Niczym zegar wydobędzie z siebie miarowo wschodząca godzinę, w kieszeni płaszcza słychać wibracje.
Na ekranie poręcznego telefonu pojawia nazwisko tutejszego kustosza.
Słychać jedynie moją część rozmowy.
-Tak przy porannej kawie -
- Opętanie, czy ja dobrze usłyszałem -
- Egzorcysta niczego nie zauważył -
- Tak jeśli będzie to w mojej mocy -
A niech mnie, właśnie polecono mi wykonać ekspertyzę niezwykłego dzieła sztuki. Ponoć jego tło niepokoi każdej nocy ochronę paryskiego muzeum.
Początkowo nie wiedząc z jakim źródłem sił nadprzyrodzonych mogę mieć do czynienia, pierwsze co pomyślałem od razu zostało zdyskwalifikowane.
Tym bardziej że w powietrzu unosił smak waniliowego latte którego skutecznie próbował zagłuszać wyciąg starego kotła na rybackim kutrze.
Jeszcze nie dotarłem do znajomych drzwi,
jeszcze progu dzisiaj nie poświęcił admirał na emeryturze, który mi przyrzekł że za tymi murami mógł spać i czuwać jednocześnie.
To było tak dawno gdy zakochał się w obrazie...
Przed nami tłumnie zgromadzeni turyści,
niektórzy już zdążyli przysłonić swą postać parasolami od słońca.
Tędy na pewno bym się nie dostał do wielkiego gmachu,
nie miał bym szans nawet się przecisnąć.
Na tyłach jakoś lżej...
Za pomocą zlerzałego w dokumentach identyfikatora próbuje przekroczyć bramę ze szlabanem. Świeżak bo tak bym nazwał młodego człowieka w mundurze, już po chwili rekwiruje plakietkę.
Czyli jednym zdaniem trudno się dostać do najważniejszego muzeum w Paryżu.
Czasem pewne sytuacje wymagają od nas nie tyle poświęceń, co samej cierpliwości. Biorąc pod uwagę że i tak muszę się dostać zabytkowego pałacu, muszę wybrać inną drogę. Mogłem przecież zadzwonić i tym samym używając koneksi skazać młodzika na rychłą utratę pracy, ale to nie w moim stylu pozbawiać może jedynego zarobku tegoż młodzieńca.
Tuż niedaleko za kamienicą był kiedyś stary hydrant, jak widać po nim został jedynie odpływ zaślepiony żeliwnym wiekiem.
Znam ten korytarz jako jeden z wielu którym posłużył w innym czasie jako droga ucieczki.
Mając już w zamiarze tym właśnie sposobem przedostania się do muzeum, nagle usłyszałem zniecierpliwiony męski głos.
Okazało się że czasem jednak warto zadzwonić, bo w końcu i tak zaczną mnie szukać.
Widok zablokowanej jednej z wielu naw tym bardziej staje się atrakcją dla zwiedzających.
Nawet przez zawieszoną od sufitu czarną folię i przez nieuwagę stojącego niedaleko strażnika można dostrzec wyłaniającą się postać. Wówczas tłumaczą swoje zachowanie że chcieli zobaczyć konserwatorskie prace, a tak naprawdę to wszystko winny od dawna przeciek informacji.
Zaczepiony przez pewną turystkę która nie bacząc na konsekwencje wtargnęła za stworzony parawan, zaczynam się zastanawiać czy naprawdę dam sobie radę.
W końcu pojawia dodatkowy człowiek wysłany dyrektora muzeum.
Obraz którego mam zamiar konsultować wydaje się nie być własnością galerii sztuki. Już w tych pierwszych słowach wydawać się mogło jak w przedstawionej odległym tle samego wzniesienia budowli mignął błysk.
- Krwawe wzgórza hrabiny - zdążyłem na głos wypowiedzieć właściwy tytuł, którego nikt nie mógł zrozumieć. Kustosz od razu zaprzeczył i o ile dalej nie próbowałem go odwieść od swojego przekonania, stał dalej z innymi jak wryty.
Nie było mnie w stolicy kilkadziesiąt lat, także wtedy anonimowy darczyńca podarował muzeum kilka zaniedbanych prac.
Wszyscy patrzyli dalej na obraz który poniekąd od pewnego czasu straszył zmieniając swoją niecodzienną scenerię.
Żeby cokolwiek wytłumaczyć należało rozpoznać nie tyle co szczegóły które w uprzedniej renowacji ktoś próbował zatuszować, ale odkryć prawdziwy podpis.
Ponownie kilkanaście osób spojrzało na mnie jak na dziwaka któremu wydawało się wiedzieć więcej od nich samych.
Patrząc na tajemnicze malowidło które od dłuższego czasu napędzało istnego popłochu wśród ochrony, musiałem coś zrobić coby odwróciło na chwilę uwagę. Wiedziałem doskonale że drapiąc pazurem odkryje binną warstwę nałożonych na pierwotne płótno barwników.
Zamierzony efekt został bardzo szybko zauważony. Wówczas nie obyło się bez bulwersującej riposty która w następstwie spowodowała prawie natychmiast reakcję u asystenta kustosza.
Po prostu odepchnął mnie, a wraz za sobą pociągnąłem na siebie antyk. Do tej pory słyszę stos przekleństw pod moim adresem, które przerwała nagła ciemność. Zamilkli wszyscy i gdyby nie pech przeżuwającego na szybko lunch wtenczas mężczyzny, zapewnie powróciło by wszystko do normalności.
Wpierw było słychać przeciąg uchylonej okiennej ramy która z niewyobrażalną siłą wyrwana z zawiasów spadła na kamienne podłoże. Wywołany hałas niewątpliwie pochodził z trzymanego nadal przez moje dłonie obrazu..
Widząc przerażonego kustosza który ze strachu o mały włos nie stracił przytomności, pośpiesznie próbuje odłożyć zrzucone dzieło sztuki. Dopiero po umocowaniu na stelażu można dostrzec pewien rodzaj przemiany. Tło zaczyna się łuszczyć, gdzie w tym samym czasie zgromadzone nad budynkiem muzeum chmury przeszywa niejedna błyskawica. Cały proces przypomina aż nazbyt przykład uwięzionej w reinkarnacji postaci, łącznie ze wszystkimi detalami.
Z ostatnim płatem farby który po chwili zamienia się w pył, słychać kobiecy skowyt.
Na świeżo umytej podłodze między obcasem męskiego obuwia pojawia się kałuża krwi. Pojawiający się kolejny dźwięk nie należy do przyjemności, gdzie echo dławiącej się hrabiny widzi w swoim lustrzanym odbiciu przecięta po całości szyjną tętnicę.
Po tym akcie nastaje cisza, słychać jak przywrócony oddech każdego z uczestników przedstawienia poprawnie zaczyna funkcjonować. Pogodowy sztorm zanika jak uciekający po ścianach mrok. Wszyscy odetchnęli z ulgą na moment przed właściwą kumulacją zdarzeń. Na obrazie pojawia dekoracja purpurowych orchidei które zanurzone w wodnej kąpieli skutecznie odwracają ponownie naszą uwagę.
- Proszę pana -
Widok asystenta był bezcenny,
ten który nie wierzył w moje zdolności, stał teraz cały blady.
Z dokładnością z jaką można przyłożyć do szyi sztylet i nie przeciąć przy tym skóry, stał przy nim duch hrabiny.
Wraz z rozbłyskiem słonecznych promieni znikła upuszczając narzędzie swojej śmierci.....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz