mężczyzna pieszcząc ją intensywnie ocierał się nim o jej rozpalono krocze.


Jak często próbujemy zrozumieć powstającą historię i czy w ogóle można ją sobie wyobrazić.

Grupa jurnych mężczyzn pcha właśnie wóz na drewnianych kołach po ciężkim śniegu. Cel to okazały warsztat, a ze względu na buchający ogień w kuźni nie można było użyć koni. Zwierzę zawsze było cenniejsze niż człowiek, mówi z pełnym przekonaniem Memedis.

Kto jak kto ale on żyjący wciąż  w cieniu każdego pokolenia demon wie najlepiej.

Minęli ścianę gdzie panował żar napędzany między innymi dłońmi które dyrygowały  mocnym miechem.

Od samego patrzenia moje czoło zrobiło się wilgotne.

Wzdłuż pleców gdzie wyrósł od dawna w pełni wykształcony kręgosłup, przemówiło dziwne odczucie. 

Patrząc jednocześnie na gigantyczny antał i powstające na palenisku okucia coraz bardziej chciałem uciec od rzekomej nauki.


W innej rzeczywistości posłyszeć można szum wody.

Za szkłem które nieznośnie dla naszego wzroku musiało zaparować, możemy doświadczyć obłędnej codziennej czynności. Warte uwagi kobiece kształty jedynie zmieniają co chwilę pozę żeby  gorący strumień zmył z jej ciała pianę.

Czyli zaledwie z lekkością zatrzymane w dłoniach piersi udało się nam namierzyć.

Ciśnienie wody zanika i choć jak większość mężczyzn w tym momencie i  z niecierpliwością oczekuje wychodzącej z kabiny prysznicowej nagiej kobiety, słychać nagle hałas. Dotąd także nie wiadomo dlaczego pękła w kuchni doniczka na parapecie.


A to pech, czyli rodzaj zmartwienia dodatkowym obowiązkiem sprzątającej bohaterki rozsypaną ziemię z terakoty. Moje miejsce w tym fragmencie przykuwa foto tapeta dokładnie odwzorowująca jeden z najciekawszych szkiców pewnego artysty. W jego tle słychać spływające po wewnętrznej  grani cząsteczki wody. Sama w sobie pieczara wyglądała zjawiskowo, świetlny promień który od góry wpadał przez wywołane erozją szczeliny tworzył wirująca na powierzchni mgłę.

Fascynujące prawda, a przed nami jeszcze była niezwykła scena która w wyniku ciągłego patrzenia w tło powoli kształtowała zarys kochanków.

Uchwycone doznanie dotąd nie miało miejsca, także rzadko ktokolwiek był w stanie zauważyć czegokolwiek bez wskazanej podpowiedzi.


Ileż pokus dostarcza nam ciekawość, czy nie jest tak że ich całe mnóstwo oczekują na właściwy czas.

Kogo z nas nie pokusiło by sprawdzić czy w tak okazałej beczce nie pozostawiono odrobiny słodkości.

Niejednemu przyszedł ten pomysł do głowy sprawdzając każdą z poręcznych  dębowych studzienek. Bodajże łyczek dla spragnionego i mimo możliwej degustacji, postawiony kolos na wozie nadal kusił.

- Śmiałka szukam -

odezwał się w końcu ten który zwykle raczył się pojawiać niezauważony.

Trzymając w dłoni ozdobny szpunt szukał wśród nich odważnego osobnika.

Na jego widok tłum kilkunastu zuchwałych chłopów rozstąpił się, o dziwo żaden  nie chciał zaryzykować.

Ale przed chwilą każdy jak jeden  wykrzykiwał lekko wstawiony urywki hulanek.


Zapodziała się moja postać,

a skądże,

a już mnie dopadł  tuż przed wyjściem w korytarzu jego głos.

Stojąc w bezruchu czekałem aż uspokoję myśli, które nie bez powodu chciały uciec do oddalonej na końcu pracowni.

- Coś w niej jest...?

Odpowiedzi na pytanie jednak nie uzyskałem, za to umysł  próbował przypomnieć sobie naprężenie stalowej linki która  mimo oporu poderwała beczkę do góry.

Nikt nie usłyszał na skrzypiącym pod nogami mrozie przelewającej się winnej toni.

Nikt do tej pory nie domyślił dlaczego zlecono kowalom wykonanie nietypowej kratownicy.


Nie trudno sobie wyobrazić mój wygląd, szczególnie w nocy gdy trzeba dołożyć węgla do kaflowego pieca.
To żadna trudność, o ile jest w wiaderku w którym  już dno widać. Naciągnięta po samo czoło czapa i płachta przypominająca nocną koszulę.
Dobrze że założyłem kalesony, w nich przynajmniej zwierzyna spokojnie leży, a nie swawolnie dynda.
Idę, świecznik w dłoniach niezbyt niewyraźnie określa przede mną przestrzeń.
Na ścianach  coraz częściej pojawiają zwiewne pajęczyny świadczące o nieszczelnych zewnętrznych drzwiach.
Nagle potykam się raptownie o coś buciorami.
Wytrącony ogarek z gniazda  upada kilkanaście centymetrów dalej, a sam ląduje prawie twarzą na wiaderku odrzuconym w trakcie nieuwagi.
Przez chwilę mam wrażenie jak coś wyślizguje się spodem,
powstaje odczucie przedzierającej się wilgoci przez suche kalesony.
Próbując odruchowo odwrócić głowę by przekonać się na własne oczy z czym mam do czynienia,  gdy po raz ostatni podobne muśnięcie pojawia przy moim łokciu.
Zastygłem jak zaklęty widząc coś obskurnego co czołgając się po podłodze znikło w zaułku korytarza.

Przez niejedne dłonie z tej nawiniętej beli przeszedł materiał dreszczem,
w letnim powietrzu słońce doświadczyło pracowicie uwijających się małych rzemieślników...
Wszystko to krawiec w swoim fachu skroił i uszył by całość  ukazać niekoniecznie całemu światu, ale wybranej kobiecie przez przeznaczenie.
Pudełko niczym sygnowana królewską pieczęcią przywiózł osobiście asystent pracowni.
Z doręczonej korespondencji  do pakunku jednogłośnie wynikało że poznany przez nią nie tak dawno mężczyzna zapraszał ją na jakąś uroczystość. Znana nam już bohaterka próbując rozwikłać treść liściku, w końcu dała za wygraną.
Ta scena zdarzyła się  chwilę później gdy skończyła swoje zmagania w kuchni. Wszystko po kolei układało się w całość.
Nie interesował ją przelotny romans, a już na pewno nie zostanie dzisiaj żadną zabawką.

Widok półnagiej brunetki zawsze pomaga mi rozwinąć każdą opowieść.
Zawsze się zastanawiam ile centymetrów dzieli założoną bawełnianą koszulkę od niewidocznych gołym okiem majteczek.
Nieprzyzwoicie było by napisać że w trakcie  krótkiej rozmowy z kurierem, w ogóle ich na sobie nie miała.
Wracając do owocującej wyobraźni widzimy jakby w tle powstający jedno tematyczny monolog. Wkrótce w jednej rączce trzymany kieliszek  próbuje mniej więcej skontemplować poczyniony chwilę temu wywód.
W końcu ciemnowłosa dostrzega poraz kolejny zostawione pudełko i ponownie wygłasza swoje poglądy.
Dziwię się że nawet nie chciała  zerknąć do środka, gdzie delikatne wyścielane podłoże skrywało sukienkę na wieczór.

Czym się sugerował mężczyzna wybierając bordową kreację z trenem.
Specyficzny krój, który mocno przylega do ciała, zwłaszcza od pasa w dół.
Wśród adekwatnych dodatków do tej kompozycji, wybrał swoje bardziej zmysłowe, a jednocześnie nie tolerowane przez społeczeństwo.
Głęboki dekolt i odkryte plecy odkrywać będą aż nadto skrytą w nich winorośl.


Zawsze trzeba podnieść się z kolan, bo każdy upadek uzmysłowić nam powinien że jesteśmy silni...

Zwyczajnie każdy człowiek może utwierdzić się w teorii że strach nie istnieje.

Czy jesteśmy zatem wytłumaczyć tą okoliczność która mogłaby się zdarzyć w każdym domostwie.

Czy trudno później komuś opowiedzieć najdziwniejszy zaistniały wątek.

Jestem jednym z niewielu który nie szczy po nogach widząc duchy. Zapewne zapytajcie mnie zaraz o powstałe plamy na kalesonach. Byłbym naprawdę obleśnym człowiekiem podstawiając wam ich pod nos,

ale wówczas szybko obalił bym śmieszną teorię.

Po tym jak wróciłem pod kaflowy piec z pełnym wiaderkiem węgla, podczas dopełniania jego wsadu, poczułem wznoszący ku moim nozdrzom winny bukiet.

Czy w tej chwili można wyobrazić sobie odczucie, w którym ja jako narrator zaczynam kojarzyć niektóre fakty. Kolejne wskazówki rychło  się pojawiły gdy snułem ciekawą hipotezę mojego nocnego przypadku.

Odgłos opadającego trzymadła na kuble odwrócił mój wzrok od otwartego w palenisku ognia.

Najprawdopodobniej musiało akurat w tym momencie opaść bym zauważył na jego sklepanym okuciu skrawek bordowego materiału.

Każda nić ujętego w dłonie skrawka dokładnie była aż przesycona znajomym składem Bordeaux.

Niemożliwe, to akurat podrzędne słowo które wypadło z moich ust, bo gubiłem ich całe mnóstwo  próbując złożyć w całość swe myśli.


Jak szybko jestem w stanie zerknąć na ławę, gdzie wolnego miejsca aż trudno znaleźć,

a co dopiero namierzyć szpunt.

Było około trzeciej w nocy gdy popędziłem rozjuszony do pracowni, lecz toteż na próżno bo przecież w ciemnościach usłyszeć jedynie można popiskujące myszy.

Za oknem panował spokój i tyleż dobrego z tegorocznego puchu było że mogłem w końcu się skupić.

Jak przystało na wspomnianego czasami skrytego statystę, również i w tym momencie raczył się pojawiać. Jego twarzy nikt w życiu nie widział, poza skromnym zarysem.

Jak przystało na demona zjawił się z tym swoim uśmieszkiem, poczym rzucił na stół kawałek szukanego przeze mnie złomu...


Póki trzaskający mróz za oknem, powracam do opowieści. Dla nas najlepiej byłoby powitać skromne przedwiośnie i pierwszy dotyk zaglądającego na skronie z tęsknotą słońca. Myślę że niedługo tak się stanie, aczkolwiek czy było by wskazane żeby tak pogoda wariowała.

Kto kiedykolwiek doświadczył chwili w której ponętne ciało,

z lekkością weszło w lśniącą drobinkami kryształów tkaninę. 

W mieszkaniu było przecież ciepło, a jednak kobiece wdzięki obficie wyeksponowane nie zamierzały milczeć. Najbardziej odczuły to piersi, które jak płochliwa zwierzyna skryta w zagajniku drżały.

Dopiero pod płaszczem gdzie owinięta została szyja szalem, zdawać się było że ożywione zmysły przycichły.

Czasem zmiana decyzji wychodzi nam na dobre, szczególnie gdy wyglądając przez okno widzimy wciąż  oczekującą na nas limuzynę.


Niepojęte jest przez zwykłego człowieka, ileż  obowiązków nabywa osobisty  kamerdyner. W tym przypadku  także mowa jest o prywatnym kierowcy który oddany swojej pracy nie ogląda się za panienkami na ulicy.

Trzy kwadranse minęły i każdy kolejny nie spowodował żadnej niechęci u pracownika który skupiony oczekiwał  na właściwy czas. Skąd wiedział że  wśród wychodzących mieszkańców, wyjdzie ta jedyna której stojąc nieruchomo otworzy drzwi.


...Olśniewająco wyglądasz...

Tych słów jeszcze nie była w stanie usłyszeć nasza ciemnowłosa bohaterka.

Mimo tego nie mogłem się powstrzymać siedząc na przeciw jej na drugiej kanapie.

Zwykłem w ukryciu towarzyszyć mężczyźnie, a także w takich okolicznościach. Prócz jej zdecydowania na niecodziennie wyjście na randkę, nie poprzestałem podpatrywać każdego szczegółu który wzbudzał zachwyt..


Cieszący się uznaniem iluzjonista...

Niewiadomo skąd znalazła się   przypadkiem wizytówka na mobilnej sofie. Może to sprawił delikatny dotyk kobiecej dłoni, która oparta o aksamitną narzutę znalazła schowek.

Elastyczna struktura znalezionego bileciku była jednocześnie elektronicznym zaproszeniem. Czyli nie bez powodu została podłożona w te, a inne miejsce.

Jakbym słyszał w swej cierpliwości jej myśl w tym momencie. Ależ oczywiście tupet to ja mam od zawsze, a tym bardziej gdy wzrok mój  skupiony łasi podrywana ku górze stopa.

Folwark...

Dzisiejsza scenę należało by zacząć niejako od pierzyny.

Nie ma jak zdrowy i wypchany gęsimi piórami piernat który utrzymuje ciepło i niechętnie jest spod niego wyłazić. Ponownie jak włóczykij niczym powlekę swe ciało w znajomą drogę, macnąć musiałem poduszkę. W końcu dłoń przeszukiwała także wyłomek  w dziurawym materacu, gdzie minionej nocy schowałem przeklęty zawór. Musiał być bardzo istotnym elementem którego demon przy każdej nadarzającej okazji wykradał.

Po śniadaniu które raptem weszło w reakcję z moim żołądkiem i powodując najszybszy start do ustępu, zrezygnował z dalszej konsumpcji.

Człowiek nie zwyczajny do przyjmowania świeżo wydojonego mleka, właśnie tak reagował  do cna wyczyszczony.


Skupienie raczej tego dnia nie było moją mocną stroną. Wykreślenie pozycji geograficznych na rozłożonej mapie mijało się z celem krążących myśli wokół  widzianej nocą zjawy.

Tymczasem w kuźni nie dało się zauważyć czegokolwiek co odbiegało od normy.

Niemożliwe było  takżestwierdzenie że tak po wczorajszej biesiadzie wszyscy umilkli.

Przecież tak interesował ten wielki antał, liczący przeszło dziewięćset litrów, a tu tylko słychać jednostkowe uderzenia rozżarzonej surówki. 


Ten sekret, czy raczej  mroczna tajemnica  nie pozwala mi logicznie myśleć. Przemierza mój umysł od chwili gdy widziałem ukradkiem transakcje demona z pokrętnym kupcem.

Na cóż mu był ten winny majstersztyk, skoro tylko mnie przypadł zaszczyt przechowywania do niej klucza.

I tak mi zaświtało, że otarłem się o taczkę biegnąc przed siebie do zapomnianej biblioteki. Jak można sobie wyobrazić że wraz szarpnięciem zamykanych drzwi za sobą, o mały włos nie wypadły z futryn.

- Zatrzasnęły się -

Słychać było wkrótce poirytowany głos jednego z trzech pracowników którzy uważali że chcą mi pomóc.

Może i tak było, choć w tej chwili liczyłem się  tylko z czasem, w którym przed demonem znajdę pewną księgę. 


Centrum miasta...

Nowo wybudowany kompleks apartamentów wraz z centrum rozrywkowo kulturalnym niedługo pojawił się na horyzoncie. Niecodzienny widok   to jedna z technologii użytej podczas wyposażania każdej otwartej przestrzeni. Aż wprost trudno jest uwierzyć że świetlne promienie wywodzące się z naturalnego słońca, odbijają się od każdej szklanej tafli tworząc barwne przesmyki.

Limuzyna zajeżdża do  podziemnego parkingu, mija sektory zwykle dostępne dla każdych klientów. Nie krąży poszukując dostępnego miejsca, a sam przejazd wśród witryn w stylu retro coraz bardziej rozbudza naszą ciekawość.

W końcu zatrzymuje się na wprost podobnie mieniących  się drzwi. Za nimi powstaje właśnie kolejna scena, a zatem co wystarczy zrobić...

Kierowca już odjechał pozostawiając naszą lekko przestraszoną, a może zafascynowaną bohaterkę całkowicie samą. Jeszcze przez moment przeglądając się w lustrzanej tafli, brunetka zastanawiała się co tej naprawdę tutaj robi.

Nikt po nią nie wyszedł, a także  nie wskazał powrotnej drogi.

Dopiero oprzytomniała słysząc uruchamiany czasowo wentylator. Zbliżona wizytówka do jednego wyznaczonego miejsca, w końcu otworzyła drzwi windy.


Na każdym piętrze wzbijające  się ku górze dość przestronne pomieszczenie, wydawało się na chwilę zwalniać. Miało to na celu przekazać wytworzony wszechobecny artyzm.

Wkrótce winda przystanęła między piętrami. Zastosowana  instrumentalna mechanika urządzeń otwierała powoli każde wzorowaną na skarbiec wrota. Przy ostatnim interwale wyłoniła się postać mężczyzny ubranego w smoking, to on jako pierwszy przyjmując wierzchnie okrycie wskazał kobiecie loże VIP-ów. 

Wydzielonych miejsc na stworzonej antresoli było zaledwie kilka i każde z nich zasłonięte było szczelnie kurtyną tak jakby goście nie musieli na  siebie spoglądać.

Wkradający się nonsens przerwał niedługo  metaliczny odgłos, ich tutaj było całkiem sporo ukrytych przed samą publicznością.

Nawet nie zdążyła się dobrze rozsiąść na sofie, a także  skosztować czekającego dla każdego z przybyłych wina,

gdy spod kotary uniósł obłok dymu.

Czy to początek mistycznej inscenizacji i jakie spełniała zastosowanie skryta w pudełeczku batuta...

Za dużo myśli i wciąż jeszcze niewiadomych, a ktoś ich wszystkie starannie poukrywał dla naszej ciekawości.


Czym jest iluzja...

Zagadkowo krążący dym wykształca wielobarwne na kotarze przebłyski.

Główne przedstawienie także zaczyna się na właściwej scenie. Rozrzucona przez  sztukmistrza talia kart w powietrzu wykształca różnorodny pył. Zdjęta przez niego peleryna, odpowiednio wprawiana kolistymi ruchami dłoni wytwarza kolejny gwiezdny obłok. Z góry na dół sypią się iskry, jednak  w pewnej chwili wszystko zwalnia zatrzymywane przez czas.

To czego możemy doświadczyć jest niepojęte, to jak rozczepić cielesne molekuły i wprawić ich w bezwiednie wirujący obieg.

Widzimy teraz niejako półnagie ciało mężczyzny które przechodząc przez pryzmat lśnienia złotego pyłu wykonuje pozornie zwykle akrobacje.

W powietrzu wciąż unoszą się  niektóre z  rozrzuconych na początku kart, można wnioskować że trwa  niecodzienne losowanie.

W końcu właściwa  zostaje wybrana, a  tymczasem w loży w której siedzi nasza bohaterka zaczyna skwierczyć położona na stoliku wizytówka.


Oprawiona w skórzaną okładkę,

księga pośmiertnego życia schowana była w dosyć dziwnym miejscu. Nie dość że trzeba było się natrudzić żeby ją wyjąć ze skrytki w szafie, to widok  futerału w kształcie szachownicy miał  na celu właśnie od niej odwrócić naszą uwagę. 

Niczym zaczniemy szukać przyczyny, bądź odpowiedzi dlaczego we wcześniejszym wątku byłem świadkiem pełzającej istoty, należy zaspokoić głód księgi. 

Patrząc wprost na okładkę widzimy logicznie nakreślony labirynt, a w nim trzy możliwości z których należy wybrać jedną przystawiając wskazujący palec.

Na szczęście drobne ukłucie nie boli, a wkrótce całe drzewo genealogiczne napełnia się żyjącą w naszych żyłach krwią.

O dziwo Memedis ją także może otworzyć, wykorzystując wybraną wcześniej duszę.

To czego w niej szukamy...?


Nikt jeszcze nigdy nie zliczył wpisów, a także kartek  które skrywał nieobliczalny biały kruk.

To wprost było niemożliwe że pozornie mały rozmiar, nie mniejszy w stanie spoczynku, nie różnił się od zakurzonych książek.

Tak, słychać moje bardzo długie westchnienie widząc odręcznie wykonaną adnotację. Niewątpliwie demon zdążył szczegółowo opisać pewną kobietę. Stąd też mój wywołany omen po północy dostarczył mi wrażeń. Według dostarczonych w opisie wskazówek była duże prawdopodobieństwo że ofiara niekonwencjonalnych eksperymentów jeszcze żyje.

Mój wywód myśli wciąż trwał i przypominając sobie obślizgłe skłonności, wciąż nie dawał wiary co będzie mnie czekać.

Wystarczy tylko wejść po drabince po sam wierzch okazałej beczki i zdjąć po prostu drewniane wieko...

Wystarczy...


Odkładając w bezpieczne miejsce jedyny w swoim rodzaju egzemplarz, poczułem oddech na swoich plecach. Dziwne odczucie stopniowo się pogłębiało, a wraz z nim chwilowy paraliż w okolicy klatki piersiowej...

Nie chciał mi wyrwać serca, a jedynie wywołany odruch miał mi przypomnieć że nie tylko potrafimy leczyć.

Wrażenie obcej dłoni która delikatnie ściskała bijący wciąż organ wkrótce ustąpiło.

Nie będzie mi rzucał kłód pod nogi, a jednocześnie usunie przygotowany przez swoich kowali zamkowy mechanizm.

Przygotowana pułapka działała na zasadzie przecinających mięśnie ostrzy wahadeł, gdy ktokolwiek próbował by choć odrobinę zaczerpnąć.

Stojąc niedługo przy ogromnym antale, nadal nie potrafiłem uwierzyć że w nim znajdę jeszcze żyjącą kobietę.


Na polecenie demona zdjęto   konstrukcję, odgięta  bednarka  o mały włos nie odcięła jednemu z pomocników ręki. 

A jednak muśnięcie nasadzonej  na dębowe klepki dość ostrej stali, przecięło kufajkę i przestraszony mężczyzna natychmiast zniknął z pola widzenia. Uchyleniu właściwego wieka towarzyszyło syknięcie zebranego ciśnienia, a to prędzej powinno rozwiać już wszystkie moje wątpliwości.

Czy wystarczyło by teraz zamieszać odkrytą toń, a może wejść do mętnego wina którego tak skrywał demon.

Nie sądzę że poda mi jak na tacy pożądaną przeze mnie odpowiedź, ale sprawdźmy.

Przypchnięty ponownie żuraw  na wozie powinien rozwiązać zagadkę. Wraz z moim myśleniem po stronie przeciwnika zaczyna się spekulacja jakichkolwiek działań z mojej strony.

Jakże najstarsze Bordeaux miało być zbesztane brudnym trzonem. Mimo tego i tak jak nieprzekorny kronikarz wpycham kij w winna otchłań.

Czym głębiej mieszana zawartość wydaje się być odpychaną do każdej ścianki...  


Niczym opadnie kurtyna w naszej opowieści,

czy coś może  nami wstrząsnąć...

Opadające znienacka z sufitu sznury nie są w stanie obliczyć powstałych wtenczas dreszczy. W  tej chwili zbliżony był kieliszek wina do ust, ale nie zdążył do nich dotrzeć.

Wypadł z delikatnej dłoni, gdyż skupienie kobiecego wzroku właśnie dziś jest bardzo ważne.   A może nie trzeba było spoglądać w zmieniającą swe kształty płonącą wizytówkę.

Skrywane poirytowanie wciąż mieszało kobiecą ciekawość.

Z jednej strony chciała opuścić loże nie doczekawszy się naszego adoratora, z drugiej zaś snuła niejedną rozkojarzoną myśl...


Spięte włosy w których opadający kosmyk wciąż ulegał palcom zamyślonej bohaterki.

Druga dłoń niewątpliwie znalazła inne zainteresowania widząc zwisające kawałki lin.

Cóż takiego mogę się stać, gdy zadarty niewielki organ węchu i najbardziej przenikliwy wzrok próbuje odgadnąć wiadomość.

W najgorszym razie nastąpi szybka śmierć, gdy prawdopodobny osprzęt klimatyzacji wyląduje wprost na niej.

Pociągnięty pojedynczo sznur jedynie się naprężył, a każde kolejne szarpnięcie niczego dziwnego spowodowało.

Dopiero gdy obydwie dłonie pochwyciły energicznym ruchem po złości oba końce, kobieta usłyszała znajomy hałas.

Tego się nie spodziewała i nawet nie miała czasu o tym pomyśleć.

Niewielkie pomieszczenie dla VIP-ów wykonało obrót o 360  stopni. Po drugiej stronie panował półmrok którego jedynym oświetleniem były najdalej położone na zewnątrz latarnie.


Podchodząc do tafli szkła,  kobieta miała mieszane odczucia. Patrząc na ledwo widoczne szpilki w swojej wieczorowej sukni, widziała również niżej położony mechanizm. Klatka ze zbrojonego tworzywa wysunęła poza kondygnacje.

Dopiero wtedy poczuła dotyk męskiej i nieprzewidywalnej żądzy.

Zaskoczył ją chwytem od tyłu i niepróżnując ani chwili dłużej, błyskawicznie  skrępował jej ręce .

Przyparta do przedniej ściany próbowała odwrócić głowę, lecz arogancki mężczyzna przyparł ją mocniej.

Po pierwszych pieszczotach słychać było wzrastający oddech. Na zimną taflę natychmiast zareagowały wyjęte  z dekoltu piersi, przytłoczone do szyby dawały co chwilę sygnał do mózgu.

Nagle następuje kolejny nieprzewidziany ruch, pochwycona za biodra kobieta tworzy wypiętą w jego kierunku pozę.

Słychać rozrywany materiał i wszystko po to by sięgnąć za schowaną niżej pleców bieliznę.



Słychać głęboki wzlot westchnienia i nietrudno zauważyć do czego zaczynamy zmierzać. Oczekiwanie na wilgoć nie będzie konieczne zważywszy na rzemień koronki która nie ma szans z jego ustami. Wkrótce i ona  rozerwana w jego dłoniach.

Konsumpcja przenika najbardziej przenikliwy w tym momencie wzrok,

który nie będzie w stanie ujrzeć jego ust w trakcie analnych pieszczot.

Topi w niej język który wraz z nagromadzoną śliną łasi podrygiwaną waginę.

Perwersja trwa....


Ponoć seks na wysokości smakuje najlepiej...

W takich chwilach nie jesteśmy się w stanie skupić na czymkolwiek innym.

Mknące samochody, gdzie nie gdzie ktoś wracający z drugiej zmiany. Mężczyzna nieustannie przytrzymywał zebrane pasma włosów, przyciśnięty kobiecy policzek tworzył zarys wydychanego powietrza. Na dole było podobnie, zwłaszcza ruch wbitego przyrodzenia w ociekającym analu przymuszał wargi sromowe do zimnej szyby.

Tutaj nie było możliwości by ich odręcznie zaspokoić.

W końcu szarpnął kobietą widząc łapczywie oddychające usta. Na ten pocałunek czekała od dawna, ale ten był elektryzujący.  Napełniony do granic pocisk gorącej spermy docierając w głąb rozbudził drugą szparkę.


Tymczasem w rejonie tajemniczego folwarku zgromadzenie usilnie próbowało  pozostać wokół wielkiej beczki. Niekoniecznie każdy był ciekawy, ale w tym przypadku nałóg wydawał się silniejszy niż kiedykolwiek. Nie obyło się bez interwencji Memedisa, musiał im wymyśleć na predce w sumie bardzo naciąganą gadkę. Przypominało to bardziej naukowy wywód który zmierzał do braku alkoholu w winie.

Czy uwierzyli to mało prawdopodobne, ale patrząc na zamykane przed nimi drzwiami zaczęli opluwać próg.

Zakotwiczonym w  3/4 czeluści hakiem przesunąłem w każdą możliwą stronę i niczego dziwnego nie odkryłem.

Co prawda pierwszym razem wyczuć można było jakąś skarpę, a teraz zupełnie nic coby wskazywało na moją sugestię.

Demon stojący na przeciw mnie zachowywał się aż nadto obojętnie. Doskonale wiedział że niczego nie znajdę, ale nie przypuszczał że  podczas wyciągania pojawi się bordowy kawałek tkaniny.


Zdziwienie demona,

czy jednocześnie wyrażony zachwyt w jego żarzącym się wzroku....

Czy jest sens spuszczenia całej zawartości, 

by przekonać się na własne oczy,

że domniemanie czynu wydarzyło się w innej rzeczywistości,

a tutaj może były tylko omamy sugerujące że ktoś tęsknił....






































 
































 



 


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...