Ponoć poeci mówią mi skrycie,
w co wierzę z całą poranną orkiestrą,
że Tyś to poranne me słońce
jeszcze daleko schowane za puszystymi obłokami,
śpiące,
a jużci różnobarwnym blaskiem zdobione,
gdy on kuzyn wiatr wtargnął w twą pościel
i szepnął...
Wstawaj Skarbie...
Już czas...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz