Czy jestem źle wychowany że błądząc wśród wielobarwnych pragnień,
konsumpcję swą zakończę połyskiem talerza...
Nie będę w to mieszał mojego świętej pamięci ojca,
który z ram gotów wyjść
i mnie srodze ukarać...
Cisza...
Wracamy do lizania którego nie wydrapiesz,
ani nie zdołasz pochwycić żadnym sztućcem....
Głęboko wpatrzone oczy w ociekającą rzemieślniczą porcelanę
i raptem zdolna kropla wymyka się spod kontroli...
Ale w tym momencie zdążyłem ją złapać,
a przesunięty język ku górze zapoczątkował cykl pieszczot...
Drobna uwaga...
Panuj nad kierownicą,
bądź gdziekolwiek jesteś,
bo to było oralne liznięcie...
Odpręż się...
W twojej sypialni znajdziesz zapewne przestrzeń gdzie słynny kobierzec łasząc się twe stopy,
codziennie znosi porzuconą na niego bieliznę...
Teraz wystarczy się na niego położyć
i zamykając oczy fragment swojej opowieści przeżyć, bo w końcu coś mu się należy za tą wszelką wdzięczność...
Co czujesz...
Gdy jaskrawe kolory światła przenikają powstający pod powieką kosmos,
czy to czasem nie chłód podróżujący w mroku po twym nagim ciele,
gdy nagle podłoże potrafiąc być zmienne,
zmienia się w kamienną oszlifowaną taflę...
Co widzisz...
Gdy każde z odczuć wystawione na próbę podążają za ciekawością dzielącej nadchodzącą wizję z powstałym twym dreszczem,
co jeszcze uśpienie ciszą przeżywa....
Co zatem widzisz,
słysząc dźwięk przypominający morskie wzburzenie fal,
które z czasem milknie wydobywając ze swego wnętrza bursztyn...
Raptem gdy mój umysł wysnuł powstający w zaświatach zarys,
twą nagość pochwyciły wygłodniałe wodne odmęty
i niejednym nurtem wzniosły się sutki powyżej swych wyżyn...
Prawda...
Bo prawdziwy skarb należy pieścić
i dozą minerałów szlifować,
byś była na zawsze piękna...
Pytasz szeptem którego tylko my słyszymy,
jaki to obraz tworzę,
gdzie prócz ochoczo stymulowanych ośrodków w moim umyśle,
nieraz wkrada się na twój widok perwersja,
która jak ty wyciszona milczy słysząc słowa
że cię z najgłębszych czeluści wyłowiłem,
niejako zdobywca,
lecz fascynat,
który zarzucił swe sieci po bezcenne bałtyckie serce, zatopione w jantarze
o przenikliwej znanej nam barwie...
Mrok...
Na scenie,
na żywicznej tafli wśród stłumionych emocji zaczynamy w końcu ożywiać kadr,
coraz częściej palce stóp tworzą podparcie dla ciebie wznoszącej,
gdzie każdy ruch prowokowany przez muśnięcie ust narasta wraz z przypływem doznań...
Głębokie kilkakrotnie westchnienie,
zaciskające wokół głowy uda nie są w stanie zahamować napływającej fali...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz