Zagadki Paryża...
Sune jak cień którego nie można rozróżnić w gęstej mgle,
czasami przystanę udając podpitego kloszarda,
szukam sensacji.
W oddali z wolna toczy się zakryty powóz,
gwarno w nim i niekiedy odnieść można wrażenie że ktoś nieustannie zerka przez niewielkie okienko.
Wtenczas piski ustają gdy towarzystwo w najlepsze rozbawione,widzą
czterech żołdaków którzy konno wyłonili się zza
następnej kamienicy.
Czy to przypadek że pojawiają się w tym miejscu wszystkie postacie...
W tym samym czasie pojawiają mi nieznaczące pozornie niuanse.
Mam przed oczami niecodzienny widok w ciemnym zakamarku i to tutaj zaledwie kilka przecznic dalej.
Jako kronikarz widzę jak swoje miejsce pracy opuszcza jeden ze strażników paryskiego muzeum.
Nie było w tym nic dziwnego jakby wyszedł tylko na papierosa.
Dzieląca przestrzeń krata zawsze wzbudza ciekawość,
szczególnie gdy po drugiej stronie czyjeś dłonie szarpią służbowy krawat.
W tym fragmencie pojawia niewidzialna postać uwodzicielki.
Po chwili słychać głębokie kobiece westchnienie,
a towarzyszy mu także metaliczny dźwięk.
To wzajemne ich przyciąganie próbuje wydobyć kratę z rygla zawiasów.
Mężczyzna obmacując coraz bardziej skrywane pod suknią uda, dociera do wrażliwego punktu.
W tym samym czasie skutecznie odwrócona uwaga
ma jeden starannie przygotowany cel.
Co tak wartościowego można ukraść z muzeum....
Niewiele w tych latach jest zabezpieczeń, w zasadzie to ich nie ma gdy dwóch intruzów biegnie głównym korytarzem.
Prawdopodobnie drugi ze strażników przysnął i nie jest w stanie zapobiec kradzieży.
Łupem padnie coś zapewne bardzo kosztownego, coś dla obopólnego zysku.
Wracamy do sytuacji przy bramie, gdzie między metalowymi szczeblami nieraz można było ukradkiem dostrzec zachłanny pocałunek.
Mężczyzna poczuł w sobie instynkt zdobywcy, a złapana przypadkiem za pukiel włosów kobieta wciąż grała na czas.
Nagle delikatne mówiąc odczucia przybierają inną reakcję.
Z jednej strony za szyję trzymana przez wartownika we własnych wnykach,
z drugiej obcy gwałtowny dotyk.
Jakże pierwszy nie zdążył zauważyć między zatopionymi palcami w szparce, wślizgującego w ciasne miejsce penisa.
Takie zachowanie w tamtym okresie, nie dość że nie znane owej pannie, jak też schowane najgłębiej przez cenzorów.
- A wij się-
szepnął jej cień obcego zwyrodnialca którego nie mogła się pozbyć....
Nagłe okoliczności w tej opowieści uwiły sobie gniazdo osobliwości.
Raptem gdy noc młoda jeszcze,
wybudzony przewróconym wazonem strażnik, płoszy gwizdkiem złodziei.
Na ten dźwięk także i kobieta zbierając resztkę sił próbuje oddalić się jak najdalej miejsca w którym żwawo kusiła.
Mijają dwie niepełne godziny po których słychać z daleka tętent koni. To żandarmi którzy mają zawsze mnóstwo pracy, w końcu dotarli pod kolejny adres.
W tym momencie powracam do delikatnego tematu, otóż ukrywająca kobieca postać nie trafiła do umówionego punktu.
Obaj kompani, a raczej znani najemnicy, w obawie rychłej kary nie zamierzali jej szukać.
Podążający za nimi cień zdążywszy odzyskać większość wartościowych rzeczy, jedynie ich ogłuszył by straceńców przejęła władza.
Bez wątpienia pozostał upór pełniącej ważną rolę kusicielki,
prawdopodobnie sławnej Madame która zaszyła się w gęstej mgle.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz