Sceny

 

Mrok...
Najbardziej uwielbiane słowo szeptane przez moją poezję.
Ilekroć pragniemy w nim ujrzeć coś czego nigdy nie będziemy mogli zapomnieć, nasze zmysły wystawiane są na strach.
W tym czasie coś się poruszyło,
tworzona przez mrok wizja chaotycznie drgnęła...
Tłumaczyć Twych dreszczy nie muszę,
zbiegły się wszystkie do ramion,
na mostek miały za daleko,
a już Ci serce odpowiedziało komorowych tempem...

Nieprzewidywalny jest ten mrok,
jak w prastarym gąszczu kokon, którego zdążyłaś już w ciemnościach dotknąć,
tutaj krocząc...
Klepsydra...
Dotąd nie dano nam usłyszeć o czym szepcze złoty kruszec.
Odziany w nocny aksamit przybrał właściwą formę,
Twojego ukrytego piękna.

Mrok...
Przedsionek ciekawości który ponoć nęci,
ponoć wystarczy jego próg przestąpić,
byś znalazła się w tej opowieści.
Odważysz się...?

Przebijający świetlny promień wskazuje wrota...
Odważysz wdrapać się na kontuar,
za którym jeno licho poznało już  smak fantazji...
Pytam poraz ostatni,
odważysz się...?

Stało się.....

Swobodny ruch powietrza,
na łożu wiecznej pasji,
ktoś przenikliwie zaczyna karmić Twe zmysły...
Wybrane i przystrzyżone włosie nieśpiesznie mknie rozkładając Twe uda,
okala każdą pachwinę
i gdy zdawać się mogło że wędrówka podbrzuszem stawała się ekscytująca,
jakby zbłądziło dotykiem ambrozji..


Ponoć subtelnie należy przeniknąć w tło każdej opowieści,

snuć fantazje która ożywiona ocierając się jak własne dłonie o Twój kark,

zasłużą na ciekawość...

Znany wątek, 

gdzie parno i duszno zlewa się ociekając po piersiach...

Źródlana odpowiednio podgrzana tkliwość szepcze,

nie,

nie otwieraj jeszcze swych oczu,

albowiem czeka Cię niespodzianka...

Sztuką nie jest odgadnąć czym jest skarbiec,

sztuką jest przeżyć swój oddech.

Mrożący dreszcz skupiony w oddali,

przyciemnione maski...

Musisz dokonać wyboru...

Słychać Twoje westchnienie,

jednogłośnie głos zabrała senna,

będziesz jedynie czuła dotyk.

Jeździec...

Wystarczy się na niego położyć,

wymagana cierpliwość,

gdzie z każdą chwilą jej brak,

sama zaczynasz się gnieździć...

Mija kolejny kwadrans,

Ty zaś nadąsana zwisem  kończyn i parą dłoni,

czujesz miękkość kobierca...

Wtedy odzywa się z daleka róg,

wieszcząc zbliżającego się wikinga.

Wtedy także słychać dochodzący terkot nieznanego Ci mechanizmu,

w jednej chwili skórzane zapięcia uniemożliwiają ruch.

A teraz pomyśl jak fantastycznie  wyglądasz....



#autor#poezja#poland#lublin

#love#instagood#photooftheday#fashion#beautiful#happy#cute#tbt#followme#picoftheday#follow#me#art#instadaily#friends#nature#style#milość #dzentelman  #erotyka #instaphoto#kobieta #bdsm #wrazliwosc #piekno


Mrok...

Po drewnianej podłodze słychać wyraźne stąpnięcie,

gdyby bardziej się przyjrzeć,

w przyzwyczajonych do ciemności oczu,

pojawia połysk mokasynów....

Parę kroków dalej odczucie przebłysków wzrasta powyżej linii bioder.

Kolejna zawilgocona zapałka odmówiła mi dzisiaj posłuszeństwa....


Każdy na chwilę przywrócony zarys biegle nie potrafi uświadomić nam kogo w tym mroku widzimy.

Naciągnięty po same uszy kaptur i długi sięgający odgłosom z podłoża robdeszan, tulił towarzyszące duchowi gryzonie.

Eureka....

W końcu płomień mnie zaszczycił...

W tle sceny widać mdlejące kobiety...Ups....


Moja postać w mroku..

Swawolny i drwiący przeciąg swoim zimnym powietrzem podrywa mi jedyną na świeczniku świecę.

Aż strach pomyśleć gdyby miała suknie, bo on taki nieobyczajny i zajrzeć musi wszędzie.

Ale cóż...

Moje oczy dostrzegły sycący widok,

nie opamiętały się spojrzeć w Twoje wystraszone źrenice,

gdy ja hrabia Ci dotąd nieznany,

wyciągnąłem delikatną dłoń w wiadomym zamiarze...

Liznąłem tylko....


Mrok...

Zadziwiające jest w dzisiejszych czasach gdy producent barwnego widowiska, nie może polizać palców przewracając zlepione kartki maszynopisu.

Wytrącony z równowagi o mały włos nie skręcił karku i krzyknął,

waląc pięścią o blat stolika że ktoś Nosferatu rozpił.


Jego przerażenie było imponujące...

W pierwszej chwili pieprzył bezeceństwa które nijak miały by się odnieść do mojej osoby.

W drugiej zmienił ton widząc moje dłonie...

Cóż mogę powiedzieć...

Manicure dziś zrobiłem według zaleceń z internetu,

ale nie poradzę że szpony odrosły...


Mrok...

Zapytany niegdyś przez  rozkojarzoną Hrabinę

podczas biesiady na dworze,

że na zbyt obleśnie łypie wzrokiem na jej wylewający się z gorsetu biust, 

odparłem wprost nieprzyzwoicie  szepcząc w nieznanym dla niej języku.

Jak ona łapczywie sięgała za ten winogron, 

a ileż zgubiła dla mnie w swym rowku owoców....


 




 







.






Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...