Figlarna...
Jakbym cię nie opisywał
gdzie w tłumie zaganianych ludzi,
stałaś przy regale znanego butiku,
gdzie panował jedyny i tak nie powtarzalny przepych skomponowanych esencji,
to muszę jednogłośnie
i jako przedstawiciel zaświatów na ziemi,
stwierdzam że próżno w nich szukać egzotyki,
gdy przy nich rozkwitasz w czerwieni mrokiem wiedziona jak purpurowa Hrabina...
Figlarna...
Gdy ja w swoim świecie zakładam jedwabny majstersztyk,
Tobie koronkowe czarne pończochy wróżą niezapomnianą podróż.
Z ledwością skryła je wzorzysta tkanina sukienki,
rozcięta niczym pod wskazany adres,
gdzie skrywa się w stringach lekko pobudzona rozkosz.
Figlarna...
Zatopione palce w bursztynowej komnacie,
oblizane w okoliczność gdy mgiełka w twoim czasie,
jak niejeden szept dociera do rozpalonych rumieńcem uszu.
Hrabino,
pozwól że się przedstawię,
zwą mnie La Nature,
gdzie na samą myśl wymienione moje imię,
moje zwinne palce zanurzone w miodzie,
w tej chwili
pełzną do twych ust....
Figlarna...
Gdy podczas pierwszego pocałunku kwiatowy nektar,
pozostał na koniuszku języka,
a od twoimi powiekami
snuje się początek...
Oto błyskawiczna reakcja
gdzie twoje delikatne dłonie, chcąc uniknąć hałasu,
kroczą w głąb regału...
Ta wizja wciąż trwa mierząc ilość doznań ...
Figlarnej Tobie,
niejeden wiersz podarowałem,
niejeden dotyk na którego skupione twe oczy w narastającej emocji oszalały,
niemniej zachował się zmysł słuchu,
gdy znajomość odgłosu sprzączki uderzyła o podłogę,
szepcąc,
zgubiłaś naszyjnik,
założysz obrożę....
Czym będzie podróż,
gdy już od progu czuć podążający ku tobie zrównoważony z kwiatem pomarańczy kardamon,
który szepczę,
gdy krokiem zbliżony do pulsującego w twej bliźniaczej piersi serca,
czy dziś będziesz także figlarną kotką,
bo taką cię znam,
bo taką uwielbiam....
Figlarna,
przypomnij mi proszę,
jaką jesteś igraszką gdy stęsknione biodra w moim dotyku palców,
przenoszą jeszcze finezyjnie zakrytą jędrność tańcząc,
Wtem gdy pauza nastaje
i gdy me dłonie we włosy splątane,
tak szepczę do twych powiek,
że pragnę
i ty także pragniesz igrania z ogniem...
Figlarna ekspresja,
gdzie jeszcze w przymierzalni,
w twoich delikatnych palcach spoczął pleciony gorset...
Tudzież skryty bym pomógł tobie go zawiązać,
twoją talię opasać purpurowym powrósłem,
co jeszcze nie tak dawno żyło na mej plantacji,
a teraz barwnie rozkwitło czując majową tkliwość...
Figlarne cudowności uciekły z twoich komnat,
nie zdołały przejść metamorfozy gdy ich w swoją sieć złowiłem
i oto jesteś jak cię stwórca powił,
tyleż zamiast figowego liścia to szpicruta twe łono zdobi,
w tej wypiętej z lekka pozie...
Ach jak rechoce jej skórka
ocierana o twe krocze,
szepcąc,
ach ty figlarna....
Zdumiewające jakże twoja figlarna skłonność szkicuje przede mną obraz za obrazem...
Otwórz oczy...
Wtem słychać grymasem poruszaną twarz na boki,
która niczym lśniąca blaskiem tarcza bezcennego chronometra odmierza czas...
To prawda,
nie chcesz się obudzić,
a może jednak to nie fantazja,
gdzie zaparowane lustro przybrało efekt krocie rumieńców...
Kiedy lubieżne myśli jak omen nastają,
kiedy w nich figlarną kobietą się stajesz,
wydobywam z ciebie,
wprost z otchłani najśmieszniejsze pragnienia,
łzy przy nich to świeżo powstałe perły których rosa z twych ust dostarcza,
gdy szaleje w nas szalona pasja...
I tak wymóg spełnia obroża,
jak cugle do niej dołączone,
by Cię przyciągnąć
i nie raz przycisnąć....
Oddychaj...
O czym szepczą figlarne rzęsy,
gdy w twych oczach można teraz ujrzeć także niejeden gwiazdozbiór,
czy należy wspomnieć że w tym momencie że nawet Wenus można ujarzmić,
bo nią jesteś gdy za dnia swymi zaletami zachwycasz,
a dziś,
a teraz gdy mrok najbardziej zaciera swe barwy,
to co czujesz,
to daleko w twym gardle zapach nabrzmiałej cielistości,
ona tak jak ty,
musi przyswaja do swej kolacji twoje kubki smakowe...
Póki lukier nie gotowy,
staraj się oddychać....
Czy ten wątek figlarnej ciebie może tak nagle zniknąć,
nie no przecież nikt jeszcze nie słyszał że pożądanie,
tak po prostu potrafi odpuścić...
Na czym leżysz aktualnie,
czy nie na skórzanej ławie,
gdzie niejeden jej przydomek kojarzy się z czystej krwi arabem,
tyleż dziś jej zadaniem jest masaż...
Spragnione żądze już zniecierpliwione odchylają się delikatnie od chłodnego podłoża,
a każdy ruch odważnie wystawionych do powierzchni wyniosłych sutków,
wydaje oddech...
Nagle w podświadomości pojawia chaotyczny dotyk,
tak,
gdy niemożliwe krótkie słowo dociera do każdych zakątków wypiętej krągłości...
To mój język....
Figlarna...
Gdy w szepcie słyszę twoje potwierdzenie na każdą i kolejną scenę...
Oto ona,
gdy w odczuciu jeno słychać oddech,
gdzie zassany materiał kurtyny oczekuje sprawnych dłoni,
w tle słychać już moje kroki,
coś skwierczy po kątach sypialni,
to nic innego jak dreszcz ciekawych także pochodni...
Wtem ściągam aksamitną pelerynę,
wtem patrzymy na siebie,
figlarnie,
bo nasza ciekawość przecież nie zna granic....
Figlarna...
Opisał bym Cię jak Raven art,
gdzie wśród dominującej mrocznej bielizny,
to ty w tym rytuale jak gwiazda w jego oczach lśnisz,
lśnią także intrygujące
i wydostające z pod sieci utkanego z koronek staniczka sutki
i spojrzeć teraz na twe oczy,
co dekor maseczki same skronie podnieca szepcząc,
to ty
i w tobie tworzyć będę pragnienia...
Dlaczego nazwałem całą moją Ciebie figlarną,
gdy powinnem wspomnieć że ujrzałem przed oczami boginię,
ale czyż takie piękno nie skrywa pragnień zniewolenia,
czy usłyszę właśnie pełne oczekiwań westchnienie,
gdzie na tej klęczącej pozie,
gdzie na powierzchni niewidocznych stóp pojawił się już okrzyk
i podajesz mi swe dłonie,
które z pewnością zwiąże z tyłu,
by miały wgląd do koronkowych stringów...
Figlarna...
Zawsze wygadana,
gdzie potocznie wymienione teraz słowo zaczyna iskrzyć w twych oczach,
po chwili dołącza do nich ku uciesze mimiki twarzy żar,
to na widok stworzonego w mroku jabłuszka
i tu następuje u mnie niezwykła euforia
i ty tak chętnie swe usta otwierasz,
mimo że nie wiadomo co cię czeka....
Figlarna...
Przytrzymaj w swych udach mą świecę,
co w purpurową barwę już wstąpiła widząc twój seksapil,
ja jeszcze chwilę w twych włosach poprawie coś czego nikt nie doświadczył...
Słychać śmiech,
poczym jak dzwoneczki w warkoczykach niewolnicy zabrzmiały,
patrzymy w swoje oczy...
Ten twój wzrok...
Mój również,
czy to już żar....
Figlarna...
Powracam do twych ud jeszcze nie raz,
już jej ciepło,
już jej gorąco,
dokładnie wiedziałem gdzie ją usadowić,
bo eliksiru jeszcze za mało by tak z natchnionego ciała powróżyć...
Uniesiona raz po raz przeze mnie,
słyszy cedzący powiew wydychanego w pędzie przez ciebie powietrza...
Uległaś mi...
Uległaś zatem nie narzekaj...
Figlarna...
Pokaż mi jak się do mnie tulisz,
jak nasłuchując wzwód mojego pożądania,
sądzisz że wolna dłoń która nas zbliżyła błyskawiczny zamek rozsunie,
wtem słychać dreszczem wiedzione syknięcie...
Ulało się...
Ścieżką przy obojczyku zdążyło spłynąć w twój dekolt...
Figlarna...
Coraz częściej próbujesz zdmuchnąć świeczkę,
przy czym to czynisz naprawdę bardzo
dźwięcznie,
gdy ja wszechstronnie uzdolniony kompozytor jedynie pragnę zebrać na pięciolinii pogubione nasze nuty...
Właśnie słychać ostatnią melodię,
gdy do lędźwi od karku spłynął jej fragment...
Zgasła...
no przecież rzecz jasna świeczka...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz