Tego dnia wschodzące słońce znikło za szybko za ciemnymi obłokami.
Ten ranek już od samego początku wydawał się znajomy. Może to przez sen w którym na widok młodej projektantki zacząłem się jąkać.
Rozpadało się na dobre, odparłem chwilę później wyjeżdżając za bramę domostwa.
Lało,
to określenie najbardziej efektywnie określa świat za przednią szybą gdzie wycieraczki na szczęście nie odmówiły posłuszeństwa.
Czy tak samo było ze wzrokiem,
gdzie w połowie trasy do miejsca mojego zatrudnienia,
ujrzałem stojącą na jezdni ludzką postać.
Dziwne,
pomyślałem widząc przed sobą znikające za rondem,
prawie niewidoczne dwa auta.
Dlaczego się nie zatrzymały widząc zbłąkaną autostopowiczkę...
.Nie zdążyliśmy wymówić żadnego ze słów,
gdy kobieta znalazła się na przednim siedzeniu auta.
W innym przypadku było by to zakłóceniem wszelkich wychowawczych norm,
ale nie w tym konkretnym gdzie trzeba było się od razu schować w suche miejsce.
- Uciekł mi autobus -
Odparła tkwiącym wzrokiem na wprost gdzie na zewnątrz nadwyraz przybywało kropli deszczu.
To w którym momencie spostrzegłem czekoladowe loki które pod wpływem ciepła skierowanego z nawiewu ponownie ożyły.
A może w której chwili normalna rozmowa została ucięta przez niecodzienny widok.
Choć niewiadomo było co skrywał kobiecy płaszczyk,
natomiast co odkrył ruchem wyprostowanych nóżek, które odziane w nylonowej przędzy sięgały w głąb wydzielonego dla nich miejsca.
Dziewczyna w końcu widząc wystającą spod spódnicy koronkową część pończoch, skrycie uśmiechając się nadal kontynuowała rozmowę.
W którym momencie zacząłem się jąkać...?
Czy widząc kobiecy obnażony seksapil,
czy raczej stojąc na czerwonym świetle,
w końcu doszedłem do wniosku że dzieje się tak jak we śnie.
Brakowało obłąkanych
i skierowanych w moim kierunku myśli autostopowiczki...
Coś nieprawdopodobnego
i choć mógłbym przysiąc że ulegnę jej namowom bym ją podwiózł na główny dworzec, zdecydowanie odmówiłem.
Zbliżając się do głównego skrzyżowania w mieście,
chcac zmienić bieg możliwego przeznaczenia,
zatrzymałem się na przystanku.
Wcale nie było to łatwe widząc pojawiający się w tym samym czasie na kobiecej twarzy grymas.
Wciąż padało,
gdy kazałem jej wyjść z samochodu
i choć to chwilę potrwało,
usłyszawszy mocne zamknięcie drzwi pojechałem pod firmę.
Tak...
Tam jednak nie dotarłem...
Wróciłem po nie całym kwadransie i gdy już wydawało się że odjechała,
zauważyłem ją po drugiej stronie jezdni.
Wtenczas nawet już parasolki nie miała rozłożonej bo ze złości zdążyła ją zepsuć po moim odjeżdżie.
Staliśmy oboje na tym deszczu kłócąc się, choć to ja milczałem wysłuchując nagannego swojego zachowania.
Wtedy na główne skrzyżowanie wjechało kilka uprzywilejowanych samochodów i wszystkie pojechały w kierunku dworca.
Zamarliśmy oboje...
W oddalonej o parę metrów zatoczce podjechała taksówka.
Jej kierowca z wielkim przejęciem zaczął relacjonować wypadek autokaru.
W tym momencie słychać wstrząśnięty sytuacją kobiecy głos...
Mogłam zginąć....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz