Dla Młodej Orchidei

 Czy jestem źle wychowany że błądząc wśród wielobarwnych pragnień,

konsumpcję swą zakończę połyskiem talerza...

Nie będę w to mieszał mojego świętej pamięci ojca,

który z ram gotów wyjść

i mnie srodze ukarać...

Cisza...

Wracamy do lizania którego nie wydrapiesz,

ani nie zdołasz pochwycić żadnym sztućcem....

Głęboko wpatrzone oczy w ociekającą rzemieślniczą porcelanę

i raptem zdolna kropla wymyka się spod kontroli...

Ale w tym momencie zdążyłem ją złapać,

a przesunięty język ku górze zapoczątkował cykl pieszczot...

Drobna uwaga...

Panuj nad kierownicą,

bądź gdziekolwiek jesteś,

bo to było oralne liznięcie...


Odpręż się...

W twojej sypialni znajdziesz zapewne przestrzeń gdzie słynny kobierzec łasząc się twe stopy,

codziennie znosi porzuconą na niego bieliznę...

Teraz wystarczy się na niego położyć

i zamykając oczy fragment swojej opowieści przeżyć, bo w końcu coś mu się należy za tą wszelką wdzięczność...


Co czujesz...

Gdy jaskrawe kolory światła przenikają powstający pod powieką kosmos,

czy to czasem nie chłód podróżujący w mroku po twym nagim ciele,

gdy nagle podłoże potrafiąc być zmienne,

zmienia się w kamienną oszlifowaną taflę...


Co widzisz...

Gdy każde z odczuć wystawione na próbę podążają za ciekawością dzielącej  nadchodzącą wizję z powstałym twym dreszczem,

co jeszcze uśpienie ciszą przeżywa....

Co zatem widzisz,

słysząc dźwięk przypominający morskie wzburzenie fal,

które z czasem milknie wydobywając ze swego wnętrza bursztyn...

Raptem gdy mój umysł wysnuł powstający w zaświatach zarys,

twą nagość pochwyciły wygłodniałe wodne odmęty

i niejednym nurtem wzniosły się sutki powyżej swych wyżyn...

Prawda...

Bo prawdziwy skarb należy pieścić

i dozą minerałów szlifować,

byś była na zawsze piękna...


Pytasz szeptem którego tylko my słyszymy,

jaki to obraz tworzę,

gdzie prócz ochoczo stymulowanych ośrodków w moim umyśle,

nieraz wkrada się na twój widok perwersja,

która jak ty wyciszona milczy słysząc słowa

że cię z najgłębszych czeluści wyłowiłem,

niejako zdobywca,

lecz fascynat,

który zarzucił swe sieci po bezcenne bałtyckie serce, zatopione w jantarze 

o przenikliwej znanej nam barwie...


Mrok...

Na scenie,

na żywicznej tafli wśród stłumionych emocji  zaczynamy w końcu ożywiać kadr,

coraz częściej palce stóp tworzą  podparcie dla ciebie wznoszącej,

gdzie każdy ruch prowokowany przez muśnięcie ust narasta wraz z przypływem doznań...

Głębokie kilkakrotnie westchnienie,

zaciskające wokół głowy uda nie są w stanie zahamować  napływającej fali...

 













Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dla Ciebie

Dostałem od Ciebie najcenniejszy prezent, ponoć ofiarowane źródło najczulszych doznań we wzajemności, pozwala Nam przetrwać najcięższe chwil...